Mississippi (1935)

Meh.

Na vorige week Hope met WC FIields gezien te hebben, is het deze keer de beurt aan Crosby. Het resultaat is matig, gelukkig is de speelduur dat ook.

Een wel érg simpel romantisch verhaaltje, waar Crosby af en toe een liedje mag brengen en WC Fields z'n bekende toneeltje opvoert. Nog niet al te veel films van het gezien, maar zijn typetje is wel erg herkenbaar.

De romance is nogal tam, de humor iets te karig en ondanks de korte lengte het tempo nog steeds iets te loom. Kreeg er wel dorst van, dronk vroeger geregeld zelf een Mint Julep en da's geen verkeerd drankje. Al schrok ik wel een beetje van de porties waarmee ze het achterover kapten in deze film.

Enkel voor de die-hard Crosby fans dit filmpje.

1.0*

Een mikmak van verschillende insteken: komedie, drama, romantiek, zang … het komt allemaal langs. Jammer genoeg ontbreekt er met die veelheid van insteken een evenwicht waardoor het in mijn ogen uiteindelijk mossel noch vis wordt. WC Fields staat in voor het komediegedeelte, dat mag duidelijk zijn. Mijn ervaring met Fields in andere films is dat het erop of eronder is met hem. In deze film krijgt hij echter wat te weinig ruimte - met Bing Crosby in de hoofdrol - om echt zijn ding te kunnen doen. Bing Crosby acteert zo goed en kwaad als hij kan de rol van een man uit het noorden die zich een weg moet banen in de mentaliteit van het 19e eeuwse zuiden. Lees: plantages, zwarte slaven etc. Aan die context (voor een halve komedie) kan je zien dat het gaat om een film die vandaag niet meer gemaakt zou kunnen worden. En dan hebben we verder nog een piepjonge Joan Bennett in de vrouwelijke hoofdrol. Ze is vooral van belang als love interest maar draagt verder niet zoveel bij.

Wat ik vooral zal onthouden van deze film zijn enkele classics die Bing laat horen: “Soon” en “It’s Easy to Remember”. Ook de reden dat dit soort films publiekstrekkers waren in die televisieloze tijden.