Tenten (2007)

Ontzettend fijne film.

Naast de vele typische humor en flauwigheid zie je toch een duidelijke karakterontwikkeling bij Fumiya. De perfecte balans tussen die 2 elementen wordt uiteindelijk gevonden.

Daarnaast was de film een genot voor het oog. Ik kom zelf net terug uit de stad en ik kan echt niet wachten om terug te gaan. Deze film heeft dat gevoel alleen maar versterkt.

En natuurlijk de cameo van Ittoku Kishibe

Een echte topper, ik kan hem aan iedereen aanraden die iets meer over Japan wil weten, en dan doel ik met name op wat Japanse humor precies is.

4*

Redelijk filmpje.

De humor is overduidelijk typisch Japans. Kan dergelijke humor immer waarderen. Echter begonnen bepaalde slapstick-momenten me de keel uit te hangen. De conversaties tussen de twee zijn fijn in beeld gebracht. Niet diepzinnig of moralistisch, maar eerder doodgewone gesprekken. Bepaalde situaties blijven verder wel tikje vreemd.

Visueel best saai af en toe, had echt het gevoel dat er meer inzat. Verder wordt Tokyo in beeld gebracht als 'Tokyo', en niet als de modieuze stad die we zo vaak te zien krijgen. De spaarse muziek was verder erg mooi. Leuk om 'n keertje te zien, echter zal het me allemaal niet lang bijblijven.

Edit: Mooi poster.

Zeer leuke film.

Perfecte mix tussen typisch rustig Japans drama en droge humor. Een film die voor beiden gebruik maakt van stiltes en zo een nogal aparte sfeer weet neer te zetten.

Uiteindelijk is dit vooral een warme film, daar zorgt het leuke laaste half uur voor. Geen hoogdravend drama of zware onderwerpen, maar doorheen het lichte drama en de lollige humor schemert toch iets meer.

Visueel had het iets mooier gekund, zeker omdat Miki af en toe laat zien het zeker te kunnen. Verder weinig op aan te merken. Lekker wegmijmerfilmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Juist. Waarom weet ik niet, maar dit blijft leuke cinema. Inmiddels de derde film van Miki die ik zie en óók deze beviel weer prima.

Afgelopen herfst ben ik in Japan op vakantie geweest en zelf ga ik op vakanties vaak ook altijd zomaar wandelen (en mijdt toeristenbussen en -rondritten) en zie dus ook dit soort dingen als de beide heren in dit verhaal. Wellicht beviel de film me daardoor zo goed. Ik vond het hier afgebeelde Tokyo ook minstens zo leuk als Ginza en Shinjuku. Verder is het absurde in de films van Miki vaak 'herkenbaar' absurd (weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken); iest wat me ook erg aanspreekt in zijn films!

Leuk ook de terugkerende gag met 'birdman'.

Heerlijk filmpje.

Zo zie ik de Japanse en ook andere Aziatische filmpjes het liefst. Geen geweld, geen Yakuza maar gewoon uit het leven gegrepen verhaaltjes. Het gaat misschien allemaal nergens over of misschien juist wél. Het tonen dat het mooie nu eenmaal zit in de kleine dingen.

"Adrift in Tokyo" is bij mij in ieder geval overgekomen als een zeer sympathiek filmpje waarbij ik mij volledig kon inleven met de mensen die de revu passeerden. Vooral het laatste half uur vond ik erg hartverwarmend. Deze film deed mij wat feel-good betreft enigszins denken aan het ook zeer sympathieke "The Taste of Tea", een van mijn meest favoriete Japanse films.

4,0*

Vermakelijke film zonder echt een diepe verhaallijn, maar dat deert niet echt op de manier hoe deze film gebracht wordt.
Erg mooi om te zien hoe de band tussen de twee heren zich ontwikkelt door de wandeling. En dan met name fijn voor Fumiya dat hij eindelijk in een 'familie' terecht komt.

Doet me overigens wel een beetje aan Kikujirô no Natsu denken.

Kleine 3,5 sterren.

Gewoon door Tokio wandelen lijkt me een waanzinnig interessante en ook ontspannende vakantie. Ik ben er nooit geweest, maar het ziet er ook bijzonder veelzijdig uit. De film zelf is aangenaam rustig, bestaande uit haast uitsluitend opmerkelijk momenten, die wel een eenheid vormen.

Met dank aan Mochizuki Rokuro, die deze film opgenomen heeft in zijn top 300 van favoriete Japanse films.

Ik ben in meerdere Japanse steden geweest, en van die steden was Kyoto duidelijk de mooiste stad. En toch had men geen beter decor voor deze film had kunnen kiezen dan Tokyo, waar je eindeloos in kan verdwalen, enerzijds omdat het zo'n verschrikkelijk grote stad is, anderzijds omdat het patroon van de straten (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Kyoto) één grote warboel is.

De wandeling door Tokyo zoals uitgebeeld in deze film biedt ook alles wat ik zelf zou wensen om te ervaren bij een stadswandeling. Mijmeringen, melancholie, aparte mensen, en bijzondere ontmoetingen. Het wordt allemaal netjes in beeld gebracht met af en toe echt mooie shots, van bijvoorbeeld de lucht tijdens een ondergaande zon of een close-up van een vlieg. Veel aandacht voor kleine details in ieder geval. Af en toe poëtische momenten, zoals met de gitarist, ook al is hij nog zo luidruchtig.

Daaromheen ontspant zich een verhaal dat misschien niet veel om het lijf heeft, maar waarbij de personages voor mij veel meer tot leven komen dan in menig westers drama. Voor een groot deel door het sterke acteerwerk van Miura en Odagiri, maar wellicht juist ook omdat de film geen groot verhaal vertelt, waardoor er veel ruimte is voor dialogen die bijna louter draaien om het elkaar leren kennen.

Een fijn filmpje met een fijne sfeer dus. 4*. Tijd om meer werk van Miki op te zoeken, Instant Swamp was ook al erg prettig.

Leuke film om wat van Tokyo te zien (ook de reden dat ik 'm in de eerste plaats ging kijken), en verder zijn loop-en-praat films zonder al te veel plot ook wel mijn ding.

Maar verder toch niet echt de film die ik verwacht had te gaan zien. Nogal rare en malle humor die voor mij persoonlijk nooit werkte (als dit Japanse humor is, laat dan maar), en ook de serieuzere momenten deden het niet voor mij.

Jammer, want ik had een film verwacht met fijne gesprekken en een mooie sfeer, maar daar was dit toch de film niet helemaal naar. Misschien iets teveel bekeken met westerse blik?

De film haalt overigens de gedachte dat Japanners zo netjes, beschaafd en wars van criminaliteit zijn nogal onderuit. Men steelt, gebruikt geweld, moordt, is onbeschoft tegen hun moeder, is obsceen... Geen idee of dit recht doet aan het 'echte Japan', maar het was wel een apart contrast met wat je als westerling altijd hoort over die beschaafde Japanners.

2,5*