Moka (2016)

Emmanuelle Devos is weer erg overtuigend; deze keer in de rol van een op wraak beluste moeder die in haar zoektocht enkele bepalende ervaringen opdoet, ook herkenbare toestanden en er de besluiten uit haalt.

Zeker geen topfilm. Af en toe wat gehaast in de ontwikkeling van het verhaal maar de wraaknemer is een vrouw, een mens vooral en geen super-women en dat vooral viel in de smaak.

Geen slechte film, en Emanuelle Devos speelt goed.

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik een afkeer heb van haar gezicht.

Dat blijft me storen (niet alleen in deze film) en doet enige afbreuk aan mijn concentratie op het gebeuren.

Nathalie Baye speelt haar rol ook prima.

Het verhaal komt vrij realistisch over.

Voor mij was het een topfilm. Maar ik kan me de reactie van Brix wel voorstellen. Emanuelle Devos heeft een zeer bijzonder gezicht. Ik vind het een fascinerend gezicht waar ik ademloos naar kan kijken, en ik zal wel niet de enige zijn, want ze geldt als een van de beste Franse actrices van deze tijd.

Ik vond de film spannend. Zag de ontknoping natuurlijk weer niet aankomen, zoals gewoonlijk, hoewel die toch behoorlijk voor de hand ligt. Maar het is natuurlijk vooral een film over rouwverwerking en daar bestaat geen recept voor. De moeder die haar zoon verloren heeft kiest voor deze weg. Het slot is geloofwaardig en zeker niet afgeraffeld, zoals ik ergens las. Maar Movsin vat het goed samen.

Online te zien met Franse ondertitels.

Moka - filmfra.com

Emanuelle Devos is de spil van dit intense psychologische drama. Met haar aanwezigheid beheerst zij de film. Ze speelt een obsessieve vrouw die koortsachtig een strohalm najaagt teneinde eindelijk genoegdoening te krijgen voor de tragische dood van haar zoon. Ze zet haar personage dusdanig overtuigend neer dat je als kijker wordt verleid je met haar ziekelijke bezetenheid te identificeren en vanuit haar perspectief een web van schuld en vergelding te ontrafelen. .

In Nathalie Baye heeft Devos een tegenspeelster van formaat. Hun eerste scène samen is een prachtige scène waarin diepe tragedie en ongemakkelijke spanning je afwisselend onder de huid kruipen. Regisseur Frédéric Mermoud laat in die scène zien dat hij heel vaardig onderdrukte emotie en indringend drama met elkaar weet te verenigen. De setting aan het meer van Genève werkt daarbij bijzonder sfeervol en weerspiegelt op subtiele wijze het verloren gevoel van Devos. De afwisselend ruige en rustieke beelden van het meer en het acteergeweld van Devos roepen een magnifieke donkere atmosfeer op waarin wanhoop, eenzaamheid en diep verdriet kunnen sudderen en uitbotten.

Met de omlijsting en de emotionaliteit zit het wel goed. Het verhaal roept daarentegen minder indringende gevoelens op want dat loopt volgens bekende lijnen. De spanning die Mermoud vooral in het begin van de film weet op te roepen, weet hij daardoor niet gedurende de gehele film op peil te houden. Desondanks is Moka uiteindelijk gewoon een goede film, die vooral vanwege de magnifieke atmosfeer en vanwege de optredens van Devos en Baye in de herinnering zal blijven hangen.