Félicie Nanteuil (1945)

Er bestaan er niet veel meer van : films uit 42 waarvan de meeste protagonisten nog leven...in casu Micheline Presle ( 1922- heden ) en Louis Jourdan ( 1921- heden )...Claude Dauphin heeft de 110 niet gehaald, maar verder een aardige score. Drie absolute supersterren dus voor dit vintage kostuumdrama, waarvan de regisseur niet erg goed staat aangeschreven. Vooral gekend als spotter van talent, later Bardot bij voorbeeld en hier Presle, al had die reeds in films van o.a. Gance, Pabst en l'Herbier gespeeld waarin ze werd gelanceerd als ideale schoondochter/ date des vaderlands. Jourdan mocht eerder al opdraven naast onder anderen Darrieux en had nog een imposante carrière als playboy in het verschiet, Dauphin al een tijdje een gevestigde ster.

De 3 draven hier op in een ouwerwets liefdesdriehoekjesmelodrama uit oorlogstijd, dat weliswaar gemaakt werd in 42 maar vanwege gekende omstandigheden pas na de bevrijding werd uitgebracht. Helaas werd deze prent totaal overschaduwd door LEDP van Carné, een ander kostuumdrama geset in het toneelwereldje. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven, jammer want dit is zeker niet slecht en ongetwijfeld de beste film van Marc Allegret.

Verhaal is zoals het hoort simpel : Dauphin pikt in provincie op tournee Presle op , hij wordt verliefd op haar. Zij dumpt hem echter voor dandy Jourdan en wordt zelf een tig keer grotere ster dan hijzelf- een middelmatige komediant- ooit was. Hoe het allemaal afloopt kunt u gemakshalve hierboven al lezen : Dauphin pleegt- terwijl Presle en Jourdan toekijken- zelfmoord, waarna een door haar geweten gekwelde Presle besluit alleen nog voor de kunst te leven.

Klinkt als een soap, is het ook maar wel met een scenario gebaseerd op een roman van Anatole France, een zeer goede Presle die we mogen bewonderen in tig close ups, een nog betere Dauphin wat gecast against type als sukkel, en Jourdan die zijn gebruikelijke playboy act hier al opvoert naar behoren, echter tijdens sleutelscènes zijn beperkingen toont. Bovendien goede visuals met een fotografie die zeker in de tweede helft gotische trekjes krijgt , logisch omdat het dan een ghost story wordt die meer aan een Angelsaxisch gotisch melodrama doet denken uit die tijd- e.g. gaslight- dan aan een kostuumdrama a la Francaise. Zoals verwacht mocht worden zijn de kostuums en decors in orde en merken we aan niets dat het hier een prent gemaakt in barre tijden betreft. Score bovendien van de gerenommeerde Ibert.

Vrij goed dus en merendeels bestand tegen de tand des tijds, niet geheel echter dankzij de typische retoriek en uitleggerigheid die je van een film uit die tijd en plaats moet verwachten, let alleen al op de talloze referenties aan de klassieken van Molière, Racine en Rostand die nog eens weerspiegelen dan wel aankondigen wat er met de protagonisten buiten de bühne allemaal gebeurt, of gaat gebeuren.

Het idee alleen al dat hier niemand zo'n gekende film met dergelijke cast gezien zou hebben is een absolute giller, dit is gezien door honderden zo niet duizenden. In de bios, op teevee, op DVD . Ik wil hier alleen al vandaag minstens 20 stemmen zien verschijnen. Hij heeft zelfs een check op ICM ! En dus fansubs voor de DVD rip. De eerste stem in 3, 2, 1...NU.

Men spot niet met de liefde......

Zo wat het besluit na het zien van dit, uiteraard, liefdesdrama dat het opgewekt begin langzamerhand inboet voor zware bedruktheid.

Micheline Presle is jong en knap en aan het begin van een gevulde carrière evenals Louis Jourdan, later overgestapt naar Amerikaanse producties, zij het vaak op Franse locaties ("Gigi", "Can-Can"...) en toch geef ik hier de pluim voor de beste act aan Claude Dauphin.

Keurige dialogen - in de toneelwereld moet dat wel - en costumering.

Van Marc Allégret zag ik maar een drietal films, telkens van goede makelij : "Fanny" (de beste), "Entrée des Artistes" en het wat latere "Julietta". "Felicie Nauteuil" hoort m.i. kwalitatief in die rij thuis.