La Rabia (2008)

Vooraf aangekondigd als een rauwe, vitale sfeerschets van een min of meer primitieve boerengemeenschap uit de Argentijnse pampa. Achteraf niet meer dan een onevenwichtige tranche de vie, die verdacht veel doet denken aan het superieure ‘Abril Despedaçado’ van Walter Salles. Waar laatstgenoemde onder de huid kruipt en immer een intense dreiging onderhoudt, blijft ‘La Rabia’ aan de oppervlakte, zónder ook maar enige vorm van onderhuidse spanning voelbaar te maken. Het geheel heeft simpelweg meer weg van een plaatselijke klucht dan van een sereen opgebouwde en secuur geconstrueerde tragedie.

De integratie van surrealistische animatie kan echter nog een interessante toevoeging vormen. En indien deze efficiënt wordt toegepast, kan hij alsnog bijdragen tot de onderhuidse spanning. De plotse wijze waarop zij echter steeds hun intrede maken, stelt hun functionaliteit en bijgevolg hun bruikbaarheid in vraag. Daarom is ‘La Rabia’ louter aangewezen op de momenten van absolute bezinning en ijzige stiltes, maar bovenal op de haast esoterische muzikale uitbarstingen.

2*

Ik was hier wel bijzonder van onder de indruk... Erg ruwe harde beelden met soms.

Wat ik wel spijtig vond: de geanimeerde stukken die in de film voorkwamen waren niet altijd even duidelijk. Vaak was duidelijk wat bedoeld werd, maar soms waren de animaties te flitsend waardoor je niet de kans kreeg te zien wat er zou moeten te zien zijn. Los daarvan vond ik het enigszins spijtig dat de schreeuw die het meisje typeert, niet luider en scheller in de film zat. Het zou veel beter zijn moest deze sterker uitgespeeld zijn en intenser gebracht werd.

Los van dit alles:

een aanrader!