Fiona (1998)

Aparte film. Documentair gefilmd, met waarschijnlijk medewerking van echte heroine hoertjes.

Dit is weer een Kollek film met Anna Levine (aka Anna Thomson). Deze bevalt me een stuk minder dan Sue en Fast Food, Fast Women.

Er zitten ook hardcore scènes tussen al zijn die niet erg expliciet gefilmd. De acteerprestaties zijn matig / wisselvallig.

Het plot is mager en is opgedeeld in hoofdstukken waarvan de titels in beeld verschijnen. Dat voegt niet echt wat toe.

Je ziet dat de film voor weinig geld is gemaakt. Aan de ene kant past het wel bij het documentaire karakter van de film, aan de andere kant zie je aan de film af dat er nauwelijks gerepeteerd is (/of dat de acteurs te weinig talentvol zijn).

Net als Sue een film over eenzaamheid in de Big Apple. De fragmentarische stijl illustreert Fiona's eeuwige zoektocht naar intimiteit bij willekeurige voorbijgangers die ze op de mistige straten van de Lower East Side kruist, op zoek naar geld, op zoek naar liefde. Allianties vormen zich even snel als ze verdwijnen en de leidraad lijkt een oedipaal trauma (wat een zeer ongemakkelijke ontknoping krijgt). Films met handheld beelden en non-acteurs worden wel vaker 'documentair' genoemd (zie bv. ook Kids), maar Fiona is bovenal heel stilistisch. Anna Levine speelt wederom een soort tragische intellectuele mumblecore heldin die om één of andere reden in de absolute marginaliteit is terecht gekomen, waar enkel haar droog eloquent saracasme een echte transgressie lijkt. De film zit vol met interessante 'deadpan' stijlbreuken en is vergelijkbaar met de offbeat humor van Hal Hartley: zo wordt de grootstadsmalaise plots onderbroken voor een speelse Godardiaanse stand-off en besluit het wandelend cliché van de goedaardige zwarte wijkagent na '35 years on the force' zijn vrouw te verlaten voor de eerste de beste crackhoer.