Soeur Sourire (2009)

Neem recensies niet te serieus en ga op je gevoel af of....laat je verrassen. Ervaar de film en de schitterende wijze waarop de sfeerbeelden zijn opgebouwd die je het gevoel geven in de zestiger en begin zeventiger jaren terecht te zijn gekomen. Het schitterende zang en acteerwerk van de hoofdrolspeelster en de sublieme rol van Jan Decleir die zonder veel woorden je mee neemt in zijn rol als hardwerkende bakker en goedwillende vader.

Als je zoekt kan je op elke slak zout leggen maar deze film zit voorlopig in mijn hoofd gegrift.

Eigenlijk is het verhaal van Jeannine Deckers alias de Sœur Sourire (Frans voor 'Zuster Glimlach'), in en in triest , zeer mooi in beeld gebracht verhaal over een vrouw die nooit echt gelukkig was.

De versie uit '66 met Debbie Reynolds is een stuk zoeter kan haast ook niet anders omdat de meeste shit nog moest komen en wat er al geweest was nog niet bekend was.

Op zich niet slecht, al had ik toch meer verwacht. Nu is deze film niet meer geworden dan een goeie documentaire die je het leven van Soeur Sourire weergeeft. De verdere uitwerking is nogal zoutloos en m'n is blijkbaar te braaf geweest bij het verfilmen van deze meest verrassende Belgische artieste die de wereld eventjes veroverde. Veel tristesse is er niet te zien in de film en het einde van de film komt dan ook deels raar over. Het is vooral omdat je weet wat er gaat komen dat de puzzel blijkt te kloppen. Een gemiste kans waar meer in gezeten had en die waarschijnlijk net als de verfilming van een andere grote Belg Damiaan (door Paul Cox in 1999) in de vergeethoek zal geraken. Ik hoop dat als er ooit een Brel of zo komt er toch gedurfder uit de hoek zal komen.

Echt een super film! Het einde was een beetje triest maar het was ook een leuke film.het stoorde me ook niet dat het frans was geproken.en natuurlijk wie naar een film kijkt met:Chris Lomme en Jan Decleir dat kan geen flop zijn.de boodschap is kijken!!!!

snif...snif...Echt een prachtige film!Ik kende jeannine deckers de zingende non natuurijk maar kende haar levensverhaal niet.Ben blij dat ik deze film al meer dan 2 keer heb gezien.En ik blijf hem zien.

Na wat wisselende kritieken te hebben gelezen toch eens bekeken en vond hem wel goed.

De kritiek was vooral dat ze te sympathiek over komt en dat ze niet laten zien deze ze het niet gemakkelijk had, maar 'k vond dat de film toch duidelijk toonde dat ze zeker niet van de gemakkelijkste was en dat ze het wel zwaar had.

Het eerste uur was erg boeiend en leuk gebracht. Het tweede uur vond 'k iets minder en mocht misschien iets korter, al was het einde dan wel weer erg goed (die rolluiken met dan die muziek). Al bij al een goeie film die zeker eens het bekijken waard is.

'k zou hem nu niet direct op dvd kopen, maar zeker eens bekijken als ze hem op tv of zo tonen.

De cast bestond uit redelijk wat bekende namen, maar het was toch vooral de hoofdrolspeelster die de show stal. 'k wil gerust nog wat meer van deze dame zien.

Tijdsbeeld.

Het geheel van het verhaal van Jeannine Deckers komt nu wat wonderlijk over - het naïeve meiske dat het klooster in gaat als voorbereiding op zendingswerk in Afrika. Niet meer heel erg van deze tijd, en nogal op wat afstand van de tegenwoordige manier van leven van veel mensen - waaronder ikzelf, waarschijnlijk, hoe idealistisch ik op z'n tijd ook ben. En hoewel het verhaal vrij documentair verteld wordt, geeft het niet echt het gevoel van volledigheid; vooral in het latere deel van het leven van Deckers lijken er wat gaten te vallen. Wellicht omdat daar minder van bekend is.

De sfeertekening en het tijdsbeeld zijn wel erg sterk, en dat Cecile de France alle liedjes zelf ingezongen heeft - en erg goed ook nog - geeft ook wel wat extras mee. Cecile de France speelt overigens bijzonder goed en trekt de hele film naar zich toe. Mooie hoofdrol.

Ondergewaardeerde film eigenlijk die toch op een knappe, aanvaardbare manier het leven van Jeannine Deckers, ooit wereldberoemd als Soeur Sourire, laat kennen. Goed acteerwerk, vooral van hoofdrolspeelster Cécile de France, die een sterke prestatie neerzet.

Mooie biopic van regisseur Stijn Conincx over “one hit wonder” Sœur Sourire”. Tamelijk onevenwichtig, want de film heeft vooral aandacht voor het meer rooskleurige deel van het instabiele leven van Jeannine Deckers, terwijl het depressieve deel nogal vluchtig wordt afgedaan. De relatie met haar vriendin Annie Pécher had wat mij betreft best wat meer aandacht mogen krijgen.

Niettemin een onderhoudend drama dat deze herziening meer dan de moeite waard maakt. Haar wereldhit “Dominique” is zo’n deuntje dat lang in je hoofd blijft hangen.

Bij de aftiteling stond al dat het verhaal van de film vrij geïnspireerd was naar het verhaal van de echte Soeur Sourire. En dat vermoeden had ik al. Uiteraard ken ik het beroemde liedje ook. Ik denk dat mijn ouders dat plaatje ook hadden. Maar als ik dan de film zag kon ik me toch moeilijk voorstellen dat het in het echt ook zo gegaan was. Vooral tegen het einde. Maar dat maakt niet uit. Voor een film is dit een prima verhaal en daardoor was de film ook boeiend genoeg. Al had hij ook wel wat korter gemogen.

Een beetje vreemd eigenlijk dat ik deze van Coninx nog niet eerder zag. Ik kan me wel herinneren dat mijn vrouw - die anders nooit naar films kijkt - deze toen in de bioscoop zag, terwijl ik die namiddag druk in de weer was met onze nieuwbouw. Dat ik me dat nu nog herinner, zegt ook wel iets over mijn filmdrang...

Coninx, baron Stijn Coninx moeten we eigenlijk zeggen, is een verdienstelijk regisseur en kende grote successen met zijn films eind jaren 80, begin jaren 90. Hector, Koko Flanel en Daens waren grote (kas)successen. Later was het beduidend minder. Over de kwaliteit van de Urbanusfilms kan gediscussieerd worden, maar ze betekenden wel iets in Vlaanderen, of zelfs Nederland.

Een gerespecteerd regisseur, dat zeker, en met Soeur Sourire verfilmt hij wederom een biopic dat lief en charmant is, eentje voor het brede publiek, maar omvergeblazen word je er niet van. Het is onduidelijk waarom Jeannine Deckers het klooster ingaat, hoewel haar eigenzinnig en wispelturig karakter zeker een rol heeft gespeeld. Haar gedrag heeft haar enerzijds parten gespeeld in het strikte kloosterleven, maar heeft haar ook opportuniteiten geschonken.

De film heeft een feelgood gehalte hoewel het leven alles behalve rooskleurig was voor Jeannine Deckers. Zeker wanneer ze definitief uit het klooster treedt en ze officieel niet meer onder de merknaam "Soeur Sourire" mocht optreden, ging het vooral ook financieel bergaf. Deze tristesse die op een tragische manier wordt beëindigd wordt te weinig belicht in deze luchtige film. Veel draait om het wereldberoemde liedje, terecht ook, maar dat het tegelijk een vloek was, komt te weinig aan bod.