Tarzan's Peril (1951)

Dit had een interessante Tarzan film kunnen worden.

Voor het eerst in de Tarzan-film geschiedenis zou er daadwerkelijk in Afrika gefilmd worden, en ook voor het eerst..in kleur.

Helaas kwam er een kink in de kabel...

Dat was vooral te wijten aan een slechte planning.

Toen de filmcrew in Afrika aankwam bleek daar het regenseizoen juist aan de gang te zijn, en kon er alleen tussen de buien door gefilmd worden.

Barker raakte depressief aangezien de inboorlingen hem eerder komisch dan heldhaftig vonden.

Uit zijn brieven aan het 'thuisfront' bleek overduidelijk dat hij zijn verblijf in Afrika verschrikkelijk vond.

Het animo was dus beneden alle peil.

Tot overmaat van ramp werd al het in kleur gefilmde filmmateriaal door een fout bedorven.

Men besloot, ten einde raad, om de film dan maar in Hollywood opnieuw op te nemen, met gebruikmaking van enkele bewaard gebleven Afrikaanse opnames(maar wel in zwart-wit)

Het verhaal is wederom niet sterk te noemen, en het duidelijke verschil tussen de Afrikaanse inboorlingen(te zien in een aantal overgebleven 'Afrikaanse'scènes) - en die uit Hollywood maakt het geheel ook niet echt geloofwaardiger.

Virginia Huston was de meest onwaarschijnlijke 'Jane'ooit, kompleet met 'permanent' kopje en in wit jurkje.

Het enige pluspunt was Dorothy Dandridge, als de oogverblindend mooie jungle koningin Melmendi (haar naam werd op de filmposter niet eens genoemd!)

Deze film werd in Engeland overigens uitgebracht onder de titel 'Tarzan and the Jungle Queen', hetgeen het belang van Dandridge's personage wel aangeeft.

Jammer......... dat wat betreft de planning .

Maar de film zelf is eigenlijk helemaal niet best. Film is tam en als we een eind spektakel verwachten krijgen we een erg flauwe, snel in elkaar gefrutselde, maar ook saaie ontknoping.

Hoe ze Virginia Huston er als Jane hebben bijgehaald is mij een raadsel .

Een grappige scene is waar een erg lelijke en namaak "Kah" achtige slang voorbij komt.

Barker is ook niet erg op dreef. Tarzan's vijand(en) zijn ook niet al te best.

Al met al geen al te beste Tarzan film en tot nu toe de slechtste die ik gezien heb met Barker in de hoofdrol. Een magere 2,5.

Matige Tarzan film, langdraderig, er zijn betere.

"oh nee, vuurwapens in Afrika"

Dit is de derde (van vijf) Tarzan-films van RKO met Lex Barker. Helaas worden we opnieuw getrakteerd op het bekende standaarddreiging van 'boosaardige blanke mannen'. Tarzan neemt het op tegen wapensmokkelaars om de mooie nieuwe koningin van een vreedzame stam te redden van de gewelddadige avances van een naburige stamkoning. Jane wordt gespeeld door weer een andere actrice, Virginia Huston met kort haar en een nog kortere schermtijd en eruitziet alsof naar een cocktailparty gaat. Maar het is Dorothy Dandridge, die later de eerste zwarte vrouw zou worden die werd genomineerd voor de prijs van beste actrice bij de Oscars, die de film gemakkelijk steelt. Vijf minuten in de film en haar schoonheid, charme en charisma sprongen direct van het scherm! Opmerkelijk was ook, dat de productie om voor deze film te gaan waar de actie zou moeten plaatsvinden: Afrika! Helaas kwam het de kwaliteit niet ten goede! De opnames waren namelijk rampzalig, de film was in kleur gepland, maar ze moesten terugkeren naar zwart-wit toen het hele materiaal beschadigd was. Er was nog wat dwaas plezier te beleven aan Tarzan en een babyolifant die worden aangevallen door een gigantische mensetende (plastic) plant en een grote rubberen slang die Cheetah probeert op te eten. De eerste (Magic Fountain) was standaard, de tweede ( the Slave Girl) was een boven-verwachting goede verbetering maar deze derde was, ondanks misschien een iets authentiekere uitstraling, helaas geen betere film. Teleurstellend!