Une Vie (2016)

Regisseur Stéphane Brizé (The Measure of a Man) kiest in dit realistische portret voor een sterk fragmentarische insteek. Het ontbreekt de film aan een strakke chronologie of een heldere vertelstructuur. Houvast is er vooral in de vorm van poëtische voice-overs, zo nu en dan begeleid door verstillende pianomuziek. Regelmatig lopen dialogen daarnaast nog door als de camera zich al van de actie heeft afgewend. In plaats daarvan zien we onze hoofdpersoon, zwijgend, op ogenschijnlijk willekeurige momenten. Het lijkt alsof Brizé ons zo inzicht wil geven in Jeannes psyche: wat gaat er in haar om, hoe reageert ze op de beknellende omstandigheden waarin ze zich bevindt?

Dat die aanpak nergens de gewenste uitwerking heeft, zit hem met name in de genoemde fragmentarische opzet. Omdat een zorgvuldige narratieve opbouw ontbreekt voelen de gebeurtenissen in de film vaak leeg en willekeurig aan, een draagvlak om écht met Jeanne mee te leven mist.

Volledig

Saaie film: tergend langzaam en zonder drama wordt inderdaad ‘een leven’ getoond. Vrouw van goede komaf heeft tegenslagen te verduren en tegen het eind lijkt er eindelijk drama te komen als ze helemaal aan de grond lijkt te raken, maar dat drama blijft evengoed uit: net als ze het vertrouwen in de mensheid geheel verliest lijkt dat onterecht en is het toch niet allemaal slecht. De film sluit met de boodschap dat het leven niet goed of slecht is…

Jeanne is een vrouw uit een welgestelde familie wiens leven een groot tranendal wordt wanneer ze trouwt met Julien Delamare. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Guy de Maupassant dat zich meer richt op de psychologische analyse dan op de gebeurtenissen die de betreffende psyche beïnvloeden. Dit is een karakterstudie die regisseur/scenarist Stéphane Brizee en co-scenarist Florence Vignon vrijwel volledig hebben ontdaan van de melodramatische actie. De camera is veelal statisch en registreert vooral het gezicht en de emoties van hoofdpersoon Jeanne, die vooral mijmert over het leven zoals het was of (mijn interpretatie) een sterk geïdealiseerde versie daarvan gecombineerd met dagdromen over hoe het had kunnen zijn. De meeste soap-achtige ontwikkelingen maken we als kijker niet mee maar presenteert de film als een fait accompli, zodat we vooral opgescheept zitten met een hevig in zelfmedelijden zwelgende Jeanne. De spaarzame momenten waar op we wél getuige mogen zijn van Jeannes tragische momenten, zijn tevens de enige momenten waarop de camera, en daarmee de film, tot leven komt. Voor de rest zit je feitelijk te kijken naar een passief, weinig sympathiek karakter in een soap zonder soap. Dan blijft er dus niet zo gek veel over, ook al is het allemaal heel aardig in beeld gebracht.

Typerend voor de film is wel hoe belangrijke gebeurtenissen in het verhaal heel vlug de revue passeren - ze zijn daarom niet minder duidelijk, integendeel - en dat de camera veel meer oog heeft voor de dromerige, peinzende, maar vooral lijdende Jeanne.
Mooie film met een overtuigende, innemende Judith Chemia met haar enerzijds kinderlijke, naïeve glimlach, anderzijds met die diep ongelukkige aanblik.
Opgemerkt ook hoe Kerk en geloof in die 19de eeuw een dikke en doorgaans beslissende vinger in de pap hadden bij het nemen van beslissingen van welke aard ook, stricte privékwesties inbegrepen.
Die slotzin : "Het Leven is nooit zo mooi of zo slecht als men denkt" spreekt voor zich en kan alleen maar duiden op dat Jeanne met dezelfde verbetenheid en moed verder zal moeten.
Na "Je ne suis pas là pour être aimé", "Entre Adultes", "Mademoiselle Chambon", "Quelques Heures de Printemps" en "La Loi de Marché", die me allen erg bevielen, stelt ook nu Stéphane Brizé niet teleur. Uitkijken nu naar "En Guerre".

Mijn eerste film na alles.... was deze

Dit statisch noemen vind ik volkomen onbegrijpelijk als het iets niet was was het dat wel, eerder anti-statisch. Prachtige film

Ja, inderdaad een heel fraaie film.

Brizé weet dit leven vorm te geven als één geheel, in een ritmische, niet-chronologische carrousel van beelden en episoden, afwisselend in (uitbundig) zonnige en (zeer sombere) bewolkte sferen. Fantastische belichting, en de strakke 4:3 kadrering draagt bij aan het gevoel van beklemming, het gebrek aan overzicht en vooral het gebrek aan greep op het eigen leven dat Jeanne heeft. Sterk optreden van Judith Chemla, die genoeg uitstraling heeft om deze rol (waarbij ze voor het overgrote deel van de film in beeld is) met verve te dragen.

Niet geheel enthousiast over Une vie. Niet dat het een slechte film was, maar hij sprong er voor mij ook nergens echt bovenuit. Degelijk zonder meer. Een film die gaat over de positie van de vrouw en hoe men over het traditionele huwelijk dacht. Opmerkelijk was ook de rol van de kerk en de poging om de brokken te lijmen en vergeving te vragen wanneer de echtgenoot er de echtelijke kantjes afliep. Alsof het de fout van de vrouw betrof en vooral zij onredelijk zou zijn als ze haar huwelijk geen tweede kans wou geven.

Judith Chelma kende ik niet, maar doet het hier overigens prima. Ze draagt haar rol met verve en komt naturel over. Cinematografisch ook allemaal erg behoorlijk. En toch greep de film me niet bij de keel.

De beklemming van een vrouwenleven zonder zelfbeschikking of bewegingsvrijheid. Of hoe regisseur Stéphane Brizé de debuutroman 'Une Vie' (1883) van Guy de Maupassant ontdoet van elke franje of grandeur. Meer een sociaal-realistische milieuschets dan een romantische kostuumfantasie. Het maakt van 'Une Vie' (2016) een indringende film over de weinige manieren waarop Jeanne Le Perthuis des Vauds (Judith Chemla) kan ontsnappen aan de wreedheden van de mannen in haar leven. De protagoniste mag dan de dochter van een baron zijn, maar haar financiële voorspoed weegt minder zwaar dan de maatschappelijke verwachtingen van haar vrouw-zijn. Ook zo ijzersterk gespeeld door Judith Chemla (ik kende haar verder niet uit eerdere rollen) als een jonge vrouw die steeds verder verwijderd raakt van haar eigen verlangens en jeugddromen. Zoals ze zich gelaten verbijt om maar het beste uit haar huwelijk en moederschap te halen, terwijl het snoeihard binnenkomt wanneer 't besef indaalt wat een wreed lot haar is beschoren. Het maakt 'Une Vie' (2016) tot een langzaam sluimerende vulkaan waarin spaarzame emoties binnenkomen als een mokerslag.

Weinig opzienbarend relaas over een rijkeluisdochter die verstrikt raakt in het patriarchaat en haar gouden kooi. Wel mooi gemaakt verder.

Deze film dus wel bekeken op Prime video, en ik vond dit een zeer mooie trage film. Ik hou wel van het soort films waarin er niet teveel gebeurt. Gewoon ontspannen en genieten, vond hem zeer goed, o.a het acteren kon mij wel bekoren....heerlijk