Kurôn wa Kokyô wo Mezasu (2008)

Gekke stemverdeling, want dit is eerder een love it or hate it film lijkt mij.

Geweldig Japans drama dat zich tegen een lichte scifi achtergrond afspeelt. Het clonen zorgt voor wat lichtfilosofische ondertonen, maar centraal staat eigenlijk een zeer klein en subtiel familiedrama.

Maar het is de sfeer die deze film compleet draagt. Visueel verrukkelijk, prachtige soundtrack en van die lekker slome cinema die je in een rustige trance brengt. Het tweede deel is bijna plotloos en aardig vaag, maar het blijft een prachtige belevenis.

Eén van de beste films die ik de laatste maanden gezien heb. Kreeg een beetje het idee dat men dit soort films niet meer maakte in Japan, Nakajima mag ditmaal iets sneller aan de slag. Ook best benieuwd naar z'n vorig werk nu.

Aanrader voor de fans van onderkoeld Japans drama.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Mooie poster.

Ook de film is bij momenten best mooi. De flashback aan het begin wil ik zelfs weergaloos noemen. Verder zijn ook de omzwervingen van Kahei #2 en #3 prachtig om te volgen. En toch kon het mij niet helemaal bekoren. Dat de eerste paar minuten niet zo boeiend zijn oké, maar ook na de flashback -bijvoorbeeld het gesprek met Kahei's vrouw- zitten weer wat momenten waar ik half van in slaap viel. Je proeft de sfeer maar je wordt er niet in ondergedompeld.

3.5*

Aparte film, die me pas gaandeweg weet te grijpen.

De film is bijzonder traag, wat in de eerste helft enigszins problematisch is. Wat er allemaal gebeurt is nou niet echt al te boeiend, wat niet erg hoeft te zijn, maar visueel gezien is het nou ook niet echt geweldig. De achtergronden, zowel in het wetenschappelijk centrum als bij het ouderlijk huis, zijn niet zo mooi en verder zijn de shots vaak nogal ver uitgezoomd, hetgeen de personages voor mij nogal afstandelijk maakt. De film wint dan wel weer meteen aan intensiteit als er wel op een gezicht wordt ingezoomd. Mooi minimalistisch acteerwerk dan ook. Het geluid is overigens erg sterk gedurende de hele film, dus ook deze eerste helft.

De tweede helft, zeg maar vanaf het punt waar de kloon zichzelf bij de rivier terugvindt treddt de visuele magie die de poster ook heeft de film binnen en wordt alles meditatiever, hetgeen me erg beviel. Het einde is prachtig sereen en tilt de film uiteindelijk toch naar 4*.