Dirkie (1969)

Ooit als kind op tv gezien en later eind jaren tachtig nog eens op de Duitse tv. Ik vond de film beide keren zeer vermakelijk en heb nooit geweten dat deze van Jamie Uys is (die ik alleen van komische films als ‘The Gods must be Crazy I en II’ kende). Raar dat deze film zo in de vergetelheid is geraakt, want het is toch best een aardige film? Misschien door het boycotten van Zuid-Afrika vanwege de toenmalige apartheidspolitiek? Ik heb geen idee in hoeverre Uys in dit opzichte ‘fout’ is geweest, maar in de films die ik van hem heb gezien zie ik daarvan niet veel van terug.

De film doet sterk denken aan het latere Walkabout van Nicolas Roeg, met dezelfde soort trance-veroorzakende beelden van de woestijn, de hitte en droogte.

Een van de bijzondere momenten in de film is wanneer de jongen gevonden wordt door de Bosjesmannen. Zij redden hem en geven hem eten en drinken, maar de jongen denkt dat het hem aangeboden vlees van zijn eigen hond afkomstig is en wordt hysterisch, waarna de Bosjesmannen hem voor een witte duivel houden en hem weer verstoten.

Vroeger ooit eens op het toen bestaande Filmnet gezien en nu dus nog een keer, eigenlijk is het nieuwste er al vanaf.

Deze film had echt een soort magische werking op mij toen ik nog een klein meisje was, terwijl het best wel een heftige film is om te kijken. Nu ik ouder ben is het wel veel van zijn magie kwijt en is het vooral een heftig verhaal.

als kind gezien en het is me altijd bijgebleven. Nu 23 jaar later, om en nabij, eindelijk de titel teruggevonden, lang leve het internet. Wat een ontroerende prachtige film. wauw.. heel intens..

Eindelijk de titel van de film gevonden! Als kind heb ik deze film gezien, toen we met de hele school naar de bioscoop gingen. Ik zal toen een jaar of 9 zijn geweest. Ik vond het een verschrikkelijke film! Een jongetje, helemaal alleen in de woestijn en alles wat er gebeurde... Ik heb zo enorm gehuild. Ik denk niet dat de onderwijzers wisten waar de film over ging, want we kwamen allemaal helemaal verslagen uit de bioscoop. Ik moet er nog vaak aan denken; het heeft dus een enorme indruk op me gemaakt, ook al is het zo lang geleden. Ik ben nu 55, dus ga maar na.