The Cheat (1915)

Een vroeg filmpje van Cecil B. DeMille. Later zou deze regisseur wat meer stoom raken met wat bekendere films, waaronder The Ten Commandments. Hij speelt ook nog een erg leuke rol in Sunset Boulevard, maar dat terzijde.

Let op het Aziatische stereotiepe karakter! In 1915 was daar nog een klein relletje over. Verder is het een okeeje stomme film.

The same old story - my husband objects to my extravagance - and you

Silents zijn al langer een gemis in mijn filmgeschiedenis. Ik heb er wel wat achter de kiezen, het merendeel van Hitchcock en een hoop Buster Keaton films/shorts, maar de echt bekende titels (en regisseurs) bleven altijd wat achterwege. Hoog tijd dus om daar iets aan te doen en deze The Cheat van Cecil B. DeMille, toch een regisseur met een serieuze staat van dienst, leek me een leuke instapper.

Ik had voorheen enkel The Ten Commandments (de 1956 versie) gezien van DeMille en eerlijk gezegd, die viel wat tegen. Een erg lange zit en ik was dan ook blij dat de regisseur zich hier wat in toom hield met een film van ongeveer een uur. Het zijn dan ook 60 minuten die goed worden gevuld en The Cheat verliest nergens zijn vaart, al heb ik het wel met een re-release uit 1918 moeten doen en geen idee hoe dit verhoudt ten opzichte van het origineel. Het grootste verschil zou de nationaliteit van Haka Arakau zijn. In het origineel was het een Japanner (genaamd Hishuru Tori) maar vanwege een klacht van de Japanese Association of Southern California werd het personage omgevormd tot een Birmaan. Dat wordt enkel in de introductie van het personage aangepast en gedurende heel de film valt het op dat het oorspronkelijk een Japanner was vanwege een Tatami en dergelijke.

Wat overblijft is een film die eigenlijk vrij hard blijkt te zijn. De hele opzet met de oppervlakkige Edith die 10.000 dollar verliest is misschien niet al te boeiend, maar de beklemmendste scène bevindt zich naar het einde toe. Arakau leent Edith de gevraagde som, maar wanneer Edith hem wilt terugbetalen besluit Arakau, in plaats van het geld te accepteren, om haar zich toe te eigenen door haar te brandmerken zoals hij met zijn ivoor doet. Wat daarna volgt is een ietwat chaotisch verloop (ik had nu niet echt het gevoel dat Edith en Richard zo'n gelukkig koppel waren) en een rechtszaak die in een hoog tempo verloopt. Daar weet DeMille mee te scoren, want de theatrale onrust van Edith werkt gewoon erg goed. Op het einde lijkt er nog een heuse lynch partij aan te komen, maar dat was blijkbaar toch teveel voor DeMille en hij sluit zijn film af met de gelukkige gezichten van Edith en Richard.

DeMille speelt hier en daar met wat verschillende kleurtinten, de scènes met Arakau zijn vaak nogal gelig terwijl sommige stukken (vooral avondscènes) dan weer blauw zijn, maar het is vooral een handvol scènes die erbovenuit steken. In ieder geval interessant om eens gezien te hebben. Ben ik trouwens de enige die Sessue Hayakawa wel wat vond weghebben van Robert Pattinson?

3.5*

In het officieuze geboortejaar van de filmkunst (het jaar van "The Birth Of A Nation") bewijst Cecil B DeMille dat hij ook het publiek uitstekend weet te bespelen in dit sensationele melodrama waar de sensatiepers destijds wel pap van lustte. Het acteerwerk is prima voor die tijd (klein acteren was een kunst die nog niet veel acteurs verstonden), maar de film scoort vooral in de finale, wanneer er rellen uitbreken tijdens een rechtszaak. DeMille is de koning van de spektakelfilm, maar dat hij ook in 1915 al zo effectief grotere groepen figuranten wist te regisseren is indrukwekkend. Dat neemt overigens niet weg dat dit melodrama op zijn meest melodramatisch is en dat het verhaal (dus) nogal gedateerd is.

Fannie Ward haalt een arsenaal aan gezichtsuitdrukkingen boven om een personage met een mengeling van goede en slechte eigenschappen te spelen. Ze heeft een gat in haar hand en komt door bedrog aan geld om haar schulden af te lossen. Ze wendt haar charmes aan en is te zien in verschillende modieuze outfits. Haar echtgenoot is goed maar naïef. De echte slechterik is de Japanner, maar na protest van Japanse Amerikanen werd hij later in een Birmees veranderd. Blijkbaar hadden de Birmezen niet zo'n sterke lobby.

Technisch en visueel was Cecil B. DeMille z'n tijd vooruit. Hij gebruikte rook en schaduwen om de Jap.. Birmees extra dreigend te doen lijken. In de gevangenis hangt de schaduw van tralies boven de echtgenoot. In het begin van het proces toont een panshot de twaalf leden van de jury. Er is een snelle afwisseling tussen fel belichte close-ups en reacties in het publiek. Het ontbreken van gesproken dialoog was geen onoverkomelijke hindernis om een spannend en turbulent verhaal te vertellen.