Luna de Miel (2015)

Die Mexicanen.

't Was alweer even geleden dat er een capture/torture horror voorbij kwam. Een 10-tal jaar geleden enorm populair, de laatste jaren zie je ze niet zoveel meer. 't Is natuurlijk ook een ietwat beperkt format, maar de Mexicaanse flair geeft het toch weer een kleine opfrisbeurt.

Dat er wat scheelt met Jorge is duidelijk, het duurt dan ook niet lang vooraleer je als kijker doorkrijgt welke richting deze film uitgaat. De jonge jogster die elke dag voorbij komt lopen zit dan ook al snel opgesloten in een keldertje, met Jorge als creepy bewaker.

Hulde voor wat smerige scenes. Ik heb toch al wat torture cinema achter de rug en ik heb ook al aardig wat smerigheid zien voorbijkomen, maar Cohen weet af en toe erg goed uit te halen. Vooral de vingerscene was raak. Ook best visueel in beeld gebracht, zonder overdreven splatter maar wel bloederig genoeg.

Naar het einde toe komt er een klein twistje (of twee) en de finale verloopt redelijk naar de clichés van het genre, maar qua sfeer, tempo en gestoordheid zit het wel lekker met deze film. Eigenlijk geen echte zwakke punten te vinden, behalve dan ...

... de soundtrack. Een complete warboel van nummers die niet al te best bij de film horen. Ook weinig samenhang met beeld en editing, volgens mij passeren er het eerste kwartier ook al 10 verschillende nummers. Ook redelijk luid en aanwezig, echt geen flauw idee wat het idee was achter de muzikale keuzes (ze leken we toch wel bewust), maar het slaat echt nergens op. Jammer want dat verkloot de sfeer van de film wel een beetje, al moet ik zeggen dat het tijdens de tweede helft iets beter was.

Maar de liefhebber toch zeker de moeite, zeker wie zin heeft in nog eens een gritty marteling.

3.5*

Redelijk. Genrewerk pur sang dus veel originaliteit hoef je niet te verwachten. De uitwerking is lang zo slecht nog niet, maar voor een cijfer hoger dan deze krappe 2,5* laat het op teveel vlakken steken vallen. De soundtrack is inderdaad het meest heikele punt. Soms electronisch, soms poppy, op andere momenten klonk het weer als één of andere belabberde klassieke Hollywoodfilm, met die ergerlijke strijkers. Straalde in ieder geval weinig horror/suspense uit.

Visueel vond ik het ook niet veel, al moet gezegd worden dat sommige scenes qua gore niks te wensen over laten. Met name de al genoemde vingerfileer-scene was spot on. Acteerwerk viel ook best mee in vergelijking met wat je normaliter voorgeschoteld krijgt in dit soort films, dus een ramp is deze film beslist niet. Toch is het me allemaal wat té bekend terrein en weet de film gewoon niet genoeg toe te voegen om boven een krappe voldoende uit te kunnen stijgen. Voor de die-hard liefhebbers van dit genre zal dat wellicht anders liggen.

Het is bewonderenswaardig dat Netflix het eens in andere werelddelen probeert. Enkelen zijn mij al prima bevallen, maar er zitten ongetwijfeld ook een paar dompers tussen. Daar is Luna de Miel helaas een goed voorbeeld van.

Allereerst die soundtrack, mijn god. Wat afgrijselijk. Waar haal je het lef vandaan om een popsong af te wisselen met klassieke muziek om vervolgens een rocksong erdoorheen te manoeuvreren. Wou de film eigenlijk al direct afzetten, maar het zou niet de eerste keer zijn dat ik daar achteraf spijt van zou krijgen, dus het werd even doorbijten. De film biedt verder weinig nieuws. Martelingetje hier, ontsnappingspoginkje daar. Verder ziet het er allemaal erg lelijk, saai en slordig uit. Enkel de gore was best intrigerend. Acteerwerk wel redelijk, maar zoals wel vaker bij dit soort films weinig bijzonders. Twistje was onnodig. Beetje uit de lucht gegrepen ook. Maakt verder ook niet zoveel uit voor de uiteindelijke beoordeling.

Pover. 2*.

Goh ook weer gene vette se, laatste reeks horrorfilms (vooral via netflix) waren gene vette se, scores tussen 3 - 5.5/10...slecht reekske moet ni te lang meer duren se

Regisseur Diego Cohen loopt steeds wat achter de feiten aan, blijkbaar. Zo maakte hij in 2014 nog een found footage film in de stijl van Blair Witch Project en Paranormal Activity en maakt hij in 2015 een film in de categorie ‘torture porn’, een trend die de afgelopen jaren ook al flink afgenomen is. Zijn film voegt ook niet erg veel toe aan wat er al bestaat in dat genre. Desondanks is zijn film Honeymoon op momenten best sterk; de hoofdrolspelers doen het prima, er hangt voortdurend een goede naargeestige sfeer en hij levert vooral één vrij weerzinwekkende scène af, die je bijna zelf gaat voelen. Waar hij compleet de mist mee ingaat is echter de muziek, door popliedjes, vioolmuziek en de soundtrack van The Terminator voortdurend af te wisselen. Het komt de sfeer in ieder geval niet ten goede.

3 sterren.

Niet eens zo slecht. Luguber sfeertje, prima setting, soms wat raar gekozen muziek,

maar de toon was goed gezet. Totdat de film toch aardig in elkaar knalde.

Het werd traag, voorspelbaar en de sfeer konden ze niet vasthouden. Helaas. *2,5

Erg simpel kidnapfilmpje over een man en een vrouw die bijna de gehele film samen zitten opgesloten in een kleine ruimte. Zie dat maar eens interessant te houden.

Dat de man geestelijk gestoord is staat vast, maar erg doordringen wilde het maar niet. Het verhaal is erg oppervlakkig en de film langzaam. Scenes duren lang die vaak vooral bestaan uit wat gepraat, een milde vorm van torture of een ontsnappingspoging die mislukt. Hier en daar een geslaagd stukje met bijvoorbeeld de vingers of het bitje maar het is vooral erg mager allemaal.

Debuut van Paulina Ahmed die het zeker aardig doet, maar de film niet kan dragen. Meestal kan ik wel wat meer vertellen over een film, maar de film heeft gisteravond zo weinig indruk gemaakt dat het lastig is nu nog veel te schrijven.

Onheilspellende film met enkele echt brute scènes. Ook traag maar dat maakte het juist sterk vond ik, je voelde echt - bijna letterlijk - mee. Muziek vond ik geen punt van ergernis eigenlijk, paste bij vlagen erg goed. De twist op het einde onnodig en jammer, zonder dat misschien wel 4 sterren gegeven. Nu een dikke 3,5 sterren.

Nee ik wordt hier niet vrolijk van: saaie film.2 stars.

Hmm nee, die muziek is toch wel een flinke dealbreaker voor me. Dodelijk voor de sfeer en daardoor wist de film me niet te pakken. Verder wel oké, maar het is geen film die me lang zal bijblijven.

Aardig filmpje, waarbij het verhaaltje weinig vernieuwend of orgineel is.

Maar ook traag en is de muziek nadrukkelijk aanwezig, vond dat er eigenlijk wel goed bij passen.

Ergens nog best een film met potentieel en soms fijne gore en een behoorlijke actrice in de hoofdrol. Maar ook vreselijk kil en klinisch en de film wist mij nergens mee te slepen. Visueel ook erg saai en spannend wordt het nergens en indringend, op een enkel moment na, ook niet echt. Niet heel slecht, maar gewoon wat duf. 2,0*.

Een horrorfilm uit Mexico !

De kille sfeer is net een pluspunt van deze film. Daarbij werkt het sober visueel aspect van deze film zeker mee. Ook de afstandelijkheid, de kilheid in zijn handelingen van de seriemoordenaar dragen bij tot een grauwe, nare film. Qua gore vrij gedoseerd, al zitten er een paar bloederige scènes in de film zoals de scène met de vingers. Goed acteerwerk van beide protagonisten. De twist is leuk gevonden, al zag je deze op een bepaald moment wel aankomen. De allerlaatste scène is overbodig en eigenlijk niet passend. 7/10