Ni Luo He Nu Er (1987)

Typische oude Hou.

Hoewel er echt geen fuck lijkt te gebeuren in Hou's films kan je dat bij het terugkijken achteraf alleen maar tegenspreken. Het is vooral zo dat de keymomenten in korte scenes getoond worden en er verder ook maar weinig naar gerefereerd wordt.

Ze bepalen het verloop van de film, maar niet wat er getoond wordt. Hou richt zich nog steeds erg veel op het in beeld brengen van situaties. Ook ditmaal kiest hij weer "een gezin" uit, maar richt zich wat meer op de jongeren.

Levert vooral in het eerste deel wat leuke scenes op, schattige muziekkeuze en een aantal aandoenlijke scenes. Tweede helft is wat minder als Hou weer in vertrouwde familieperikelen vervalt en daarbij het drama de zoveelste herhaling lijkt te zijn.

Ook een probleem bij deze films is het gebrek aan climax naar het einde toe. Iets meer pit op het einde mag toch wel, zelfs met z'n 91 minuten duurt de film weer iets te lang.

Toch hou ik wel van die observerende films, maar zonder Hou's oog voor de visuele kant blijft het mij iets te pover om echt van te genieten.

2.5*

(film trouwens in niet al te beste kwaliteit gezien, maar bij dit soort films kan je eigenlijk alleen maar blij zijn dat je ze uberhaupt kan zien)

Best een fijne Hou, vooral omdat deze in de grootstad afspeelt. De momenten in kroegjes of als mejuffrouw naar school gaat of werkt in de KFC, dat zijn de mooiste momenten. Ook ziet de film er fraai uit, zeker die gerestaureerde versie op Blu-ray, alsof de film een jaar of 15 jonger is. Mooie kleuren, fijne sfeerbeelden en over elk beeld lijkt nagedacht te zijn, zowel esthetisch als wat betreft zeggingskracht.
Wel is het tempo nog niet helemaal optimaal, die 90 minuten voelen lang aan. En het stuk rond de misdaadplot kon me ook niet echt interesseren. 3,5*.

Missie niet geslaagd dus.

Hou lijkt me ook niet uit het juiste hout gesneden om een 'publieksfilm' te maken. Dat je het verhaal van kleine criminele krabbelaars niet helemaal uitspelt, omdat de details er niet echt toe doen, daar kan ik inkomen, maar de spanning tussen de werkelijke wederwaardigheden van het hoofdpersonage en het escapisme van de 'Daughter of the Nile' en haar 'Memphis' komt ook niet erg uit de verf.

En natuurlijk, als sfeerschets van Taipeh en de omstandigheden van jonge marginalen aldaar niet verkeerd, maar zoiets als de (uitgesproken) referentie aan Babylon komt dan weer te geforceerd over.

Dan blijven Hou's zuiver filmtechnische kwaliteiten over - en die zijn ook in deze film moeilijk over het hoofd te zien - maar dat is niet genoeg om hier méér dan een stilistisch fraaie exercitie van te maken.

Overigens niet bepaald een straf om naar te kijken; de film is werkelijk prachtig gerestaureerd, je zou niet zeggen dat ie al meer dan 30 jaar oud is.