La Polizia È al Servizio del Cittadino? (1973)

Ze bestaan in triplo : poliziotteschi met een protagoniserende Salerno en fantasievol 'la polizia 'in de titel...

Dit is de tweede uit de verder niet officieel samenhangende reeks, de enige die in Genua speelt en ook de enige die zich duidelijk focust op de figuur van de inspecteur, bijna eerder een poging tot een psychologisch portret van een meneer in midlife crisis die zich op zijn werk stort om zijn privé besognes te vergeten. Hoewel de synopsis een dirty harry rip off zou kunnen suggereren, lijkt the french connection hier eerder de inspiratiebron te zijn geweest, zie b.v. de scène waarin verklikker Carotenuto pro forma een uppercut krijgt tijdens zijn zgn. verhoor.

Enfin, de film kwam voor de geweldsuitbarstingen van Di Leo en Lenzi, dat waren eerder actiefilms, dat is deze dus niet echt, al is er gelukkig wel regelmatig a bit of the old ultraviolence on screen te zien, en niet slecht. Hierbij is het weer eens John Steiner die lekker gek mag doen als extreen gewelddadige spiegepaat. Zelf vond ik echter de " hobbel op de weg " scène het best. Ook LAP van dezelfde Guerrieri past eerder in de Lenzi/Di Leo traditie dan dat hij hierop zou lijken.

Storend waren enkele zinloze toevoegingen typisch voor die tijd zoals het generatieconflict, en ja hoor: we zien een studentendemonstratie waar Salerno's puistige zoontje aan deelneemt, deze blaag verloochent even later zijn pig papa.

Behalve de reedsgenoemden zien we o.a. Pambieri als sidekick van de held die eerst het comic relief lijkt te moeten verzorgen maar dat ligt uiteindelijk even anders, Venantini in zijn 12543e van 43287 rollen als pooier, en zelfs een ouwe Gelin als corrupte havenbaron van Genua, desolate jaren 70 havenstad die we ook wel tot de protagonisten mogen rekenen, zoals de meeste grootsteden in poliziotteschi trouwens.

De vraag die wordt opgeworpen in de titel beantwoordt Salerno met een duidelijk NEEN, en het slot is tamelijk absurd, waarschijnlijk toegevoegd op wens van de producenten, of misschien wilde de regisseur het publiek zelf niet afstoten.

Dit alles werd muzikaal begeleid door Bacalov, niet meteen zijn meest memorabele score.

Werd jaren terug al op DVD uitgebracht in IT, zonder anderstalige onderschriften.