Der Plötzliche Reichtum der Armen Leute von Kombach (1971)

Een aangename, of wellicht toch meer interessante, amalgaam aan stijlen en thema's die Schlöndorff hier laat zien. Staat ondanks zijn onbekendheid hier toch bekend als één van de hoogtepunten uit de Neuen Deutsche Welle. Wat opvalt als je deze nu zo ziet is dat Duitsland met zijn nieuwe filmmakersgolf duidelijk achter de golven van Frankrijk én bovenal de oost-Europese aanrolde (begin jaren 70 versus eind jaren 50/medio jaren 60).

Wat deze Schlöndorff aan typische Duitse kenmerken heeft is onder andere de sociale inhoud van arbeiders versus gevestigde orde, de onmacht en de teleurstelling, maar in deze film overheerst in vergelijking met films die in het heden spelen toch zeker wel de losse politiek-militaire (rechterlijke) toon - die ook bijvoorbeeld Jancsó zo sterk heeft.

Het amalgaam aan stijlen waarmee ik begon is terug te voeren op de bonte mengeling, waardoor de film ook moeilijk te plaatsen en 'te voelen' is. Naast de genoemde sociale thematiek is er enerzijds een zeer strenge voice-over die combineert met vlak uitgesproken monotone dialogen en handelingen (Bresson), een heel zwierig camerawerk in contrasterend scherp zwart/wit (Jancsó) en daarbij een zeer onverwachte psychedelisch-prog (Krautrock gemixt met Canterbury sound) muzikale omlijsting van Klaus Doldinger. Ik las na dat Doldinger oa ook Das Boot maakte en niet zozeer zijn sporen in de Krautrock heeft verdiend, maar in de jazz als tenor saxofonist.

Waar het voor mij wat minder was was dat eerste, Bressoniaanse, element. Het geeft het geheel een beetje een dooie sfeer, terwijl door camera en muziek meer lyriek gepast zou hebben. Zo zijn er scènes die spelen in de nevel (ergens halverwege en aan het einde) waardoor je merkt dat een wat minder strakke uitwerking in een feitelijk scenario -zoals nu- goed zou zijn geweest.

Vreselijke slappe klucht.

Aangename verrassing op Netflix. Ondanks de rechtlijnigheid van de handelingen deed de sfeer me aan de films van Haneke denken. Mooie fotografie, een verhaal dat door de afwisseling van ernst en koddige momenten redelijk onvoorspelbaar verloopt, en geslaagde muzikale omlijsting maken de zwakke punten (zoals enkele al te losse eindjes) meer dan goed.

Schlondorf maakte dit voor TV. Een film over een opstand van arbeiders die mislukt. De opstand is stelen van de rijken en geven aan de armen (henzelf). Bij vlagen sfeervol, soms wat gekke humor en een strenge voice over. Als geheel uiteindelijk niet onaangenaam maar ook niet heel overtuigend.