Le Concert (2009)

Was al erg benieuwd geworden naar deze film en zeker door de over het algemeen goede recensies op mm, en ik moet inderdaad bekennen dat dit wel 1 van de betere franse films is voor mij.
De sfeer van de film is hartverwarmend en de personages zowel komisch als menselijk. Ieder hoofd personage is goed uitgewerkt en weet een band op te bouwen met de kijker, de film heeft komische elementen in zich maar verliest zich zelf daar zeker niet in.
Wat al eerder opgemerkt was is dat het einde inderdaad meer drama inhoud, en daarom is het eind concert ook zo hartverwarmend geworden!

Kortom:Goede komische en luchtige opbouw, naar een erg mooi en emotioneel einde, 1 van de betere franse films die ik heb gezien!

Zat te twijfelen tussen 4 en 4,5, maar heb besloten deze film het voordeel van de twijfel te geven en mede door de heerlijke warme sfeer toch maar de 4 en halve ster geef.

Zeker een aanrader
Blij dat ik deze film in de bioscoop heb mogen aanschouwen.

Ik had me erg lang verheugd op het zien van deze film maar telkens kwam er iets tussen. Vanavond was het dan eindelijk zover. Ik ging mij er eens goed voor zitten en werd gelukkig niet teleurgesteld.

Toegegeven Le Concert is zeker niet de meest briljante film. Het scenario laat hier en daar zwaar te wensen over en ook de humor komt niet altijd even goed uit de verf maar de sentimentele toon en de ontroerende personages maken deze film zeer de moeite waard.

Vooral Dmitri Nazarov zette een erg mooie rol neer als de cellist. Heb erg van hem genoten.

Een ander hoogtepunt is natuurlijk Mélanie Laurent. Een uitstekende actrice en prachtige verschijning. In elke film dat ik haar zie is het opnieuw genieten. Ik hoop dat ik haar vaker mag bewonderen op het witte doek.

En tenslotte de muziek!!! Alleen al voor het slotstuk moet deze film gezien worden.

Gewoon schitterend.

Kortom het is geen geweldige film maar ik heb met volle teugen genoten en daarom krijgt deze van mij een hoge beoordeling.

Erg goed.

Na heel veel middelmatige tot redelijke films op een rij eindelijk weer eens een echt pareltje. Het verhaal over de uitgerangeerde dirigent die na dertig jaar het dirigentenstokje weer oppakt werkt zowel als komedie en als drama. Alexei Guskov en Mélanie Laurent zijn indrukwekkend en vooral die laatste begint wel een zeer veelbelovende actrice te worden. Dat Le Concert met haar grande finale ook nog alle verwachtingen en meer inlost maakt het helemaal tot een bijzondere ervaring. Op de valreep nog een film die zeker in mijn top 10 van 2010 te vinden zal zijn.

Uiteindelijk toch 3,5 ster.

Heb tijdens de film meerdere malen aan een hoger cijfer gedacht, maar dan kwamen er toch weer valkuilen waar ik niet op gehoopt had. Soms iets TE simplistisch, soms iets TE veel slapstick.

Maar als geheel toch zeker een prettige en vaak grappige film, die veel luchtiger is dan ik (vreemd genoeg, want ik weet niet waarop gebaseerd) gedacht had.

Hoofdrolspeler is ijzersterk, ken de beste man niet, maar laat een karakteristieke, gesloten en droevige indruk achter.

Melanie Laurent is prachtiger dan ooit.

Maar de dikke sidekick en een aantal orkestleden stelen toch wel vaak de show men hun doldwaze praktijken.

Muziek tenslotte uiteraard prachtig.

Helaas heb ik ook naar de verkeerde versie gekeken; de hele film was in het Frans nagesynchroniseerd. Ergerlijk als lippen op de verkeerde momenten bewegen en de stemmen soms totaal niet passen. Daardoor kwam ik maar moeilijk in de film. Veel woordgrapjes vielen in het water en het werd een puinhoop met mensen die Russisch hoorden te spreken, maar vloeiend Frans spraken en toen weer gebrekkig als ze met Fransen praatten en Fransen die - juist - Frans spraken.

Het verhaal is komisch, maar ook erg onaannemelijk. Lekker over the top ook op veel momenten. Prachtig om het zooitje ongeregeld op het vliegveld te zien zeulen of in Parijs de boel te desorganiseren met hun zuipmuilen en hun boerse manieren.

Ik vind wel dat het wat schort aan de uitwerking, vooral het stuk met de relatie tussen Andrei Filipov en Anne-Marie Jacquet voelt erg rommelig aan. Ook het concert zelf voelt wat ongeregeld aan met al die flashbacks, toekomstbeelden en succesposters er constant tussen gepropt. Prachtige muziek uiteraard, maar ik had het concert toch wat explosiever verwacht.

Ik heb door de nasynchronisatie heen moeten kijken/luisteren, maar dat heeft verder niets met de beoordeling van de film te maken. Eerder met de keuze van Film 1.

Gelukkig heeft muziek geen woorden nodig.

Kleine 3,5*

Goeie film waarin een Russisch orkest na 30 jaar weer bij elkaar komt om onder valse voorwendselen een concert te geven in Parijs. Een leuk verhaal, alleen is de balans tussen komedie en drama hier niet altijd even geslaagd. Dit komt vooral door soms wat te geestige scenes, die eerlijk gezegd niet helemaal thuis hoorden hier. Maar dit wordt goedgemaakt door een prachtig en slot met uiteraard mooie muziek en een ontroerende montage.

Prachtige film van Mihaileanu. De man heeft niet veel films gemaakt, maar wat hij gemaakt heeft mag er in alle opzichten zijn. In dit geval een geweldige mix van humor, drama en schitterende muziek.

Jammer dat het magnifieke piano concert nr. 21 van Mozart, waar de film mee begint, zo abrupt wordt afgebroken. Maar dat wordt meer dan goed gemaakt door het onvergetelijke, emotionele einde. Schitterend!

Mooie rollen van Alexeï Guskov, Dmitri Nazarov en Mélanie Laurent.

Ik heb met volle teugen genoten en het zal zeker niet bij één keer kijken blijven.

Geniale film.

Ik had tijdens het kijken wat moeite met het telkens onderbreken van het verhaal met het zoveelste subplotje, het zoveelste karakter dat even iets moet melden. Maar achteraf heb ik daar dan wel weer vrede mee - het onderbreekt wel, maar aan de andere kant wordt het verhaal zo wel compleet gemaakt.

De komische inhoud van het onwaarschijnlijke verhaal wordt ten volle benut - geen cliche blijft op de plank liggen. Maar het wordt wel met een geniale timing gebracht, tot en met het emotionele einde aan toe, als Mélanie Laurent haar mooiste scene heeft. Emotioneel, sentimenteel, maar wel passend.

Fraaie film, op een of andere manier beginnen mij dit soort drama's met musici in de hoofdrol steeds beter te smaken, August Rush (2007) vond ik ook een fijne film.

Le Concert kent een leuke en onschuldige humor en weet de kijker ook op het verkeerde spoor te zetten. Zo had ik hele andere verwachtingen over wie de ouders van de hoofdrolspeelster zouden zijn. Ik beging wel de fout om eerst de trailer te bekijken, want dat ze haar ouders gaat zoeken (en vinden) wordt daar wel een beetje verklapt, daarmee bevat de trailer best een grote spoiler. Ik sluit niet uit dat mijn waardering hoger zou zijn geweest als ik de trailer niet had gezien.

Hoe dan ook, het is een fijne film die je met een warm gevoel achterlaat, uitstekend voor deze (kerst)dagen. Ruim 3,5* met kans op verhoging bij een volgende kijkbeurt.

Bij momenten is het leuk, maar het wordt bedorven door valse romantiek. Het idee dat een prutsorkest dat niet gerepeteerd heeft opeens professioneel gaat klinken na het prevelen van een schietgebedje, gaat er bij mij niet in. Ze reizen illegaal naar Frankrijk zonder in de problemen te komen. De ontknoping wordt voorgelezen door een voice-over. Het is wel straf dat Guskov er met een haarstukje opeens dertig jaar jonger uitziet.

Bij aanvang lijkt het een luchtige komedie te zijn, maar de Franse weten hoe ze dit moeten aanpakken. In Hollywood zou de focus al zeer snel puur op de hoofdrolspelers liggen, terwijl de muziek in Le Concert gelukkig ook haar plaats krijgt. Omdat het net zo cruciaal is. Het is een feelgood film die je zeker met een goed gevoel achter laat. De film stopt dan ook op het juiste moment. Heerlijke film dit.

In het begin nogal kluchtig en hysterisch maar de rol van de muziek wordt almaar groter. Helaas blijven de grappen wel wat clichématig en pre wokeness. Russen drinken graag, Joden willen geld verdienen et cetera.

Maar de metaforen met name over muziek maken een hoop goed en en de Française is charmant. Van het eerste gedeelte van het Vioolconcert van Tchaikovsky zijn betere uitvoeringen te vinden zoals voor de liefhebbers die van Jascha Heifetz. Het hele concert is in HQ op youtube te vinden. Toch leuk om gezien te hebben deze film.

Een komedie over een Russisch orkest dat onder valse voorwendselen een concert gaat geven in Parijs. Het is een heel onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig verhaal, maar het wordt leuk gebracht en het kijkt lekker weg. Al is het wel jammer dat de Russen geen Russisch maar Frans spreken. Het is een beetje in de stijl van Louis de Funes, zonder die schreeuwerige en theatrale persoonlijkheid, maar wel met een vergelijkbare soort humor. En daarnaast speelt er ook nog een andere verhaallijn die eigenlijk interessanter is. De film verloopt verder voorspelbaar maar kijkt dus wel lekker weg en er zit genoeg vaart in. Typisch een drie sterren film. Tegen het einde gaat de andere verhaallijn echter een grotere rol spelen en dat wordt mooi uitgespeeld in het concert. Dat is heel knap en op dat moment zit ik een halve ster hoger. Helaas volgen er tijdens dat hoogtepunt nog wat cliché beelden die de film weer terug op de grond zetten. Er had dus toch wel meer in gezeten als er wat minder de nadruk op komedie en cliché was gelegd.