Dioses (2008)

Er komen niet zoveel films uit Peru, dus Dioses maar eens geprobeerd. Speelt in de betere klassen van Lima. Mooie huizen, ijverig personeel, zich vervelende kinderen, die te veel feesten, slapen en drinken. Centraal staat Diego, die voortdurend overhoop ligt met zijn vader en een geheime liefde koestert voor zijn zuster die al net zo lamlendig is als hij.
Overigens een knappe rol van Sergio Gjurinovic, die gedurende de gehele film die gekwelde, verveelde, gemelijke gelaatsuitdrukking moet volhouden. Arme jongen. Hij spoort van geen meter en dat maakt de film ook interessant. De film kan ook bekeken worden vanuit het perspectief van Andrea, zijn zuster, die halverwege de film zwanger raakt, maar niet weet van wie en door haar vader naar Miami wordt gestuurd om daar het kind te krijgen. Dat wordt dan later gepresenteerd als het kind van de vader en zijn nieuwe vrouw Elisa, een vrouw uit de lagere klassen, die zich schaamt voor haar afkomst en zich staande probeert te houden te midden van de dure vriendenkring van haar echtgenoot. Maar zelf is ze niet veel ouder dan haar stiefkinderen. Diego komt pas als allerlaatste te weten dat zijn zus zwanger is.
Genoeg drama dus. Maar toch heb je het gevoel dat er eigenlijk niet veel gebeurt in deze film. Dat er wat ontbreekt. Een inzicht? Een conclusie? Op weg naar beter? Mooi wel is de scène waarin Diego kennismaakt met het leven in de achterbuurten van Lima, waar het personeel woont en hij op een simpele wc moet plassen. Je ziet zijn afgrijzen. Ik geef drie sterren (who cares) omdat ik me geen minuut verveeld heb terwijl ik me toch behoorlijk aan dat stel kinderen heb geërgerd. Maar niet meer, omdat er toch net wat te weinig substantieels gebeurt.