Drifter (2007)

Roel Reiné maakte in 1999 zijn bioscoopdebuut met The Delivery. Een op de Amerikaanse leest gesnoeide actiefilm met veel special effects. Onder het motto 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg' werd de film vervolgens door zowel pers als publiek met enig hoongelach bekeken. Het bleef 'Hollywoodje spelen', zonder ook maar in de buurt te komen van het niveau aldaar, was de algemene teneur. Desondanks wist Reiné een aantal Gouden Kalf nominaties binnen te slepen en won hij zelfs het Kalf voor beste regie.

Niet lang daarna vertrok hij naar Amerika, waar hij zijn ambities tracht waar te maken. Dat lukt tot nu toe aardig. Naast zijn werkzaamheden als producent, heeft hij er ook al enkele films geregisseerd. Drifter is hier één van en de ambitie straalt ervan af. Met een dergelijk ambitieuze en grootse aanpak is niks mis, maar het kleine gebaar is minstens zoveel waard.

Overdaad

En dat kleine gebaar is iets wat Drifter node mist. De film straalt één en al ambitie uit. De cinematografie, de muziek, de narratieve structuur met talloze flashbacks: alles staat in het teken het drama te versterken en de kijker te betrekken bij de machteloosheid van de drie hoofdpersonen. Lukken wil dit echter niet, omdat vooral de muziek en vertelstructuur hopeloos falen. 'Overdaad schaadt', luidt een bekend gezegde. Een gezegde dat wellicht op geen enkele film zo van toepassing is als op deze nieuwe film van Roel Reiné.

Drifter zit dichtgeplamuurd met slepende en steeds meer aanzwellende muziek - een mix tussen klassieke tragediemuziek en quasi-dramatische deuntjes - en alsof dat allemaal nog niet genoeg is, gooit men er in één scène zelfs het hoofdthema van de score van Un Long Dimanche de Fiancailles doorheen. Of beeld en geluid wel samengaan, zal de makers een zorg zijn. De muziek moet het beeld sturen, terwijl film juist een medium is waarbij de uitgebalanceerde samenwerking tussen de diverse elementen zo van belang is.

Complete recensie.

Eens met Stephan. Een overkill aan muziek en jammer van de slechte mix, maar visueel en verhaal technisch gezien is het meer dan interessant. Wel jammer van dat uitleggerige gedoe aan het eind. 't Was zo ook wel duidelijk.

2,5*