La Petite Amie (1988)

Luc Béraud zondigt aan een ongeschreven regel bij het openen van La Petite Amie: start nooit een film met een oersaaie praatscène! Gelukkig volgt een best geinige dialoog tussen klasbakken Poiret en Villeret en Béraud is iemand die ik eigenlijk alles zou vergeven. Ik zag maar één enkele film van hem, Plein Sud, maar dat is toch een bescheiden meesterwerkje. Ik herinner me haast niets meer van die film, zo gaat dat in het ouder worden, enkel dat hij me vervulde met de meest uiteenlopende geneugten: de adrenalinerush van geldverkwisterij, jezelf als een lamlendige vod door onbetaalbare palace hotels slepen, bereid zijn om alles op te geven voor één of ander goedlachs mokkeltje... wat voelde ik me verbonden met die suicidiaire droopy van een Dewaere.

La Petite Amie heeft de reputatie van een vrij routineuze rom com te zijn (een 'klucht' zelfs als we de bovenstaande plotomschrijving mogen geloven), maar toch is Béraud er wederom in geslaagd om de bitterzoete smaak van het escapisme goed weer te geven. De bezieling waarmee die man treinstations kan filmen, dat moet al van in de tijd van de gebroeders Lumière geleden zijn! We zijn eind de jaren '80, dus uiteraard heerst er een wat naar gevoel over de vakantiesetting: Millet jassen, raclette, obsessie met jong willen doen, akelige Club Med toestanden ("on sort, on rentre, on est tous des copains"). Geestig is ook het terugkerende popnummertje, een zeer rudimentair jungle-synthesizer deuntje dat hoogstwaarschijnlijk speciaal voor de film gecomponeerd werd en moet doorgaan als de 'hippe single van het moment'. Béraud begon zijn carrière als cameraman van Jean Eustache en ofschoon zijn oeuvre weinig raakvlakken lijkt te vertonen met dat van Le Grand Eustache, deelt hij met zijn vorige meester toch een literaire beheersing van de Franse taal en een gevoel voor guitige marivaudages.

Ik zal grif toegeven dat ik de film hoogstwaarschijnlijk ook een niemandalletje zou vinden, als het niet voor de presence en komische timing van Jacques Villeret was. Villeret, de huilende clown van de Franse publiekscinema, die steeds als een soort van proto-incel gecast werd en toch nooit de faam van zijn grote voorbeeld Coluche bekwam. Het is frappant dat Béraud na Dewaere hier opnieuw samenwerkt met één van de meest tragische figuren uit de Franse filmwereld. In het echte leven verdronk Villeret zijn onzekerheden en benoemde hij alcohol als 'un ami qui vous veut du mal'. Ik hoorde eens een anekdote dat Villeret ergens moest optreden, maar net voor de show zenuwachtig werd en zich dus maar ging bedrinken in een aangrenzend café, waar hij vervolgens gespot werd door enkele toeschouwers. Er zijn een aantal momenten in La Petite Amie dat we Villeret erg gulzig zien drinken, zonder dat de plot dit hoegenaamd vereist. Het kan zijn dat ik dit allemaal op de film projecteer, maar toch doet het pijn. "Dites, pourquoi vous ne riez jamais?"