Arn - Riket vid Vägens Slut (2008)

vond het allemaal iets te braaf en inderdaad het begin en het einde van de film waren best aardig.

Verdienstelijk tweede deel, al weet de film nergens net even dat beetje extra te bewerkstelligen. In plaats van toe te werken naar een spannende en spectaculaire climax worden we hier opgezadeld met een weinig opzienbarende en matte finale. Qua plot wordt alles netjes afgerond, maar je blijft toch een beetje met een knagend gevoel zitten dat hier meer in had gezeten. Het eerste deel was toch wel iets beter, mede door de meer intrigerende opbouw.

Met €25.000.000 voor het eerste deel en €21.977.803 voor het tweede deel is Arn de duurste Scandinavische film ooit gemaakt. De opnames werden gemaakt in Zweden, Schotland en Marokko.

Tijdens zijn jeugd valt Arn van een toren en zou hij vrijwel zeker sterven. Als hij door een wonder blijft leven sturen zijn ouders hem naar het klooster om zijn leven aan god te wijden. Eenmaal uit het klooster ontmoet Arn de knappe leken-non Cecilia en wordt op slag verliefd. Arn en Cecilia willen trouwen maar de confrontaties tussen de Folkung en Sverkers lopen steeds hoger op. Arn helpt zijn jeugdvriend Knut om de Sverker-koning te doden, maar de kerk staat nog aan de kant van de Sverkers en daarom wil geen priester Arn en Cecilia trouwen. Als bekend wordt dat Cecilia zwanger is worden ze beide veroordeelt tot 20 jaar boetedoening, Cecilia in het klooster en Arn in het Heilige Land…

De Arn-films zijn gebaseerd op de boekenserie van Jan Guillou. Het verhaal is mix van Hoofse romantiek en Ridderlijke epiek. Daardoor zijn er automatisch clichés, zo zijn de Sverkers hier echt slechteriken, terwijl dat voor Denen en Zuid-Zweden misschien wel de helden hadden kunnen zijn. Maar door de heerlijke middeleeuwse setting en het avontuur vergeef je dat Guillou snel. Wat wel jammer is, is dat ze het verhaal in te korte tijd hebben willen vertellen waardoor het een beetje afgeraffeld aanvoelt.

Wat te bewonderen valt aan Arn is de veeltaligheid. De Scandinaviërs spreken Zweeds, Deens en Noors. De Engelse benedictijnse monniken die zich in die periode in Scandinavië vestigden spreken Engels, Frans en Latijn. In het Heilge Land wordt voornamelijk Engels gesproken tussen de kruisridders, maar daarnaast ook Saraceens en Arabisch. Joakim Nätterqvist ontpopt zich in de film van ietwat sullige monnik tot de beste zwaardvechter van de Tempeliers. Sofia Helin (The Bridge) speelt sterk als Cecilia en daarnaast waren ook Simon Callow (Outlander) en Milind Soman als Salladin. Erg goed waren ook Michael Nyqvist als Arn’s vader en Bibi Andersson als de strenge Abdis.

Arn - Tempelriddaren en Arn - Riket vid Vägens Slut werden voor televisie samengevoegd tot de miniserie The Crusader. De mini-serie is net zo lang als beide films samen, alleen omdat de serie voor de tv is ge-edit zitten er steeds irritante cliffhanger-pauzes in het verhaal. Daarnaast zijn de prologen uit de film volledig weggeknipt en zitten er veel herhalingen en flashbacks in. Dit versterkt het gevoel dat het verhaal wat afgeraffeld wordt gebracht. De mini-serie is voor 16 jaar en ouder en dat vind ik wat overdreven. In het begin is er zelfs een aantal keer niet eens bloed op de zwaarden te zien, later wordt dit gelukkig goed gemaakt, maar alsnog haalt Arn nergens het niveau van bloed en seks dat bijvoorbeeld Game of Thrones heeft. Verder is de mini-serie in 16:9 terwijl de films in 2.35 : 1 zijn uitgebracht. Er is echter niets weggeknipt, want de beelden zijn in 16:9 opgenomen.

De opnames zijn uitstekend verzorgd en de vele kostuums, maliënkolders en banieren zien er goed uit. Er zijn nauwelijks historische incorrectheden en je waant je echt in Middeleeuws Europa. Ook de muziek van Tuomas Kantelinen was erg sterk en lekker episch.

Arn is heerlijke tweedelige film over de Middeleeuwen. Ze hadden van mij veel langer mogen zijn, maar zo was het ook zeer vermakelijk. Eerlijk is eerlijk het is geen Kingdom of Heaven, maar deze Zweedse productie komt zeker in de buurt. Aanrader.

Het tweede deel is iets spectaculairder, met een mooiere fotografie. Arn gaat niet zozeer over de tempeliers en de kruistochten zoals ik eerst dacht. Dat hoort er bij maar ik kreeg nooit de indruk dat de focus daarop lag. Wel op zijn verlangen om zijn wijffie terug te zien na 20 jaar ballingschap, en om de decennialange klan-conflicten aan het thuisfront te beëindigen. Daardoor wordt een fictief personage rechtstreekse deelnemer aan de geschiedenis van Noorwegen en Zweden. Als zijn hypothetische kleinzoon wordt op het einde Birger Jarl genoemd, de man die de funderingen legde voor een eerste Zweedse staat. Niet slecht, ik vond het een mooi verhaal, maar de oorlogsscènes worden vrij kleinschalig aangepakt waardoor de film zijn TV-productieniveau niet kan verbergen.