Vostochnaya Elegiya (1996)

Lastige film inderdaad, zoals ik van tevoren ook wel verwacht had.

Sokurov weet in ieder geval een sterke sfeer te scheppen en voorziet alles van veel mystiek, door de beelden vaak letterlijk erg mistig te laten zijn. Er komen hier en daar wat mensen aan het woord, waarvan ik me niet aan de indruk kon onttrekken, dat ze inmiddels al overleden waren.

De soundtrack is verder aardig, en het is duidelijk dat dit verder geen plotgericht verhaaltje is. Ik vond het niet slecht moet ik zeggen, maar echt overdonderen of indruk maken deed het ook niet echt. Sokurov is nog steeds een interessante regisseur, waar ik nog steeds wel wat meer van wil zien.

3,0*

Wat valt er hierover te zeggen? Mijn tweede Sokurov en ook met deze heb ik enige moeite. Plotgewijs stelt het erg weinig voor. De film is visueel sterk: vaag, mistig, mysterieus en grauw. Alsof je je in één of andere horrorprent bent belandt. De sfeersetting zit dus prima, alleen vond ik dat die gehele setting ook werd doorgetrokken naar het plot. Want ook dat vond ik vaag en bijgevolg flets.

Het komt ook allemaal repetitief over, want erg veel aan de setting verandert er niet. Het wordt een intense, maar tegelijk ook lange zit waarbij je zit te wachten op een soort climax (die er uiteindelijk niet komt). Toch bevat de film de nodige symboliek met die kraanvogel in een sfeer van rouw en dood al hoefde het voor mij toen niet meer. In Japan wordt de kraanvogel beschouwd als een symbool van geluk en lang leven. Maar ik vond dat het hier toch te weinig tot uiting kwam. Jammer.