El Ciudadano Ilustre (2016)

Vanaf 4 mei 2017 in de bioscoop (September Film)

...wellicht ook op het IFFR 2017?

Veelgeprezen film in diverse festivals waardoor de verwachtingen vanzelf hoog waren. Helaas voldeed het in mijn geval veel minder. De film begint ontzettend sloom en het duurt een uur voor de humor zeer bescheiden doorkomt, komedie is een groot woord. Het is vooral een ingetogen drama over het terugkeren naar een klein afgelegen geboortedorpje waar alle jongeren die het konden heel snel de koffers hebben gepakt, zoals de hoofdrolspeler. De film speelt met de kenmerken van zulke (Spaanse/Latijnsamerikaanse) verlaten dorpjes waar nooit iets gebeurt en iedereen alles van elkaar denkt te weten. De hoofdrolspeler wordt als held onthaald en wordt het gesprek van de dag. Na vele lofuitingen komen ook minder leuke ervaringen voorbij als blijkt dat de inwoners elk een eigen agenda hebben en ook mindere herinneringen worden opgehaald, zoals over een oude jeugdliefde die nu met een ander is getrouwd. Qua vaart is de film vergelijkbaar met zulke dorpjes, de tijd lijkt stil te staan, van de kijker wordt dus wel geduld verwacht. Wat het goed doet is hoe realistisch zo'n klein afgelegen dorp en diens inwoners worden neergezet, waar elke vreemdeling voor de inwoners een nieuw tijdsverdrijf lijkt waardoor het voor de bezoeker, zoals in dit geval, een ware hel kan worden. 3*

arno74 vat het uitstekend samen. Een bewierookte film. Festivalwinnaar, ongetwijfeld. Er was niet door heen te komen. Dramatisch gebeurt er nauwelijks wat. De hoofdpersoon ontmoet voormalige dorpsgenoten die allemaal wat van hem willen. En dat de meesten niet deugen zie je op een kilometer afstand. Maar dat is nog wel vermakelijk. Wat veel erger is: de film bestaat voor 90 procent uit pratende mannen. En daar wordt ik niet vrolijk van.

Pas tegen het einde gebeurt er wat, en volgt er een wat twijfelachtige twist. Maar daar laten de makers ons dan bijna twee uur op wachten. Je moet maar durven. Aan locatie, fotografie, beweging besteden Mariano Cohn en Gastón Duprat nauwelijks aandacht. In feite is dit een heel ouderwets gemaakte film. Me afgevraagd wat de makers met deze film beoogden. Een spiegel van de domheid van mensen en de culturele achterstand van Argentinië?

Op 4 mei gewoon naar Dodenherdenking gaan en deze film lekker laten zitten.

Echt iets voor cappuccino-slurpende senioren.

Zeer vermakelijke film die ik naast komisch en dramatisch ook magisch-realistisch en post-modern zou willen noemen, wat ik bij dezen gedaan heb. Het is lastig over de film te oordelen zonder het einde daarin mee te nemen. Want wat heb je hier eigenlijk gezien? Een waargebeurd verhaal, een verzinsel, of een verzonnen verhaal op basis van waargebeurde feiten?

Zelf denk ik het laatste. Het was een boekverfilming van de laatste roman van Mantovani, die hij op het eind van de film presenteert. Dat maakt sommige bizarre karakters (Roque, Antonio) en de vreemde aftocht waarbij alle semi-figuranten plots langs de kant van de weg staan een stuk geloofwaardiger, juist omdat je weet dat het (half?) verzonnen is.

Hetzelfde geldt voor de nogal lullige manier waarop dat dorpje wordt neergezet. Dat is precies de kritiek die Mantovani krijgt. Ik vond dat af en toe nogal over de top, typisch iets voor dorpsverlaters om zo over hun geboortegrond te schrijven. Was het een keuze geweest van de regisseur, dan had ik hem dat kwalijk genomen. Met die dubbele bodem - het is de schrijver die er zo over denkt - is het plots een zeer rake keuze.

Overigens vond ik het ook zonder dat slot een prima film. Verhoeven: ik ben mid-dertig en drink gemiddeld 1,6 cappuccino's per week.

Prima film. Een leuk verhaal en ik vond het soms erg grappig. Het keek fijn weg en het acteerwerk is goed. Ik ben overigens geen senior en ik slurp/drink nooit cappuccino. 3,5*

Eigenlijk wil Montavani alleen maar schrijven. Hij is een auteur, toch? Voor de rest wil hij gerust gelaten worden. Laat net dat veranderen wanneer hij de Nobelprijs voor Literatuur wint. De wat introverte norse, maar welbespraakte auteur ziet het met lede ogen aan. Tientallen vragen om langs te komen als gast, erelid, spreker, enz… slaat hij van zich af. Hij wil niet fungeren als een object dat wordt gebruikt en in zijn ogen wordt misbruikt ten koste van een promopraatje of zelfs propaganda.

Hij heeft wel ergens een punt en ik begrijp zijn redenering wel. Alleen maak je je er niet populair mee. Maar aan de lokroep van zijn geboortestad Salas kan hij toch niet weerstaan, hoewel het al 40 jaar geleden is dat hij er nog was geweest.

Dat had hij misschien beter niet gedaan. Alles waar hij voor vreesde komt tot uiting. De film is een leuke satire met hier en daar geslaagde situaties. Een verpauperde regio met verknipte personages. Onderhoudend genoeg om me te boeien. Met een heerlijk droge Oscar Martinez ook.

Vijf jaar nadat de van oorsprong Argentijnse auteur Daniel Mantovani [Oscar Martinez] een opmerkelijke toespraak gaf bij het in ontvangst nemen van de Nobelprijs voor Literatuur slaat hij de ene na de uitnodiging af. Behalve die van zijn geboorteplaats Salas voor een ceremonie waarbij hij tot ereburger van het stadje wordt benoemd. Hoewel zijn jeugdvriend Antonio [Dady Brieve] er nog altijd woont en getrouwd is met Daniels jeugdliefde Irene [Andrea Frigerio] voelt Daniel, die al decennialang in Europa woont, zich niet thuis in Salas. Al snel merkt hij dat de tijd (helaas) heeft stil gestaan en dat bijna iedereen iets van hem wil. Droogkomisch drama vol excentrieke personages, visuele grappen en vlijmscherpe observaties en spitsvondigheden. Martínez en Brieva zijn voortreffelijk, evenals Manuel Vicente als de kruiperige burgemeester en Nicolás De Tracy als intimiderende en zich bizar gedragende Roque.