San Guo Zhi Jian Long Xie Jia (2008)

Het grootste minpunt van TK: RotD is niet of het trouw is aan het bronmateriaal.

Het faalt gewoon in datgene wat het wil vertellen.

Door de snelle afhandeling van de gebeurenissen (waar John Woo's Red Cliff twee films voor nodig heeft) blijkt dat de focus ligt op Zhao's laatste veldslag. Tegen een opgemaakt poppetje.

Een veldslag is als schaken wordt aan ons herinnerd. Net zoals het aan haar wordt herinnerd, via een flashback over haar grootvader Cao Cao. Op dezelfde manier komen een aantal (sentimentele) flashbacks langs. Wellicht om ons te herinneren waar het alweer over ging.

Tijdens die laatste veldtocht komt alles samen.

De ambitieuze Zhao, wiens herinneringen vooral op de diverse expedities verspreid liggen in plaats van een huiselijke omgeving.

Ping-An, vertolkt door Sammo Hung, die tijdens deze laatste veldtocht eindelijk een rol van betekenis wil spelen. We zien Sammo niet eens vechten!

En Cao Ying, de belachelijke nemesis, wiens enige motivatie het winnen van het schaakspel lijkt te zien. Voeg daarbij toe dat het karakter totaal misplaatst is en eerder thuishoort (zij niet alleen, overigens) in een soort revisionistische historiestuk.

TK:RotD is ambitieus in zijn aanpak, maar er blijft een gevoel van tekortkoming hangen. Massa's soldaten doen je denken aan Hero. En hoewel de uitwerking hier niet zo esthetisch hoeft als in Zhang Yimou's film, blijft het ondermaats. Bij de massagevechten ontbreekt het ook aan (creatieve) choreografie. Het is steeds net niet.

Wel een leuke verrassing om twee Shaw-oudgedienden te spotten, die in vele memorabele martial artsfilms de hoofdrol hadden.

Ti Lung en Yueh Hua zijn het nog steeds niet verleerd.

Aardig spektakel.

De rode draad is eenvoudig, gewoon een film rond een legendarisch personage. Dat het hele randgebeuren maar even aangeraakt wordt lijkt me niet eens zo belangrijk dan.

Wel jammer dat de film teveel heen en weer wipt. Lee had beter wat harder geknipt en zich meer op de laatste veldslag gericht. Er zitten iets teveel scenes in die er zo uitgekund hadden. Daarentegen is het duo Lau/Q wel interessant genoeg en zijn beide personages goed te pruimen.

Paar mooie 1-on-1 gevechten. Toch altijd wel leuk dat dit niet vergeten wordt in de Chinese variant, de grote gevechten zijn ook hier weer wat saaier, als is de montage wel aangenaam. Ziet er ook allemaal erg verzorgd uit moet ik zeggen. Qua costumage de beste van de serie die ik al gezien heb.

Ze hadden zich uiteindelijk wat meer moet focussen. Had het begin wat aangenamer gemaakt en had een wat gestroomlijndere film opgeleverd. Nu is het verleden van Zilong niet boeiend genoeg om de eerste helft van de film op te eisen en lijkt het inderdaad soms teveel op een samenvatting. Verder weinig kritiek op de film, behalve dan dat die grootschalige gevechten zelf mij maar weinig kunnen boeien. Gelukkig ook hier eerder een kanttekening dan de kern van de film.

En ivm Woo's film haalt deze het makkelijk vind ik.

3.5*

Haha, inderdaad!

Visueel zit het wel okay met deze film, maar het vele over-melodramatische in de film vond ik toch vaak tenenkrommend. Ook de Western-muziek op het einde vond ik hoogst irritant en misplaatst.

Over de acteerprestaties van Maggie Q en Andy Lau was ik verder wel te spreken, net als de niet-vechtrol van Sammo Hung.

Overall, leuk om eens gezien te hebben, maar geen topfilm.

Niet slecht, maar veel meer ook niet.

De film vertelt gewoon het verhaal van Zilang, een uiterst gevreesde krijger die heel wat vijanden de pan in hakte.

Helaas is dat het enige. Qua inhoud is de film dan ook erg dun. We krijgen een uurtje het parcours van Zilang te zien, nogal afgehaspeld soms; om het laatste half uur de "strijd" te zien tussen een oudere Zilang en Cao Ying, kleindochter van.

Die laatste strijd viel ook wat tegen, eigenlijk. Geen massagevecht.

Andy Lau speelt z'n rol zeer goed. Ook die dikke deed het goed. Andere rollen zijn wat onopvallender. Die korte rol van Maggie Q mag er ook wel zijn. Als ze al iets te zeggen had, deed ze het goed.

De gevechten waren dus wat minder dan verwacht. Soms kwam het ook wat rommeliger in beeld. Hét pluspunt van de film is echter de muziek. Heel erg de moeite waard. Zorgde voor een leuke sfeer en hield de film op bepaalde momenten recht.

Niet onaardig, maar na het zien van oa The Warlords en de Red Cliff-saga is dit toch duidelijk minder.

Krappe 3

Epische verfilming van het bekende San Guo verhaal

Ik ga niet perse op zoek naar geschiedkundige Chinese verfilmingen maar met deze Three Kingdoms kwam ik voor een 2e keer terecht in een grootschalige verfilming van één van de bekendste verhalen uit China. Cheh Chang bewees met The Water Margin al dat het mogelijk was om zo'n verhalen geslaagd te verfilmen dus ik was hier wel geïnteresseerd in geraakt, al zeker wanneer ik de DVD voor nog geen 3 euro kon kopen.

Three Kingdoms is een redelijk geslaagde verfilming te noemen. Red Cliff kwam ongeveer rond dezelfde periode uit en baseert zich ook op hetzelfde boek maar waar men daar twee films nodig heeft om het verhaal te verfilmen, wordt er hier gekozen om het in één film te steken die dan eigenlijk ook nog niet zo bijster lang duurt. Tegelijkertijd zit hier ook het grootste hekelpunt aan de film want er wordt wel enorm veel van de hak op de tak gesprongen. Je moet er serieus je aandacht bij houden wil je alles mee hebben en zelfs dan nog mis je bepaalde verwijzingen. Jammer, maar het nodigt wel uit voor een herziening want de film is het sowieso wel waard dankzij het interessante plot. Nu ben ik sowieso niet bekend met heel het verhaal rondom Zhao Zilong maar ik vond dit best wel fascinerend. We krijgen een hele hoop flashbacks en herinneringen voorgeschoteld en de film gaat ook over een serieuze tijdspanne maar het wordt nergens saai. Al blijft het wel zonde dat de impact van het verraad van Ping-An compleet mist doordat je al van ver aanvoelt dat hij niet helemaal zuiver op de graat is.

Visueel is dit wel een waar spektakel. Persoonlijk ben ik altijd meer te vinden voor de authentieke gevechten in de stijl van de Shaw Brothers maar dit is ook erg geslaagd te noemen. De gevechten zijn spectaculair en de manier waarop ze in beeld worden gebracht blijft vermakelijk om naar te kijken. Ook de aankleding van heel de setting is erg geslaagd te noemen doordat het er allemaal erg getrouw uitziet. Qua cast is dit trouwens ook wel sterk te noemen. Andy Lau kwam me al erg bekend voor vanwege zijn rol in House of Flying Daggers, al moet ik eerlijk toegeven dat ik had gedacht dat ik die film wat had verdrongen. Lau neemt de rol van Zhao Zilong op zich en doet dat op een erg geslaagde manier. Het is echter in combinatie met Maggie Q naar het einde toe dat beide rollen echt volledig tot hun recht komen. Het is de eerste keer dat ik Q in een film zie spelen, al deed de naam me al wel een belletje rinkelen, maar hier is ze in ieder geval goed op haar plaats. Ik had er eerst mijn twijfels of ze de rol van Cao Ying wel goed ging aankunnen want ik kreeg de indruk dat ze niet meer was dan een schoon opgemaakte dame die ze een wapen hadden gegeven en bevolen hadden om wat te gaan vechten maar niets blijkt dus minder waar te zijn. Leuke bijrol nog van Sammo Hung Kam-Bo die af en toe wel leuk uit de hoek komt.

Ik blijf erbij, je moet er je aandacht serieus bijhouden maar Three Kingdoms is een aangename film geworden. Ik ben benieuwd geworden naar Red Cliff maar dit mag er in ieder geval ook zeker zijn. Visueel wordt de film erg aantrekkelijk voorgesteld en de cast acteert op een goed niveau. Alleen toch jammer van het hak op de tak springen waardoor ik niet het volledige verhaal heb meegekregen.

3.5*

Smakeloos schouwspel.

Behoorlijk tegenvallend vehikel dat graag episch wil zijn, maar juist daar aan ten onder gaat. Een weinig boeiend verhaal wordt daarom door verschillende tijdsperioden opgevoerd, waarbij het chaotisch vertelde drama kunstmatig wordt opgeklopt door een schaamteloze Morricone-kloon te laten soundtracken, en door personages te vertonen met bedroefde gezichten en fluisterende stemmen die slechts een doel hebben: de kijker forceren deelgenoot te maken van dit smakeloze schouwspel. Zelfs de door de legendarische Hung gechoreografeerde actiescènes vervelen al snel, omdat ze tot in den treuren worden herhaald, slecht in beeld worden gebracht en allesbehalve origineel zijn.

Doorsnee.

Prima film van Lee met Andy Lau.

Het verhaal gaat over China voor de Jin-dynastie. Toen China verdeeld was in 3 koninkrijken; Wei, Shu en Wu. Alle 3 rijken zijn in oorlog met elkaar om hun deel uit te breiden en een algeheel rijk van te vormen. Een jonge dorpeling, Zilong, schrijft zich in bij Liu's leger. Zijn vaardigheden met wapens en kracht zorgen ervoor dat het hem keer op keer lukt om de vijand te sterk af te zijn. Al snel groeit zijn carrière in het leger en weet zelfs een Tijgergeneraal te worden. In de loop der jaren woedt er nog steeds oorlog tussen alle 3 de rijken en als laatste poging om alle rijken bij elkaar te vormen, trekt Zilong met zijn enorme leger voor een allerlaatste slag tegen Cao Ying, een uitstekende commandant en sluwe tactian.

De personages die hierin komen bestaan zowat alleen maar uit militairen. Dit natuurlijk van alle partijen. De gevechten gaan tussen Liu's leger en die van Cao. Dus van beide partijen krijg je wat mee. Aan de kant van Cao heb je Ying (Maggie Q) en haar grootvader en zijn machtige leger. Maggie Q zette een prima personage neer die erg listig en sluw is en geen teleurstellingen duld. Een prachtige vrouw die een dodelijke personage speelt. Aan de kant van Liu heb je Zilong, een legende en beste zwaardvechter. Ping-An is een dikkere soldaat die langer in het leger zit dan Zilong, ook een redelijke strijder en broeder van Zilong. Hij is erg jaloers op de faam die Zilong in al die jaren weet op te bouwen en al spoedig ziet Ping-An zich als de concurrent van Zilong. De overige personages zijn lastig te onthouden qua namen, omdat het moeilijk is om Chinese namen e.d. te onthouden. Het zijn allemaal militairen aan de kant van Liu, leerlingen van Zilong, Tijgergeneralen, zonen van generalen, de keizen en zijn familie, zijn briljante en bekende adviseur Zhuge en anderen.

Er zit enorm veel actie hierin. Eigenlijk zit er meer actie dan non-actie hier. Het eerste gevecht was tegen Cao's 1ste leger, 10,000 man sterk. Maar met Zhuge's instructie's konden Liu's 1,000 troepen Cao makkelijk verslaan. Na dit voerde Cao zelf een enorme leger om Liu aan te vallen, wat volgde was Liu's terugtrekking naar de Feniksgebergte, een soort fort in de bergen. Ook vallen Liu's troepen onder leiding van Zilong en 2 jonge generalen Cao's land aan. Genoeg veldslagen dus om zeker 1 uur met bloed, gekling van staal en honderden man tegen elkaar aanrennen te zien.

De gevechten zien er prima uit, veel bloed, talloze verschillende wapens en harnas uitrusting en honderden soldaten te paard. De locatie's zijn ook prima gekozen, vele dorre plekken waar er gevochten wordt, zoals in de bergen. Wat ik wel jammer vond is dat Lau hier te overdreven wordt neergezet. Je hebt een stuk waar die in de val wordt gelokt en het in zijn eentje tegen honderden moest opnemen. Hij doodt er tientallen en ontsnap nog, zonder ernstige wonden. Van dit soort films kan je zoiets verwachten, maar dit was net iets teveel van het goede. De decors van China in haar eeuwenoude staat ziet er ook prima uit, al heb je weinig beelden van dorpen en gebouwen, want het is hier meer frontlinie's en slagvelden.

Buitenlandse films waar ze hun eigen taal spreken vergt wat meer van de kijker om het te blijven volgen. Je aandacht moet hier volledig op zijn om de ondertiteling te lezen (tenzij je Chinees spreekt, is dit een uitzondering). Je kan dus moeilijk een minuut naar je cola-glas kijken om te hervullen of je gezicht in je popcorn bak duwen.

De speelduur is prima te doen. Aangezien zulk soort eeuwenoude films zo'n 2 uur nodig hebben, heeft dit zo'n 95 minuten nodig. Van de 95 minuten zit hier zo'n uur van waar Lau's personage het verder moet doen als 50+er. Dit ook jammer, want op een 'bejaarde' die een halve leger in z'n eentje bewerkt zit ik eigenlijk niet op te wachten. Dan liever een wat jongere persoon met veel ervaring... Wel een rare keuze om 2/3e van de film mee verder te gaan.

Toch is dit prima bevallen en dit allemaal dankzij de gevechten. Dit is mijn 1ste film van Daniel Lee, maar zeker geen laatste. Aangezien ik 14 Blades ook wil zien.

Middelmatig chinees spektakel, visueel best netjes verzorgd, maar inhoudelijk niet bijster interessant. Veel aktie, dat wel, maar de meeste gevechtscenes zijn lelijk in beeld gebracht (veel doelloze slowmotion) en rommelig gemonteerd, waardoor de impact grotendeels verloren gaat. Jammer, want er is zo te zien flink wat geld tegenaan gegooid om hier wat moois van te maken. Dat lukt helaas slechts ten dele.

Saam Gwok Dzi Gin Lung Se Gap

Ik ben niet iemand die vaak Aziatische vecht films kijkt. Niet omdat ik het saai vind o.i.d. maar, omdat dit vaak een onderwerp is waar ik me helemaal niet in heb verdiept. Dit is natuurlijk niet altijd even belangrijk maar, bij sommige films wel. Nu weet ik dus niet honderd procent zeker of dat ook nodig is bij Saam Gwok Dzi Gin Lung Se Gap maar, toch vond ik hem wel mooi om te zien. De film gaat gepaard met heerlijke actie scenes waardoor je toch wel een goed avondje kan vullen met deze film.

Het verhaal stond mij wel aan, altijd wel mooi om dingen te leren uit andere culturen. Zoals een Aziatisch cultuur, daar weet ik weinig van. Zo vind ik het altijd wel mooi om te zien hoe hun oorlogen voerden etc. dus Saam Gwok Dzi Gin Lung Se Gap stond me zeker wel aan! Visueel zag het er ook prima uit dus een geslaagd avondje!

3.5*

En de volgende blu-ray deze donderdagavond betrof ook Asian martial arts in de vorm van deze Three Kingdoms waar ik las dat veel mensen nogal enthousiast waren over de verfilming van dit specifieke verhaal. Want kennelijk schijnt dit nogal iets te zijn, maar dat is helaas kennis die ik niet bezit, dus net als Ong Bak 2 ging ik er weer vrij blanco in.

En andermaal hebben we Andy Lau bijgestaan door mooi pluspunt Maggie Q waar de persoonlijkere gevechten van de vorige film grotendeels zijn ingeruild voor grote slagvelden. En net als de vorige film liegt het spektakel er niet om, is er zat actie en ziet het er visueel uit om door een ringetje te halen en wordt er op zich prima geacteerd.

Maar verder...? Het verhaal is geen touw aan vast te knopen, het is rommelig, heel erg rommelig zelfs, is de soundtrack op het teenkrommend melodramatisch af, voeg de montage in de gevechten met het versnellen en vertragen niets toe en is eigenlijk alleen maar irritant, is een sprong van 25 jaar in het leven van het hoofdkarakter wel heel groot, maar kon het me vooral totaal niet boeien en had ik verschrikkelijk veel moeite om film uitkijken. Eindresultaat is hetzelfde als Ong Bak 2, visueel best oké maar als verhaal veel, en veel te mager. Geen voldoende.