Attack of the 50 Foot Woman (1958)

De originele cult film die wel wat beter is dan de remake. Het acteerwerk was iets beter. En eigenlijk zag dit er minder belachelijk uit als de versie van 1993. Gewoon een aardige film uit de jaren 50. Krijgt een 3,5.

Gedateerd, maar toch leuk.

Nathan Juran is veelal bekend van twee films, The 7th Voyage of Sinbad en deze, Attack of the 50 Foot Woman. Veel B-films staan toch wel bekend om hun mooie posters (daar moesten ze het immers van hebben) en dat is hier in eerste instantie niet anders. Met het verschil natuurlijk dat deze poster gewoonweg iconisch is.

Attack of the 50 Foot Woman begint in eerste instantie meer als een film over relatieproblemen. Toegegeven, dat klinkt nou niet echt spannend, maar het tegendeel is waar. Ondanks het feit dat er in eerste instantie weinig sci-fi te bekennen is, slaagt het er toch te onderhouden met enkele leuke stukjes. De korte duur helpt hierbij, want het houdt de film lekker vlot.

De grote kentering vindt veelal plaats in de laatste 20 minuten. Dit deel staat volop in het teken van sci-fi en actie; en in grote hoeveelheden. Deze derde deel compenseert het initiële gebrek eraan meer dan ruimschoots waardoor Attack of the 50 Foot Woman een kleine 3,5* uit het vuur weet te slepen. De overduidelijke veroudering, welke eigenlijk niet meer dan natuurlijk is, doet daar niets aan af.

De filmposter (wat erop te zien is, komt wel niet voor in deze film) is beter dan de film zelf, want deze jaren 50 sciencefictionfilm is behoorlijk saai en is waarschijnlijk ook gemaakt voor een appel en een ei, want de speciale effecten ogen zeer goedkoop (o.a. een grote hand gemaakt van Papier-maché).

In dit verhaalt draait het draait om Nancy Archer (Allison Hayes), welke een rijke maar ongelukkige vrouw is. Haar echtgenoot Harry Archer (William Hudson) die uit is op haar geld, bedriegt haar met een minnares genaamd Honey Parker (Yvette Vickers) en zelf heeft ze een drankprobleem. Wanneer ze op een nacht met haar auto de woestijn inrijdt in de hoop zich even terug te kunnen trekken van haar problemen, ziet ze een ruimteschip landen, waaruit een enorm ruimtewezen komt. Hierdoor verandert haar leven drastisch en door de straling van het ruimteschip neemt haar lichaam immense proporties aan en zint ze wraak op haar man en diens minnares.

Waarschijnlijk vond men in de eindjaren 50 dit al een matige film, maar nu is het zowel een matige film als een erg gedateerde film, want het ziet er nu allemaal lachwekkend slecht uit en vooral m.b.t. de speciale effecten (o.a. het ruimteschip en de grote hand van Nancy Archer). Het verhaal weet ook nauwelijks te boeien of te vermaken en dat komt omdat er in de eerste 45 minuten nauwelijks iets gebeurt, waardoor het verhaal vooral saai en langdradig (ondanks dat deze film maar 65 minuten duurt) is.

Het enige leuke in de eerste 45 minuten van het verhaal, is misschien nog wel de ietwat onnozele politieagent Charlie (Frank Chase), die tenminste voor een beetje glimlach humor weet te zorgen. Vooral is het leuk om te zien als hij op een achterlijke manier aan het dansen is met Honey Parker in "Tony's Club", waar zij en Harry Archer vaak aanwezig zijn. Wat ook wel lachwekkend is, is dat het enorm ruimtewezen gewoon een groot in beeld gebrachte man is, die het voorzien heeft op de grote diamant (met de naam ""The Star of India") van Nancy Archer en dat als brandstof voor zijn ruimteschip.

De laatste 20 minuten van het verhaal zijn nog het leukst en daarin gebeurt tenminste ook het één en ander (is dan zelfs een heel klein beetje spannend als Sheriff Dubbitt samen met butler Jess Stout een kijkje gaat nemen in het ruimteschip) en vooral als Nancy Archer uitgegroeid is tot een 15 meter hoge sexy reuzin (zie filmposter) en uit is op wraak. Dit resulteert dan in een best aardig einde, waarbij zowel Honey, Harry en Nancy omkomen en waarbij er nog gezegd wordt "She finally got Harry all to herself" Hierna is de film ook gelijk afgelopen.

Hoewel de cast zeker niet hoogstaand is, deden ze het wel nog verdienstelijk en maken ze deze film vooral nog het aankijken enigszins waard. Vooral de twee hoofdrolspelers, te weten William Hudson en de best mooie Nancy Fowler (die met 46 jaar niet al te oud is geworden), deden het wel leuk en dat geldt ook voor Frank Chase, die zoals eerder al gezegd zorgt voor wat glimlach humor. Yvette Vickers zag er ook best leuk uit en dat vond Hugh Hefner schijnbaar ook, want in 1959 stond ze in "Playboy Magazine" als Playmate van de maand juli.

Al met al een matige en inmiddels zeer gedateerde (inmiddels 60 jaar oud) sciencefictionfilm, die nauwelijks weet te vermaken, op de mooie filmposter na dan. Maar wat daarop te zien is, komt helaas niet voor in dit saaie verhaal.

Toch nog maar eens opnieuw bekeken en stiekem best vermakelijke onzin. De korte speelduur zorgt ervoor dat het in ieder geval een makkelijk tussendoortje is en de humor die soms bedoeld en soms onbedoeld was maakt het best nog wel leuk!

Trouwens ook niet onaardig gemaakt voor een b filmpje.

van 2,5 naar 3.

Een heerlijke en korte nonsens SF film, typisch uit de jaren '50 met een mix van radioactiviteit en vliegende schotels. Nog wat drama er bij en we hebben een leuke film. Wel eerlijk toe te voegen dat vooral de poster iconisch is, anders had deze onder de radar gebleven. Geen topfilm, maar leuk tussendoortje.

Zwaar campagne aan het voeren voor een remake met Lana Del Rey in de hoofdrol.

Summertiiiiiime, and the livin's easy

Een heerlijk concept, maar het is een beetje jammer als de titulaire 50ft woman pas in de laatste 10 minuten attackt.

Ik vond het sociale commentaar best leuk. Het verhaal neemt ook een beetje een noir-eske wending wat ik niet had verwacht. Maar als een film er zo lang over doet om zijn climax op te bouwen en het dan in een mum van tijd gedaan is, is dat best teleurstellend.

2,5*