De Multi Culti Story (2008)

Sla der op de bek, Jenny!

Jane Waltman en Joost Ranzijn, wat waren zij denkende? Ik mag toch hopen dat studenten die dit als afstudeerfilm tevoorschijn toveren een dikke vette paal krijgen, wat een verschrikking. Dat de jonge cast er geen hout van kan is dan nog niet zo erg, maar dat verhaal, die personages, de liedjes... echt om te huilen zo slecht. Hoewel, ik heb door de pure wansmaak ook wel weer hartelijk moeten lachen.

Het begint al mooi als een paar blonde meisjes een bal afpakken van wat Marokkaanse jochies, ja dat is uit het leven gegrepen lieve mensen. Deze Cindi Lauper look-a-likes, allen uit de jaren '80 weggelopen, noemen zichzelf 'de Whites', oftewel: 'witter dan wit, want wij zijn de shit.' Hun al net zo verheffende tegenstanders, de 'Multies' zijn een lukraak bijeengeraapt stelletje (als het maar een kleurtje heeft), die het vooral voorzien hebben op autowassende heren op leeftijd.

Zo nu en dan komen de groepen, die ongeveer net zo angstaanjagend zijn als een slapende kitten, elkaar tegen, bijvoorbeeld in de lokale ROC-disco waar ook politie-agent Bromsnor en zijn assistent aanwezig zijn. Zij houden blijkbaar een oogje in het zeil wanneer Jenny plotsklaps verliefd wordt op ene Mohammed, wat natuurlijk de nodige agitatie oplevert. Waarom de twee voor elkaar vallen is overigens niet echt duidelijk, maar ik moet hierbij aantekenen dat ik een versie zag van ongeveer 60 minuten (online te bekijken via de uitzending gemist van MTNL).

Eén en ander culmineert uiteindelijk in een dodelijke vechtpartij die dan moet doen denken aan de West Side Story, maar zoals al gememoreerd zou Bernstein (en niet alleen hij) zich omdraaien in zijn graf; het ziet er allemaal zo amateuristisch, onnatuurlijk en ronduit dom uit dat ik me afvraag waarom zoiets überhaupt wordt gemaakt. Blijft vooral over een aanslag op de lachspieren.

1*.