Nuit de Décembre (1941)

Ze bestonden nog : Franse films van Kurt/ Curtis Bernhardt...dit was de laatste voor hij vluchtte richting Hollywood. Historisch onderlegde lezers zullen zich afvragen hoe hij deze film in 41 nog kon maken, het antwoord is simpel: niet. De prent werd namelijk gefabriceerd in 39, werd niet gedistribueerd vanwege de uitgebroken oorlog en pas in 41 oeropgevoerd, zonder Bernhardt op de credits. Easy does it.

Die Bernhardt nu vooral gekend vanwege de Freudiaanse melodrama's die hij in de USA maakte, vooral dan zijn absurde melodrama noirs als Conflict met Bogey, of Possessed met Crawford. Ook dit werk kun je Freudiaans noemen, uiterst opzichtig zelfs met een Oedipale thematiek die nogal overduidelijk is. De ontknoping met Sophocles trekjes- à la Francaise dan - vereist wel een serieuze suspension of disbelief en heeft veel weg van een krankzinnige soap.

Bernhardt verzon het allemaal niet zelf, maar baseerde het scenario op een roman van Kellerman, een landgenoot van wie hij eerder het gekende "le tunnel" - in 3 versies- had verfilmd. Dat had hij niet later in Hollywood kunnen remaken : deze bizarre intrige is beslist niet Hays code proof met zijn expliciete overspel ( niet eens bestraft ) en incest om het op te leuken.

Deze vuiligheden worden geleverd door Blanchar en Saint Cyr, 2 van de meest theatrale acteurs - zelfs voor die tijd- die je toen en daar kon vinden, waardoor het allemaal nog soapier overkomt dan het al is. Blanchar dus de sterpianist die de eponieme liefdesnacht beleeft met de overspelige Saint Cyr, die na die nacht spoorloos verdwijnt. We zijn in het pre- social media tijdperk zodat Blanchar zijn grote liefde niet terugvindt. Hij weet niet dat ze keurig getrouwd is en 9 maanden later bevalt van zijn dochter...

Cut : 20 jaar later, en enter wederom Saint Cyr in het leven van Blanchar. Dat is echt een totale retard, en lijkt niet te begrijpen dat deze Helène die het spitting image van zijn oude liefde is en 20 jaar oud, wel eens het product van die decemberliefdesnacht zou kunnen zijn...iets wat haar zelf ook niet gekend is. Maar de Freudiaans/ Oedipale referenties spreken voor zich, met als verschil dat in deze variant de anti- held het onwetend met zijn dochter en niet met mammie doet.

Nog meer Oedipale conflicten via de Blanchar/ Gil verhouding, die me eerst pederastisch leek maar juist een good ol ' vader/ zoon conflict dient te representeren, waarbij de 2 ruziën om...het bezit van Saint Cyr die zij beiden beminnen ! Ja, dit is behoorlijk krankzinnig allemaal.

Helaas krijgt deze camp een wat understated, flauwe finale à la Francaise, die juist in zijn proza ongeloofwaardiger is dan de voorgaande over the top mallotigheid. Misschien niet een finale die Bernhardt wilde, de bescheiden speelduur doet ook vermoeden dat de overgebleven versie niet bepaald een director's cut is. Zoals gezegd was hij zelf niet meer betrokken bij de uiteindelijke distributie.

Goed, wat je noemt een oldschoolmelodrama, nog versterkt door het overmatig en diëgetisch gebruik van klassieke evergreens van Beethoven, Liszt, Chopin ( net als in possessed ) etc. die geacht worden de demonen van het onbewuste op te roepen oid. En natuurlijk referenties aan Musset, zoals de titel reeds duidelijk maakt. Trouwens : de credits per prentenboek maken al duidelijk dat we in een galaxy far far away en lang gelee zitten.

Tenslotte : nog rolletjes voor Tissier als factotum van Blanchar en Blier- met haar ! - in een overbodige rol, moeten schijnbaar voor wat comic relief zorgen.

Goed, behoorlijk bizar product kortom en tamelijk belachelijk, maar die Bernhardt was geen slecht regisseur en weet het- op de finale na- met campy verve te brengen. Heb me niet verveeld met deze mallotigheid in ieder geval. Kan uiteraard worden gedownload met fansubs.