Kame wa Igai to Hayaku Oyogu (2005)

Eentje voor Miki fans.

Wat kleurrijker en iets meer gericht op humor, maar nog steeds lekker kalm, droog met af en toe serieus maffe dingen die vaak uit nogal onverwachte hoek komen.

Visueel kan het nog wel iets beter, soundtrack is ook niet de meest originele maar het werkt allemaal wel. Daarnaast leuke cameos (ugly guy, maar voor die Ramen Chef is geniaal) en veel lollige grappen die niet uitnodigen om hardop te lachen maar wel een heerlijk feel-good sfeertje oproepen.

4.0* en een uitgebreide review

Tjemig, wat gort- en gortdroog, zeg! Zo droog dat het briljant wordt. Mijn - helaas - door een teveel aan Hollywoodfilms veminkte brein zat tòch te wachten op een soort van Michael Myers onzinplotje, maar nee! Er gebeurt gewoon niks! Gaaf!

Quirky!

Je hebt van die films waarin ieder personage zo zijn eigen tekortkomingen heeft. In deze film heeft ieder personage minstens 2 vreemde gedragingen! Het gekwèk van de hoofdrolspeelster als ze het naar haar zin had was hilarisch, net zoals de bijrol van Ugly Guy bekend van Survive Style 5+!

Het verhaal wordt héérlijk(!) luchtig gehouden. Als de man van de hoofdrolspeelster belt om te vragen hoe het met zijn schildpad gaat en geen woord voor zijn vrouw overheeft, krijgen we geen dramatische toestanden maar een leuke compilatie te zien waarin de vraag centraal staat of het hoofdpersonage nou echt zo onzichtbaar is. Als de hoofdrolspeelster bij toeval stuit op een advertentie voor spionagepraktijken en zich inlaat met wat nieuwe mensen is dat weer een nieuw begin van een hoop komische ontwikkelingen.

De humor in deze film is af en toe gortdroog. Sowieso zijn alle scenes waarin de hoofdrolspeelster met het spionnenpaar optrekt goud waard, met name als het paar hun nieuwe compagnon probeert in te wijden in de wereld van de spionnen en zelf af en toe compleet de fout in gaan.

Ik heb mij soms echt kromgelachen om die vrouw van het spionagepaar: staan ze bv. op een schietbaan, begint ze plotseling heel langzaam een wijsje te zingen, iets in de trant van Komodo......San......San......waarop iemand zegt: he je zingt nu een ander wijsje, waarop haar man zegt: hoe ging het ook alweer? Zegt ze ineens heel snel: Komodo San San!

De film heeft inderdaad wat weg van Amelie, al was het maar dankzij de soms aanwezige accordeonmuziek(?!) en de kleurrijke personages, waar je gedurende de film een beetje van gaat houden.

In een lange tijd niet meer zoveel gelachen om een film! Een dikke 4,5*