The Killer inside Me (1976)

Even een berichtje aan brucecampbell respect voor het toevoegen van vele films uit de jaren '70 en '80.

Graag gedaan!!

Eén van deze dagen bekijk ik deze film opnieuw, want het is jaren geleden dat ik hem nog gezien heb.

Degelijk drama dat pas na het uur uit de startblokken komt. Het contrast van Lou Ford tussen het begin van de film en het einde is zo groot dat het niet echt geloofwaardig overkomt, maar het is wel uitstekend gespeeld door Keach.

Lang uitgezien naar deze, en nu eindelijk te pakken gekregen. Onherroepelijk komt de vergelijking met The Killer Inside Me (2010) om de hoek kijken, en om meteen maar van wal te steken: ''1976'' veegt de vloer aan met ''2010'' - zie bv. het grote kritiekpunt aldaar, dat hier wél goed aangepakt wordt (de kritiek van brucecampbell begrijp ik dan ook helemaal niet).

Maar ook Stacey Keach biedt een veel geloofwaardigere rol waar het op Lou Fords innemendheid aankomt, maar ook kudos voor Susan Tyrrell als vechtlustig hoertje. Het geweld is hier natuurlijk vele malen minder grof, maar het maakt eigenlijk geen bal uit. De 1976 is veel meer een psycho-film-noir dan de 2010 (eigenlijk puur film-noir waarin vooral het brute geweld opzien baart); de druppelende kranen en de geest van Lous vader die hem tot waanzin drijven (al wordt natuurlijk duidelijk dat er meer aan de hand is) worden hier ook gewoon verbeeld, en dat is een groot pluspunt. Het verworden van de aanvankelijk vriendelijke, wat melancholieke man tot het diabolische beest dat stukje bij beetje in hem wakker wordt, is misschien wel een van de knapst uitgevoerde die ik ken (waarbij de positieve punten uit de volgende alinea onmisbaar zijn). Misschien heeft Winterbottom een statement willen maken door Lous psychose juist niet beeld te brengen, voor mij werkte de aanpak van Burt Kennedy stukken beter. Niet dat 2010 zó slecht was verder(en die wil ik ook nog eens een nieuwe kijkbeurt gunnen). Bij dit alles moet ik zeggen dat ik het boek niet gelezen heb...

Dan is er nog de sfeer van het kleine Amerikaans stadje in de jaren '70 dat ook geweldig uitpakt, evenals de mooie soundtrack die allerlei kanten uitgaat, met als toef op de taart het wrang komische stuk wanneer Lou het loodje legt. Aanvankelijk zag ik het nog niet zo zitten trouwens; de bemiddeling van Lou bij de staking vond ik nou niet zó heel sterk, en de bijrol van de dommige Elmer moest ik echt in komen. Dat weerhoudt me van de maximale score, maar het blíjft een optie bij deze instant classic die ik heel snel weer wil zien.

4,5*.
P.s. ik zou me goed voor kunnen stellen dat de Coens hier (ook wat inspiratie vandaan gehaald hebben voor hun debuut Blood Simple., en zelfs voor een heel klein stukje uit TBL.