Sous le Signe du Taureau (1968)

Behoudens een korte opleving van Gabin wanneer hij een lifter meeneemt, gebeurt er vrij weinig

in deze trage film die het vooral van het wel goede acteerwerk moet hebben.

Een wat een eigenaardige Gabin-Grangier samenwerking gelet op de thematiek. Tegen het einde van zijn carrière verwachten we Gabin eerder als uitgerangeerde gangster, Pigalle pooier, valsmunter of paardengokker , niet als compromisloos raketwetenschapper. Eigenlijk is het een genot om te zien hoe miscast hij is: in plaats van over te komen als een wat excentrieke sul, speelt hij wederom volgens de Gabin codes, laconieke stijl, sappige argot-toespelingen, boerenwijsheden en een neus voor vervlogen decadentie. Zo mijmert zijn scharreltje over hoe hij haar destijds 'in zijn Bugatti kwam oppikken'. Wetenschappers hadden blijkbaar niet te klagen in het naoorlogs Frankrijk. Wat ook verbaast is de wat meanderende stijl, alsof de cinéma de papa naar het einde van de jaren '60 ook bereid was om Antonioni-achtige oorden op te zoeken. De door Klara genoemde scène met de lifter is in die zin exemplarisch: Gabin die met melancholiek de nieuwe generatie gadeslaat. De film voelt bijna als een zwanenzang van dit 'genre', met ouwe Gabin die nog eens een stapje in de wereld zet. De geografie van de film is erg uitgesproken, met vermelding van adressen en veel locatieshots (o.a. het fraaie station van Rouen). Het is allemaal wat onbeholpen, maar kent toch een bescheiden poëzie, zoals een haiku opgesteld door een dilettante huisvrouw.