Tramontana (2009)

Deze film vanavond in Lux Nijmegen gezien en ik kan zeggen dat ik mij goed vermaakt heb met het bekijken van dit mooie drama. Dat werd ook wel tijd ook want ik heb de laatste tijd alleen maar teleurstellende Nederlandse films gezien. Zou het soms kunnen zijn omdat de cast in deze film bijna alleen uit Spanjaarden bestond, zou het soms kunnen zijn dat Nederlanders over het algemeen niet kunnen acteren? Ik denk haast wel het laatste, want in deze film werd er door de Spaanse hoofdrolspelers Yohana Cobo en Lluís Soler in ieder geval prima geacteerd. Ook het script vond ik zeer goed. Een oude man die verliefd werd op een zeer jonge vrouw met alle gevolgen vandien. Hadden wij dit niet al eens eerder gezien? Ik verwijs naar "Lolita" van Stanley Kubrick.

Bijzonder in deze film vond ik - behalve dat het verhaal verschillend verteld werd vanuit het perspectief van roddelende oude mannen - vooral de natuurelementen zoals wij die te zien kregen, het horen van die mysterieuze wind, de "Tramontana", de wind die iedereen tot waanzin kan drijven. Deze zorgde voor een nogal onheilspellende sfeer in deze bijzondere film.

3,5*

Gezien als openingsfilm van het Nederland Film Festival en deed daarmee het festival geen eer aan. De schitterende Spaanse locatie, parelachtige shots van de kust en het sfeervolle gegeven van een intense langdurige wind weten het verhaal van de oude man en de jonge vrouw niet in leven te houden. Heeft er vooral mee te maken dat dit gegeven haast lachwekkend is neergezet. Natuurlijk, het spel is uitstekend maar de aard van de personages verandert iedere twintig minuten en daar hebben we natuurlijk niks aan. Dit gegeven wordt gelukkig wel verklaard in het verhaal (waarbij burgers herinneringen ophalen aan het stel) maar het resultaat is dat we anderhalf uur lang naar matig geschreven leugens kijken waar we helemaal niks beter van worden. In het laatste half uur wordt nog even de waarheid boven tafel getoverd zodat we uiteindelijk weten dat de film helemaal niets heeft toe te voegen aan al bestaande films over relaties met aanzienlijk leeftijdsverschil. Tramontana was ondanks de geweldige sfeer een fikse tegenvaller.

Nou inderdaad, de Boedistische propaganda druipt er vanaf.

Aardige film wel, die helaas door de structuur wat warrig wordt. De keuze om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van vier mannen in een cafe, waardoor telkens een andere visie getoond wordt, werkt wellicht beter in boekvorm. Toch blijven de twee hoofdpersonages, vooral Rosa Campos de Amor, waar het allemaal omgaat, wel interessant. Ook de dialogen vond ik vrij goed. Minder is toch het stilistische aspect. Zowel de muziek als de visuals zijn matig en Tramontana laat op dit gebied duidelijk veel liggen.

Uiteindelijk best een onderhoudend drama, een hoogvlieger is het echter niet.

Aan de hand van roddels en verhoren wordt een beeld geschetst van de liefdesgeschiedenis tussen een oude kunstenaar en een jonge meid. Het verhaal is hevig gekleurd door de persoonlijke waarnemingen van de persoon die de ervaring met ons deelt. Zo krijgt de achtergrond van de tragedie steeds een andere wending. Was de jonge dame een bitchy gold digger? Of was de kunstenaar juist een manipulatieve schurk die zichzelf verloor in de vleselijke lusten? Daar zit hem meteen de kracht en de zwakte van de film. Deze manier van vertellen maakt dat het thema van de ongrijpbaarheid van ´´de werkelijkheid´´ juist des te sterker in beeld wordt gebracht, maar tegelijkertijd creëert het ook een continue afstand tot de hoofdrolspelers. Tussen de twee wil zo maar niet de erotische spanning ontstaan waar een film als dit nou juist zoveel baat bij heeft. De boel is fijn ingekaderd in stilistische vondsten, met als grootste eye-catchers de geniale shots waarin de befaamde Tramontana - een wind in het dorp waar het zich afspeelt - letterlijk door het leven van de karakters waait. Op zowel het visuele vlak als de muziek is het in ieder geval een erg sfeervolle film.