The Song of Bernadette (1943)

Persoonlijk sta ik sceptisch tegenover de gehele 'business' omtrent verschijningen van heiligen en bloed huilende beeldjes en dat soort 'onzin'. Een alleraardigste kritiek wordt overigens gegeven in Fellini's La Dolce Vita. De meest bekende franchise is natuurlijk Lourdes (zelfs m'n moeder heeft een flesje in de vorm van de Heilige Maagd Maria met heilig water op de slaapkamer, al sinds m'n vroegste herinneringen, lijkt me niet echt meer heilend te werken bij tijden van nood, maar goed).

The Song of Bernadette flikt het om deze gebeurtenis geloofwaardig te maken. Ten eerste, door de uitermate sterke performance van Jennifer Jones. Ten tweede door het sterk geschreven script die belangrijke sceptische bijpersonages 180 graden laat draaien in hun gedachten. Met name de scene waarin de strenge zuster (vorige lerares van Bernadette) van gedachten verandert, prachtige ogen-acteerwerk.

De te veel aanwezige zoetigheid en 'grapjes' begonnen echter her en der te irriteren. De enigszins zware thematiek, met vele noodzakelijke en interessante zijweggetjes, was blijkbaar te veel van het goede voor het grote bioscooppubliek. Erg jammer. Geen volwaardige 4 sterren overigens.

Niet helemaal mijn ding deze film. De acteurs zijn uitstekend, de beelden zijn schitterend en de film heeft veel sfeer. De film neemt ook de tijd om alles geloofwaardig te brengen. Toch ontbrak voor mij enige binding met de film. Wellicht ben ik te ongelovig hiervoor, want je moet toch wel echt een beetje Christelijk zijn denk ik om dit allemaal te kunnen slikken. De film begint dan ook met een waarschuwing:

"For people who believe no explanation is necessary; for those who don't believe nog explanation is possible."

Ik geloof dan ook wel dat Christenen steun uit deze film kunnen halen en het een meesterwerk vinden.

De bijna overdreven goedheid van Bernadette kan ik ook niet altijd accepteren. Ik vond het ook vreemd dat ze het gewoon nooit doorhad als iemand gemeen tegen haar deed of zo. Bijna constant behoud ze haar glimlach. Dat ze niet al te slim was kan ik accepteren, maar dit gaat vrij ver. Ze lijkt geen flauw benul te hebben wat er om haar heen gebeurt. Een nog pure vrouw moet het zijn, maar juist dit punt was voor mij ongeloofwaardig. Jones zet naar mijn gevoel dan ook zeker geen echt mens neer. De bijrollen zijn daarentegen bijna allemaal goed gespeeld; wat de film toch nog goed bekijkbaar maakt.

Verder moest ik vaak ook nog een hele lading zoetigheid slikken en uiteraard een hoop melodrama, met typische bijbehorende muziek. Helaas, want de film heeft zeker zijn momenten. Het door Mug hierboven beschreven moment met de zuster die omslaat wist mij ook te raken. En zo zijn er wat individuele scènes die ik sterk vond. Maar meer dan een krappe 3 sterren kan ik er niet voor geven.

The Song of Bernadette heeft een tijdje hoog in tiplijst gestaan, maar het verwonderd me helemaal niet dat op ze op een nog kortere tijd zoveel plaatsen is gedaald...

De eerste kennismaking met de personages en hun dagelijkse leven is rampzalig: het is waar dat het doen en laten van de mensen werd bepaald door het Geloof, maar om nu elke scene te laten doorschijnen dat men over niets anders kon praten dan over God, Jezus en Maria en dat alles, maar ook werkelijk alles draaide om het Christendom (op school, thuis aan tafel...) is onzin en niet waarheidsgetrouw en het ergerde me zodanig dat ik dacht dat de film voorgoed verpest zou zijn... Gelukkig duurt deze "we rammen het hen in de strot"- mode niet al te lang.

Want na dit ongelukkig begin, kabbelt de film rustig verder naar het einde, langs goede acteerpresteties -Jennifer Jones zal toen als een bom ingeslagen zijn!- en mooi geschoten beelden en een niet al te moeilijk, boeiend en rustig verteld verhaal. Wat ik ook heel positief vond, waren de verschillende relaties Kerk-politiek, volk-Kerk en politiek-volk die uitstekend belicht werden!

Maar de film kabbelt ook langs minder positieve zaken verder, zoals het sentiment en het religieuze karakter dat er soms te dik boven op ligt en de te lange speelduur.

Had toch een betere film verwacht. 3*

Be witness to a miracle en ja je wil geen cynicus zijn zoals Vincent Price in deze film. Een echt prachtige film over Bernadette Soubirous en het wonder dat zich afspeelde in Lourdes. Dit is echt een klassieker uit de jaren veertig. Ruim twee en een half uur en al die tijd blijft de film boeiend.