La Noche de los Girasoles (2006)

Heb deze film vanavond gezien en vond het een zeer verrassende film. Een vrouw wordt verkracht, we weten ook gelijk wie het gedaan heeft, dus geen whodunit. De vrienden van het slachtoffer achtervolgen de verkrachter, maar pakken helaas een verkeerde met desastreuze gevolgen. Als kijker zou je nu in kunnen vullen hoe dit af zou lopen. Maar de regisseur slaat een totaal andere weg in. Hij zet je helemaal op het verkeerde been. De verkrachter doet niet meer ter zake, hij komt in het verhaal bijna niet meer voor. Als filmkijker weet je absoluut niet meer wat je wachten staat. En daar ligt hem de kracht van de film. Geen cliché-einde zoals je bij dit soort films te zien krijgt in Hollywoodfilms.
Het eerste uur vond ik het sterkst, de opvoering van de climax deed je inderdaad wat "Lexi" zei op het puntje van de stoel belanden. De verkrachtingscene was nogal heftig, het riep bij mij herinneringen op aan een zelfde soort scene in de film "Irréversible". Het einde was enigszins teleurstellend, maar dat vergeef ik de regisseur. Ten slotte is dit zijn debuut en als Sanchez Cabezudo deze lijn voortzet, dan kan hij een groot filmmaker worden.

3,5*

The Night of the Sunflowers is een onderhoudende film waarin uitgebreid de tijd wordt genomen om een heftige gebeurtenis steeds weer vanuit een wat andere invalshoek te bekijken, waardoor je helemaal meeleeft als het compleet fout dreigt te gaan.

Dat je als kijker echter al helemaal weet hoe de vork in de steel zit en je nog een half uur moet kijken naar hoe ' iemand anders ' er nog achter moet zien te komen wat er nou werkelijk gebeurt is en hoe alles in zo `n normaliter vreedzaam dorpje zo heeft kunnen escaleren, beschadigt de film onherstelbaar.

Het thriller jasje wordt te snel uitgedaan, waarvoor een hoop krimi - drama elementen terugkeren. Wel heftig was het dat de aanstichter van de waanzin ontkwam, ik had hem graag in elkaar gerost. 3*

Echt een pareltje dit. Nergens heel spannends (beetje onderhuids soms wel), maar het realisme druipt er in sommige scenes vanaf.

De verhaal- en tijdslijnen worden vakkundig in elkaar geweven, alsof deze regisseur een adept van Innaritu is. Het biedt de kijker een logisch actie en reactie verhaal en hoewel sommige gebeurtenissen flink door elkaar lopen, raakt de regisseur de kijker nergens kwijt en dat is knap.

Niet dat het hele verhaal zo ingewikkeld is, maar de manier waarop het gebracht wordt is nét even anders dan anders. Wisselt vrij heftige scenes af met soms zelfs ietwat komische (de omgang van de 2 buren).

Zo zie ik ze graag! Ben blij dat ik deze gezien heb.

Tja, 'k vond het eigenlijk ook een goeie film, alleen het einde vond 'k wat minder. De sfeer zat er direct in en weet het eigenlijk ook wel vast te houden. De film heeft wel niet altijd een razend snel tempo, maar toch voelde de film niet aan dat hij twee uren duurt. Door het einde mocht hij gerust nog wat langer geduurd hebben.

Voor de rest deed de cast het overtuigend.

Eigenlijk wel knap, hoe Sánchez-Cabezudo er hier in slaagt om van een hele serie veelbelovende ingrediënten een volslagen oninteressante film te maken. Hoewel het een origineel script schijnt te zijn, wekt het geheel de indruk van een boekverfilming waarbij er geen keuzes zijn gemaakt. Er worden nogal wat balletjes de lucht ingegooid, maar ik zie ze eigenlijk allemaal roemloos alle kanten opstuiteren.

Wetenschapper en man van de wereld met exotische vriendin gaat in een achtergebleven, bijna ontvolkt landelijk gebied een bij toeval ontdekt oeroud grottenstelsel inspecteren, een verknipte stofzuigerverkoper toert rond in de omgeving, de twee laatste bewoners van een spookdorp maken elkaar het leven zuur, en een corrupte politieman zit vast in een huwelijk met de dochter van zijn bijna gepensioneerde chef.

Dit alles moet dan verbonden worden met een misdaad en de gevolgen daarvan, maar Sánchez-Cabezudo weet er weinig van te bakken. Nooit wordt het een samenhangend geheel, hoezeer ook geprobeerd wordt om door middel van elkaar overlappende hoofdstukken die indruk te wekken. De afwikkeling van het verhaaltje komt nogal ongeloofwaardig en gekunsteld over, ook al omdat nergens de personages, hun karakters en persoonlijke omstandigheden echt betekenisvol verbonden worden met elkaar of met de specifieke omgeving. Terwijl er wat dat betreft genoeg mogelijkheden liggen, zou je zeggen.

Cinematografisch valt er ook al bijzonder weinig te beleven, zodat ik niet anders kan concluderen dan dat dit een tamelijk overbodige exercitie is geweest.

Bijna altijd zijn de sexueel getinte relaties in niet-Hollywood films voor mij een enorme verademing. Maar de film biedt nog veel meer. Prachtige beelden en zeer echt weergegeven karakters.

Verwacht van deze film niet dat alle eindjes plichtmatig aan elkaar geknoopt worden zoals in Hollywood meestal gedaan wordt, maar leef gewoon mee met wat deze echte karakters overkomen.

Aardige plattelandsthriller die mij wat aan La Isla Mínima (2014) deed denken. Carmelo Gómez speelt hier de hoofdrol en is altijd sterk in dat soort settings. De film blijft boeien en, door het steeds subtiel introduceren van personages die een andere kijk op het verhaal hebben, weet je steeds niet hoe dit gaat aflopen. Een kleine 3,5*.

Ha de term plattelandsthriller die kende ik nog niet arno74, maar is best op zijn plaats. Er zijn er immers meer van... Laat ik het zo stellen: de thrillers met als achtergrond "de rurale gebieden" die stel ik wel op prijs (La Isla Mínima reeds genoemd).

Ik denk dan aan El Aura (2005) (Arg, bos) of Out of the Furnace (2013) (VS, mijnbouwstadje), Matar a un Hombre (2014) (Chili, bos): films die ook een typisch beeld geven van een omgeving. En ook spannend...aan een mooie baai...al is het wellicht geen thriller te noemen: El Club (2015) (Chili).
Allen films waarbij ik geniet van een pakweg 1,5 a 2 uur durende spannende reis in het rurale buitenland.

In deze films komen de vaak eigenaardige types erg tot hun recht tegen een vaak donkere, stille en onheilspellende achtergrond. Een combi die de eenzaamheid en de spanning voedt. In het geval van La Noche de los Girasoles heb ik daarbij erg genoten van de hoofdstuksgewijze opbouw. Daarbij gaat -als verwacht- het "licht" langzaam uit. Ook hier is een donkere sfeer voelbaar De feitelijk niet dreigende beelden - denk aan de oude man- zorgen voor spanning. In het voornoemde voorbeeld is de kijker nota bene niet de enige die op het verkeerde been wordt gezet. Daarbij vind ik het erg mooi gevonden dat er niet echt een hoofdpersoon lijkt te zijn in het "hele" verhaal. En dan dat einde: een open einde en een toegift tijdens de aftiteling : prachtig de spanning blijft.

Het platteland als decor heeft inderdaad wel iets. Binnen elk genre wel. De cultuur en de ingesteldheid van de bewoners lenen er zich toe om er met een romantisch of mysterieus gevoel naar te kijken. Horror komt hier ook goed tot zijn uiting. En dan hebben we het nog niet over de vaak erg mooie beelden van à la campagne, die voor de gemiddelde toerist een vakantiegevoel weergeeft, maar dat zeker niet het geval is voor de lokale inwoner die zich eerder gevangen voelt in al die lege ruimte.

Allerhande kleine subverhaaltjes worden met elkaar verweven, het één al wat meer met het één dan het ander. En dit in een niet lineaire structuur. Niet alles wordt ook altijd even duidelijk. Een film of verhaal dat vooral onderhuids leeft en moet ervaren worden. Plots worden verlaten, het kan een onafgewerkt onsamenhangend gevoel geven. Toch had ik de idee dat Jorge Sánchez-Cabezudo wist waarmee hij bezig was.