Les Deux Timides (1928)

Laatste FF silent van Clair, die voortborduurt op wat hij eerder voor ons in petto had : UCDPDI. Wederom dus een boulevardtoneel bewerking, ditmaal van Labiche. Je kunt beweren dat dit bourgeois kritiek is, maar in feite voegt Clair hier toch niets toe aan wat Labiche reeds te zeggen had, en wie zou die brave man verdenken van engagement ?

Volgt een romkommetje over de zoals gezegd verlegen sul Batcheff, die wel een beter beroep had kunnen kiezen, zijn liefde voor de schone Cecile- gespeeld door de bevallige brunette Flory-, zijn gedwongen confrontatie met onbehouwen vlerk Gerald-Garadoux, en de andere timide sukkel De Feraudy als papa van Cecile die geen beslissing durft te nemen.

Narratief is het allicht niet veel, technisch is het misschien ook minder dan het gekendere un chapeau...al gooit Clair er nog wel tig split en triple screens alla Gance tegenaan. Ook de pleidooisequentie met flashbacks was goed gedaan, evenals de verbeeldingsmontage. De kennsismaking van Fremissin met Cecile op de bank was ook wel grappig, al had dat weinig met technische inventiviteit te maken.

Helaas maakt Clair wat teveel gebruik van slapstick als stoplap, of wat dacht je van die muis in de rechtszaal, de rot-jochies en de bonne enz. Ook worden hier veel meer tussentexten gebruikt dan in chapeau...terwijl in die tijd men deze onderbrekingen toch al goeddeels wist te omzeilen.

In feite spreekt uit de hele film vooral een ongeduldig verlangen van Clair om eindelijk eens een talkie te maken, de eersten waren net uitgekomen.

Toch was het allemaal best vermakelijk, vermakelijker in feite dan screwball UCDPDI die me eigenlijk tamelijk verveelde.

De pleidooien in de rechtszaal in het begin en op het einde waren vermakelijk, daartussen zit een wat slepend verhaal dat voortborduurt op een niet bijzonder goed uitgewerkte premisse. Sous les Toits de Paris blijft toch wel met gemak Clair's beste film.