Kicks (2016)

Een ghetto gangsta misdaaddrama over een jong ventje wiens schoenen worden gejat. Hij besluit het er niet bij te laten zitten en gaat achter de dader aan. Het loopt een beetje uit de hand. Een simpel doch vermakelijk verhaal met bijpassende gangstarap. De jonge cast speelt goed.

Aardige (tiener) gangster verhaal met een simpel plot:

Schoenen terughalen. Het heeft voor mij wel overeenkomsten met het recente "Moonlight" in die zin dat de hoofdrol speler nauwelijks of geen tekst heeft.

Verbazend knap dat Guillory (Brandon) toch de moeite waard blijft om naar te kijken al zal hij geen oscar krijgen voor zij acteerprestatie, veel meer dan dromerig voor zich uitkijken en zijn haar uit zijn gezicht vegen doet hij eigenlijk niet. Dat is hem overigens niet aan te rekenen want zal ongetwijfeld exact zo gescript zijn.

Ondanks de jongensachtige/ coming of age setting heeft de film een donker randje en overheerst gedurende de gehele film een onbehaaglijk gevoel alsof er enorm drama boven alles hangt. De Afro-american ghetto bewoners komen niet best uit de verf want moraal mist en rolmodellen zijn niet te vinden in deze film. Enige lichtpunt is de vriendschap en onschuld van de drie vrienden zelf.

De astronaut geeft de film een beetje geveinsde diepzinnigheid, maar voegt eigenlijk niet echt wat toe anders dan de metafoor van dromen over een beter leven onder de oppervlakte.

Mooi geschoten in een overheersend zonnige setting.

Misdaaddrama waarin de Air Jordan schoenen zowat de hoofdrol spelen. Hoe mooier de schoenen hoe meer status de persoon geniet. En dan staat een jongentje centraal die die luxe niet heeft en op versleten sneakers rondloopt. Uiteindelijk heeft hij dan toch zijn geliefde Air Jordans, maar niet geheel onverwacht worden die gestolen.

Vanaf dat moment gaat de vaart erin, want het ventje wil zijn schoenen terug. De toch al vrij schimmige sfeer slaat wat om en de film wordt meer en meer confronterend. Van geweld tot inbraak en wapens die niet worden geschuwd, alles wordt op alles gezet om de schoenen te proberen terug te krijgen. Ook al start de film wat traag, het wordt nergens vervelend en met een speelduur van zo'n 80 minuten is dit ook een eenvoudig filmpje om even snel weg te kijken. Aangevuld met een hiphop soundtrack waarvan opvallend was dat de nummers even van te voren werden aangekondigd. Best een vermakelijk filmpje deze Kicks, maar het lijkt nu toch vooral op een hoop reclame voor een aantal rappers en met Nike als grote winnaar.

Een tijd terug zag ik de experimentele documentaire 'Field Niggas' (2015) van regisseur Khalik Allah. Door de mengeling van beeld en geluid die niet synchroon met elkaar lopen, krijgt het als sfeerverslag een hypnotiserend rauwe schoonheid. Of hoe mensen op een notoire straathoek (ondanks hun armoede, drugsgebruik of straatprostitutie) vooral heel erg hun imperfecte zelf zijn en dromen over een Amerika waar ze evengoed worden gehoord. 'Kicks' (2016) heeft iets meer continuïteit in het narratief, maar roept een soortgelijke videoclip-achtige broeierigheid op, met een bitterzoete ondertoon. Het verhaal is simpel: de vijftienjarige Brandon (Jahking Guillory) wil zijn gestolen Nikes terug, desnoods middels bendegeweld. Het is een vormende zoektocht naar hét statussymbool in een hardvochtige omgeving waarin mannelijkheid en macht domineren.

Maar tegenover de hardheid en het geweld in Brandon's queeste, staat die vervreemdende metafoor van een astronaut die soms naast hem zweeft en zijn bewegingen nabootst. Een poëtische verbeelding van Brandon's verlangen om een vrij individu te zijn in die drukkende geweldcyclus van straatbendes. Met rust gelaten worden. Ruimte tot zelfontplooiing en groei. Just do it! Misschien is de astronaut ook ergens een kritiek op hoe het sportschoenenmerk misschien niet de oplossing is, maar zelf onderdeel van het probleem. Hoe ver het imago en de boodschap van Nike afstaan van de alledaagse werkelijkheid voor mensen in een gemarginaliseerde positie, of het merk zelfs die onderliggende inkomensverschillen groter maakt.