Nacht vor Augen (2008)

Hmm. Duidelijk een debuut film, als ik dat zo denigrerend mag zeggen.

Hij zwiept wat heen en weer, vermijdt mooi elk moeilijk in beeld te brengen moment en huppelt wat van de ene poging tot drama naar de andere, zonder ooit ergens te raken. Het grootste gebrek, was hetgeen ik hier het meeste verwacht had, namelijk een ontwikkeling van het personage, een langzame (maar duidelijk!) afdaling in de waanzin. In plaats daarvan zag ik een man die af en toe gekke dingen doet, en dan terug op normaal niveau komt, weer eens iets roept, dan weer lief is, en na 85 minuten staat hij nog steeds op datzelfde niveau. Niets escalatie, niets plots besef van omgeving, niets bijtende zelfbewust zijn. Ja, hij had meer weg van een ongestelde vrouw dan van een getraumatiseerde soldaat.

On the bright side: De acteerprestaties waren wel opmerkelijk goed, vond ik, zeker kleine Benni verraste me met momenten. En er zat een scène of twee in die ik echt goed vond. De scène op het inde aan het voetbalplein, en de pokerscène waar hij zijn verhaal vertelt.

Eeen typische duizend in een dozijn 'alternatief' filmpje, saai belicht, geen muziek, veel stiltes, weinig om handen. Om een vergelijking te maken: Het deed me denken aan iemand die met zijn allereerste foto afkomt, een wazige zwart-wit foto van een huilend kind. Saai, al veel te veel gezien, en gemakkelijk. Ik zie liever goede kleurenfoto's met spitsvondigheden, begrijpt u?

16 augustus 22:45 - 00:15

ARD

Een Duitser die soldaat is geweest en daardoor impotent is geworden, had ik in een Duitse film nog niet eerder gezien.

En dat je door soldaat geweest te zijn ook last kan krijgen van andere stoornissen wordt hier op een reële manier duidelijk gemaakt.

In tegenstelling tot LATRAT vond ik het absoluut géén "typisch duizend in een dozijn alternatief filmpje".

Een indringend verhaal over en 'n psychologisch portret van een soldaat die getraumatiseerd huiswaarts (Zwarte woud) keerde uit Afghanistan en niet inzag dat hij een gevaar vormde voor zijn directe omgeving die hulpeloos reageerde. De regisseuse heeft het bekende wijsvingertje vermeden en focuste geheel op het beleven van de personages, waarbij politieke en militaire beschouwingen buitenspel bleven staan. Vooral Hanno Koffler overtuigde (vond ik ook al bij het latere Freier Fall (2013).