Fame (2009)

Het genre ligt me sowieso al niet echt, maar daarbuiten om stelt deze Fame ook erg weinig voor. Teveel personages die allemaal te weinig screentime krijgen, maar toch allemaal hun probleempjes hebben. Prop dat maar eens samen in 107 minuten. Een hoop drama om niets levert het op. Als er dan zelfs nog wordt gefocust op de sores van weinigzeggende randpersonages is de scriptarmoede compleet.

De muziek dan, daar gaat het natuurlijk vooral om. Regisseur Tancheroen heeft complete tours van Spears gedaan, Madonna-clips en N'Sync shizzle (je weet tog), maar echt van je scherm spatten doet Fame niet. Muzikaal weinig memorabel en ook qua dans ben ik niet overdonderd (terwijl ik wegens mijn onbekendheid in het genre nogal gemakkelijk te overdonderen zou moeten zijn). De personages die toch al niet belangrijk zijn moeten bovendien de toch al niet zo spetterende acts overbrengen en dat werkt niet.

Verder lopen de personages met hun probleempjes allemaal rond als vaste afgietsels uit andere films. Clichématig dus. Ik zeg: niet doen.

Vermakelijke film, maar dat komt eigenlijk meer door de dans en muziek en een paar aardige verhaaltjes. Want echt veel duidelijker word je niet van de personages. Hun gebeurtenissen worden zelden afgemaakt en dan springt hij al naar het volgende jaar. Maar ja je moet er van houden, het is een genre wat veel te zien is, bijvoorbeeld Step Up. Al vond ik deze film leuker dan Step Up, maar dat komt omdat ik deze muziek wel leuk vind.

De cast is wel aardig talentvol. Bijvoorbeeld Kay Panabaker, vond haar erg leuk spelen en ze ziet er erg leuk uit Asher Book speelde ook goed. En ja de overige hoofdrolspelers deden het ook prima. Irriteer me er alleen altijd aan dat het zo overduidelijk geplaybackt word. Ze zullen het vast zelf wel hebben ingezongen maar het ziet er niet uit en klinkt vooral nep.

3.5*

Elk jaar heeft wel een grote musical, en wat dat betreft is 'Fame' zeker weten hét muziekspektakel van 2009, maar daar waar voorgangers zoals 'Step Up' en 'Mamma Mia' nog een doorlopend verhaal hadden, richt de film zich vooral op het gegeven van "jongeren die naar de Academy of Performing Arts gaan", en helaas is dat niet genoeg om de film te dragen.

In de loop van vier jaren volgen we een groep jonge mensen die allen talent hebben en we zien hoe hard ze werken om daar volledig gebruik van te maken, maar daar houd het helaas mee op. 'Fame' richt zich niet op het feit dat de tieners beroemd willen worden, welke passies ze nu werkelijk hebben en welke kant iedereen op gaat. Met zo'n negen hoofdpersonages moeten we de gehele film meeleven en dat werkt absoluut niet. Stuk voor stuk hebben ze goede verhalen, cliché of niet, en allen krijgen ze tenminste één scene waarin ze kunnen schijnen, maar dat is het dan ook. Relaties worden nauwelijks uitgewerkt, personages blijven oppervlakkig en momenten die je echt hadden moeten raken missen de snaar, puur en alleen door de overvloed aan personages.

Toch werkt er wel iets in de grote hoop verhaallijnen, hoewel je niet echt ziet hoe ze nu samen zijn gekomen, leef je mee met de koppels, geniet je van de drama die ouders kunnen verzorgen, ook al krijg je nooit echt een verklaring voor hun gedrag en krijg je een blik op hoe het wereldje in elkaar kan zitten. Wat dat betreft laat 'Fame' precies zien wat ze bedoelen; hoe elke hardwerkende, talentvolle artiest heeft leren lopen. Dit gepaard met fantastische nummers, artistieke settings, enorme talenten en prachtige muziekstukken, en de musicalfan in mij is al snel verkocht. En als een jongen een aardige solo zingt, wordt het hem vergeven dat hij op amateuristisch niveau acteert.

Gelukkig zijn er de leraren nog die de jonkies laten zien hoe het nu wél moet en dat is een prettige afwisseling.

Al met al is 'Fame' echt voor een nieuwe generatie; geen sappige musical nummers maar moderne muziek (met hier en daar een Bach), steengoede choreografie, prachtige kostuums en vloeiende zang. Het is een muziek- en dansspektakel dat de eerder genoemde films doet verbleken, maar sommige acteerprestaties en de overvloed aan verhaallijnen voor een te korte tijd doen de film de das om. En dan blijf je qua notering precies in het midden zitten.

3.0

Oke, mijn voorgevoel zei, het word leuk maar niet meer dan dat. En mijn voorgevoel klopte.

De vriendschappen en liefdes waren slecht uitgewerkt en de momenten waar de vriendschappen of liefde in voorkwamen waren stroef of gingen snel voorbij. De personages werden inderdaad niet uitgewerkt omdat er simpelweg téveel personages waren. Er zijn personages waar ik nu al de naam niet meer van weet, en ik heb de film een halfuur geleden gezien.. Er waren teveel personages, onnodige personages die maar twee à drie scenes écht hadden, die had ik liever zien worden geskipt voor andere karakters om ze dieper uitgewerkt te zien.

Daar in tegen vond ik de kostuums geweldig en de choreografie was ge-wel-dig. Naturi Naughton is werkelijk een prachtige zangeres en de So You Think You Can Dance danseres Kherington Payne danste vanzelfsprekend belachelijk goed, al had ze van mijn part wel uit de film gemogen omdat haar personage naar mijn zin eigenlijk niet zoveel toevoegde aan de film. Asher Book heeft een mooie stem en daarnaast een heerlijke kop, de rest van de de meeste acteurs hadden wel wat al zullen ze waarschijnlijk nooit een Oscar winnen.

Kortom, het verhaal was slap, het dansen was fenomenaal, de muziek en kostuums idem.

Daarom was deze film leuk, daarom was deze film niet goed zoals de originele versie uit 1980. Daarom was deze film niet geweldig zoals de serie van Fame (1982 - '87).

Dit was een extreem lange videoclip van 107 minuten en ik heb uitstekend vermaakt.

** sterren (zwak)

Persoonlijk hou ik totaal niet van dit genre...Maar toch met verstand op 0 naar deze film gekeken. Want tja je moet alles neutraal bekijken. Wel zo fair...

Maar ik kan er toch weinig positiefs uithalen. Het is eigenlijk 1 lange auditie van popstars. Nu is dat best leuk om dat te zien, en daar zijn ze ook best ingeslaagd om dat overtuigend neer te zetten. Personages zijn ook oke...Maar de film laat heel wat steken vallen als de film diepgang wil vertonen. Dat wordt te clichematig gebracht. Te snel afgeraffeld en je leeft totaal niet met ze mee. Overduidelijk dat deze film voor de jonge generatie is. Het is een mierzoete film geworden. Alles perfect tussen de lijntjes. Geen lef dus.

Wat overblijft: een luchtig niemendalletje zonder diepgang EN weer snel vergeten....

hoe kan ik mooi omschrijven wat ik van deze Fame vond? kijk, als ik de originele Fame zou vergelijken met seks, dan staat deze nutteloze remake voor mij gelijk aan het gevoel dat ik heb als ik pas naar het toilet ben gegaan

Het probleem bij deze film is dat het allemaal veel te snel gaat. Natuurlijk is het niet makkelijk om diepgang te brengen in diverse studenten en dat in vier jaar tijd, maar op een aantal personages na wordt er totaal geen tijd voor genomen. Het verhaal is ook ver te zoeken. Dan denk je, zo'n film maakt veel goed door de muziek, dans of andere performance. Jammer, want ook dit was niet sterk. Het origineel, wat ik me er van kan herinneren, was toch iets beter. En zoals Friday the 13 th hiervoor al zegt, met het Fame-liedje mocht iets meer gedaan worden.

Overigens nog leuk om Kelsey Grammer en Bebe Neuwirth te zien. Voor mij twee bekenden uit de serie 'Frasier'.

2,0*

Film deed pijn aan mijn ogen en vooral oren. Het origineel was toch echt stukken beter.

Ik had niet verwacht dat ze zo dicht bij het origineel zouden blijven maar het is ze toch aardig gelukt ! Vooral de hectiek van de audities kwam net zo over als de originele Fame. Leuk dat ze die jamsessie tijdens de lunch ook in deze film hebben gedaan net zoals in het eerste gedeelte.

Echt helemaal wild ben ik ook van de eerste Fame nooit geweest. Ik vond het wel een leuke film om naar te kijken maar de karakters werden niet echt goed uitgediept waardoor het allemaal wat oppervlakkig bleef. Dat heb ik bij deze film ook. Dus ook hierin bleef het aardig bij het orgineel.

Fame had een film moeten zijn vol van muziek, dans en drama...
Helaas heeft het laast genoemde de overhand.
Ik moet wel zeggen dat de dans scenes die ze laten zien wel erg mooi in elkaar zitten.
Muzikaal ben ik iets minder te spreken. De soundtrack is ook niet heel erg orgineel te noemen.
Qua acteerwerk zitten er een aantal goede acteurs tussen maar lang niet iedereen (laat ik het op de slechts houden en dat is Malik).
Het verhaal is niet heel erg bijzonder te noemen en laat je geregeld achter met een leeg gevoel.
Ze razen door alle jaren heen en laten daarbij onafgewerkte verhaallijnen achter en niet uitgewerkte personages.
Dit is echt heel erg jammer, hier een aantal voorbeelden:
De jongen die voor de trein wilde springen!! Tja wordt tegen gehouden...maar hoe verder? Ook de jongen die werd bezeikt door de producer en al zijn geld kwijt is....how to tell your dad? Ook het meisje dat in Sesamstraat gaat spelen verdwijnt langzaam van de set af, zonder enige tekst en uitleg na het gesprek met de directeur van de school.
Dit waren maar een maar voorbeelden van de vele die de film hebben gepasseerd.
De eindshow was aardig, maar zeer zeker niet heel erg hoogstaand zoals je hem krijgt in Honey, Step Up, Stomp the yard.
Waar deze film wel weer goed in is, is het vast leggen van mooie beelden tijdens het dansen....hier en daar wat time warped erin gegooit maar toch niet te overdreven.
Al met al is het niet de film die ik ervan verwacht had. De film heeft zeer zeker zijn diepte punten maar ook een paar pluspunten waardoor het toch uit te houden blijft om naar te kijken.
Toch krijgt deze film niet meer dan een 2.5*

Ik heb het origineel nooit gezien, maar het kan echt niet slechter zijn dan deze remake. Ik vond het echt een saaie bedoening. Ook de dans, zang etc kon me totaal niet boeien. De scènes vormden geen geheel. Er waren stukken in de film waarbij ik me afvroeg wat die in de film deden.

Slechte film met tenenkrommende dialogen 'Mum I wanna be famous' of een ventje die op film Bach even mag afzeiken. Publiek wat dit soort films aanspreekt heeft nog nooit gehoord van één van de grootste musici aller tijden dus stukje heiligschennis wordt nauwelijks opgemerkt.

De hele film is een slecht uitgevoerde oefening in het afleveren van clichés. Strenge leraren, vervelende ouders, leerlingen met een verhaal. En het draait allemaal om gevoel hè. 'I wanna now how you felt' vervolgens wordt de leerling voor de hele klas uitgemaakt voor lafaard omdat hij ergens niet over wil praten. De muziek spreekt me ook niet aan, veels te melodramatisch met walgelijke teksten.

Bagger.

½ musicalsterretje

Regisseur Kevin Tancharoen dirigeert een remake op de muziekfilm van Alan Parker en gebruikt daarvoor zowat exact dezelfde stijlvormen. Ondanks de modernere inslag voelt deze editie van Fame min of meer precies aan zoals terug in 1980. Dat betekent dat de relevante kritiekpunten in principe volledig worden overgenomen. Er wordt een bijzonder groot aantal aan personages geïntroduceerd die allemaal hun eigen problematiek kennen. Tancharoen besteedt er elke keer weinig aandacht aan waardoor het de kijker hoogstwaarschijnlijk koud laat wat er van de leden terecht zal komen. Iedere acteur en actrice krijgt daarnaast dusdanig weinig acteerruimte dat ik onmogelijk een specifiek individu hierop kan prijzen. Daartegenover staan meerdere lekker doordenderende muzieknummers en een visueel netjes gestileerde film. Het fijne aan deze remake is dat het bijna een geheel halfuur minder lang duurt dan het bronmateriaal, waardoor de rommeligheid sneller afgelopen is.