Akanbo Shôjo (2008)

Wat een prul. Standaard opgezet horrortje dat geen enkel moment spannend wordt. Groot landhuis, donker geheim en eenzaam meisje: verzin eens iets nieuws dan.

De demonische baby uit de titel is een soort mislukte Chucky, alleen niet grappig. Gelijk een kwalijk feit: dit had nog lekker campy kunnen zijn, maar het wordt allemaal veel te serieus genomen. Het is verder al veel te snel duidelijk wat er zo ongeveer aan de hand is.

Toen er ten slotte ook nog eens geen einde aan kwam (en de lange climax van kwaad tot erger ging) was ik steeds bijna geneigd om gewoon maar weg te lopen. Ik had er achteraf niets aan gemist, slechter wordt het hopelijk niet op het AFFF.

Ik geef één ster omdat er twee groffe stukjes in zitten en omdat die baby er wel cool uitzag, chapeau voor de schminkers.

Yamaguchi en Umezu weer herenigd.

Yamaguchi had eerder al een verhaal van Umezu verfilmd, dit maal echter een langere film. Je moet er een beetje van houden, typische "manga" horror, niet echt te vergelijken met de new wave.

Begint erg steriel maar wel erg gestileerd. Mooi camerawerk, knappe settings. Halverwege komt Yamaguchi's hand naar boven. Tamami is een gaaf creatuurtje, de horror is leuk en de lol komt er goed in.

Voor een typisch horror verhaaltje of degelijk uitgewerkte characters ben je hier echt op de verkeerde plaats, maar horror lol verzekerd. En best stijlvol gestileerd dus.

4.0* en een uitgebreide review

Best sfeervol horrorfilmpje.

Een Aziatische horror zonder geesten, het moet niet gekker worden. Toch zit er best wat spanning in de film, door een monstertje dit keer.

De setting is sfeervol, vanaf het begin dat Yoko voor de poort stond. Een enorm landhuis vol donkere kamers en ventilatie schachten waarin het kwaad zich verschuilt. Daarbij is de moeder nogal gestoord en de huishoudster onvriendelijk. Kortom, een situatie waarin je niet graag terecht komt.

Ik vond de film ook best spannend aangezien ik nog niet precies was wat het kwaad nou was. Totdat ik Tamami in beeld zag. Verrassend genoeg zag het er goed uit allemaal. Bewoog vloeiend door het beeld en ik kreeg geen enkel moment een nep gevoel. Het leverde echter wel iets van de spanning in. Toch was Tamami overtuigend. Vooral op momenten dat je even dacht dat hij wat vriendelijk zou worden en vervolgens toch nog het een en ander vernield of vermoord. De paar moorden in de film zagen er trouwens heerlijk uit.

Het is me alleen even ontgaan hoe Tamami precies is ontstaan. Maar voor de rest niet echt veel op aan te merken. Leuke film.