Hitte/Harara (2008)

Uit de telefilmlichting die volgend jaar op tv komt. Eindelijk weer eens een film voor Crijns. Werd tijd.

Naast de actrice Bracha van Doesburgh, bekend van onder meer de film Het Schnitzelparadijs en Vet Hard!, speelt Miss Marokko Nederland 2006 Nabila Marhaben een hoofdrol.

Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat de bioscooprelease helaas is afgeblazen.

Wordt waarschijnlijk voorjaar 2008 door de NPS uitgezonden.

Is er bekend waarom?

http://www.filmkrant.nl/av/org/filmkran/fk293/geru293.html

Zuur zeg...

Zeker. Had gehoopt op Crijns' eerste speelfilm in de bioscoop sinds dik zes jaar.

Bizar die afwijzing. Vooral de gronden waarop wordt afgewezen deugen voor geen meter.

Heb je de film gezien dan?

"Aan Een beetje verliefd van Martin Koolhoven werd aanvankelijk ook geen blow-up gegund. Die film heeft dik 300.000 bezoekers getrokken nadat de beslissing is aangevochten."

Que? Slordig.

Het berichtje roept wel meer vragen op.

Hitte/Harara draait vanaf 28-2-2008 in het Ketelhuis

Met het op eigen houtje uitgebrachte Waitress is filmtheater het Ketelhuis uit de kosten. De film van de vorig jaar vermoorde Adrienne Shelly, die ook in de film speelt, gaat over drie serveersters in een Amerikaans koffiehuis. Distributeur Fox zag commercieel geen heil in de licht-absurdistische feelgood movie, zodat hij op de plank bleef liggen. Ketelhuisdirecteur Alex de Ronde vond dat zonde: "Ik weet zeker dat Waitress een succes was geworden als hij met een stuk of tien kopieën was uitgebracht." Na aandringen bij Fox kreeg het Ketelhuis toestemming om de film zelf uit te brengen. De Ronde: "De ondertiteling kostte 1400 euro. Tot nu toe bezochten ongeveer vijfhonderd mensen de film, wat een omzet van 3500 euro opleverde. Daarmee zijn we uit de kosten." De Ronde heeft de smaak te pakken. "We vertonen begin februari de telefilms Hitte/Harara van Lodewijk Crijns en Skin van Hanro Smitsman. Ook brengen we de met de Tuschinski-Award bekroonde Filmacademie-eindexamenfilm Papa is weg... en ik wilde nog wat vragen van Marijn Frank uit." De reden? "Ik vind dat deze films net als Waitress op het grote doek te zien moeten zijn."

bron: filmkrant

De NRC vind het helemaal niks en is ook blij dat de film niet in de bioscoop komt...

NRC artikel over HItte/Harara

nou die kun je in je zak steken!

Beetje kinderachtig afzeiken van een montagestijl.

Ik ben benieuwd naar andere recensies.

Dunya & Desie/Roos & Rana?

Twee naïeve jonge ‘vriendinnen’, die zich gedragen alsof ze dertien zijn, willen een nagel-hennastudio beginnen. Ze besluiten naar Marokko te gaan om lampen en tegeltjes te kopen; omdat dat daar goedkoper is. Buiten het feit dat deze veronderstelling, die als basis dient voor het hele filmavontuur, de nodige vragen oproept, rammelt er nog wel meer aan Hitte Harara.

Naïef

Nancy, een volkse Nederlandse, en Raja, half Marokkaans, zijn rond de twintig jaar oud en hebben grootse plannen. Ze willen een nagel-hennastudio beginnen, waarmee ze niet alleen verzekerd zijn van een beroep dat ze zelf leuk vinden, maar ook kunnen dromen over financiële onafhankelijkheid. Het tweetal vertrekt naar Marokko, omdat men daar goedkoper inkopen kan doen. Kennelijk vergeten ze hierbij de ellenlange autorit, de bootreis, geld aan benzine, drank, voedsel en andere uitstapjes en bezigheden. Verder schijnt het tweetal een nogal innige vriendschap te hebben, die in Marokko door toedoen van twee jongens danig op de proef wordt gesteld, maar ook dit wordt in de film niet duidelijk. Eerder het tegendeel lijkt waar.

We zijn namelijk nog niet onderweg, of de twee hebben al ruzie. In een nogal warrige proloog, blijkt bovendien dat de band tussen Nancy en de familie van Raja op zijn zachtst gezegd niet al te best is. Nu is daar ook alle reden toe, want Nancy is het prototype domme blondje, dat maar een jongen hoeft te zien om meteen alles om haar heen te vergeten. Ook staat ze naïef onbezorgd en luchtig, iets té luchtig, in het leven. Raja is wat dat betreft heel anders, en ondanks dat ook zij rare karaktertrekken vertoont – zo wisselen haar stemmingen van het één op het andere moment en verandert gezonde argwaan plots in een niet gefundeerde gastvrijheid –, lijkt ze toch net iets slimmer te zijn dan Nancy.

Door de grote karakterverschillen lijken de ruzies logisch en vraag je je als kijker af waarom de twee überhaupt vriendinnen zijn. Daar nergens in de film ook maar een enkele gegronde reden gegeven wordt en je de twee alleen maar ziet kibbelen, bekruipt je al snel het gevoel dat de hele trip naar Marokko – en dus de film – nutteloos is. Want waarom al die moeite doen als uit alles blijkt dat de relatie tussen de twee nooit lang stand kan houden? Samen met de aan alle kanten krakende veronderstelling waarmee men naar Marokko vertrekt, zijn twee van de voornaamste aannames van de film al dermate ongeloofwaardig, dat veel kijkers snel af zullen haken.

Miss Marokko

Lodewijk Crijns maakte in 2003 de telefilm Loverboy, een vlot gemonteerde en met flink wat popmuziek voorzien drama over de gevaren van loverboys. Het concept en de aanpak van die film lijkt als raamwerk te fungeren voor Hitte Harara. De naïviteit van het hoofdpersonage in die film speelt ook in deze film een belangrijke rol. De gemakzucht en soms onbedoeld komische goedgelovigheid – beter gezegd: sulligheid – waarmee met name Nancy in het leven staat, roept in plaats van sympathie, antipathie op: ze vraagt er ook zelf om.

Waar Loverboy nog enigszins gered werd door de technische aanpak van het geheel, faalt Hitte vooral door een bedenkelijke geluidsafwerking. Net als zijn voorganger zit ook Hitte dichtgeplamuurd met muziek, veelal afkomstig uit de popcultuur. Deze overstemt de dialogen meer dan eens. Erger is de constatering dat de dialogen tussen de hoofdpersonages op een dermate slechte manier gedubd zijn, dat ze qua intonatie onnatuurlijk op de kijker overkomen. Alsof de twee ook daadwerkelijk dertien jaar zijn. Dit ligt vanzelfsprekend niet alleen aan de dubbing, maar ook aan de vaak geforceerde dialogen tussen beide karakters en de kwaliteiten van de actrices.

Scenariotechnisch zit het dus allemaal niet al te best in elkaar. Buiten de hierboven aangehaalde mankementen – de discutabele aannames, geforceerde dialogen en té naïeve karakters – is er van enige karakterontwikkeling geen sprake. Als het duo weer terug is uit Marokko, waar vanalles gebeurd is wat een normaal mens wel enigszins aan het denken zou zetten, is Nancy nog steeds een naïeve en sullige meid. Exemplarisch is haar keuze aan het einde van de film. Ze vlucht: problemen worden nog steeds niet erkend, maar de rug toegekoeerd en luchtig weggewuifd. Raja lijkt iets meer verantwoordelijkheidsgevoel en gezond verstand te vertonen, maar door het matige en over-the-top acteerwerk van Nabila Marhaben – Miss Marokko Nederland 2006 – blijft ook zij steken in een kinderlijk naïef karakter, met weinig diepgang en hoop op iemand die het wel begrijpt. Net als de film zelf.

Recensie

Achtergrondartikel

Helaas kan ik ook over de laatste Telefilm van dit jaar niet negatief zijn. Want de NPS sluit dit jaar af met een hoogst vermakelijk roadmovie, die je tevens meerdere malen op het verkeerde been weet te zetten.

In deze laatste Telefilm volgen we de vriendinnen Nancy en Raja. Die samen per busje naar Marokko reizen om daar inkopen te doen voor hun nieuwe studio. Wat al meteen duidelijk wordt is dat deze reis voor de meiden, niet enkel is gepland om inkopen te doen. Zowel Nancy als Raja vinden het maar wat leuk om gezellig samen op pad te gaan, en een bezoekje te brengen aan Raja haar familie. Ondanks het feit dat de meiden goede vriendinnen zijn wordt er natuurlijk ook regelmatig wat geruzied tussen de twee, iets wat ook niet zo gek is, aangezien de meiden een totaal andere achtergrond hebben. (Zelf deed mij dit een beetje denken aan de vele ruzies van Dunya en Desie, in de gelijknamige NPS serie) Toch blijken de meiden ondanks de tegenstelling toch echte vriendinnen, want wanneer het erop op aankomt staan ze absoluut voor elkaar klaar. Verder heeft Hitte Harara een spannende verhaallijn die de kijker keer op keer blijft verassen. Het wordt namelijk al snelduidelijk dat de dames in een vervelende positie gaan belanden. Maar voor de kijker blijft het lang onduidelijk wat er dan uiteindelijk fout gaat. Dit houd de spanning er absoluut goed in, tevens is het erg leuk dat de film op ware gebeurtenissen is gebaseerd. Dit draagt zeker bij aan de kwaliteit.

Meer over Hitte Harara hier. (recensie)

Kan je uberhaupt wel negatief zijn?

Vraag ik me ook telkens af, kan filmviewer/Fontane nooit op negatieve of uberhaupt kritische berichtgeving betrappen.

Blijkbaar niet als het om een recensie gaat die op een andere site word gepubliceerd...

Misschien krijgt hij voor die positieve reviews wel vrijkaartjes of gratis posters.

Persoonlijk zou ik er cash voor vragen

Heeft de Veronica gids nou dit hele plot overgenomen? Volgens mij zijn ze verradelijk hetzelfde

Zeer intellectuele film. Ik heb het gevoel dat ik met de minuut dommer wordt wanneer die twee in beeld zijn.

Volgens mij wordt ook elk cliche beeld over de Arabische/Marokkaanse wereld bevestigd.

Zeer slappe telefilm. De regisseur slaagt er niet in spanning te brengen en de acteerprestaties zijn om te huilen zo slecht. Om nog maar te zwijgen van de clichématige manier waarop Marokko in beeld wordt gebracht, of zal het er daar echt zo aan toegaan?

2* is eigenlijk misschien zelfs te veel...

Leuke en onderhoudende film. Ondanks dat ik me in het begin nogal ergerde aan de domme "blondjes". Toch bleken die gaandeweg het verhaal heel functioneel te zijn. En dat is het knappe aan deze film. Hij zit vol clichés en andere zaken die de film onderuit kunnen halen. Maar het script weet al deze valkuilen heel knap te omzeilen. En daardoor weet deze film toch tot het einde te boeien en komt hij geloofwaardig over.

Eerlijk gezegd viel hij me nog wel mee.

Ik had me al op het ergste voorbereid.

Acteerwerk en het script zijn vrij slecht maar toch net vermakelijk genoeg om de film uit te kijken.

Ik heb hem tegen elven uitgezet, kon het niet meer aanzien.

Alles is dom en cliche. Van het camerawerk, de muziek tot aan het verhaal. Gaat het eens over Marokko en wat zien we in de hoofdrol? Twee typisch verwende, naieve en domme Nederlanders/Westerlingen en een Marokkaan die naar Nederland wil vluchten.

Tevens wordt Marokko afgeschilderd als een autoritair, onveilig, chaotisch en crimineel land. Lekker positief hoor. Wat voor wereldbeeld heeft die Crijns?

Zelfs de goede momenten (soms werd er wel degelijk spanning opgewekt) konden bij niet meer deren.

Lodewijk Crijns, opzouten!

De laatste telefilm van dit jaar verhaalt over twee hartsvriendinnen en hun roadtrip door Marokko.De een is een tacky tuttebel ( Bracha van Doesburg ); de ander is een tikkeltje conservatieve Marokkaans-Nederlandse ( ene Nabila Marhaben ). Klinkt verdacht veel als Dunya & Desie, maar dan het duistere zusje ervan. Naar het einde toe verandert de reis van de twee dames namelijk in een heuse thriller, die de vriendschap als een mokerslag onder de proef zal stellen.

Mijn probleem met deze film is dat ik er maar niet in kwam. Ik kan niet helemaal mijn vinger erop leggen waar dat dan aan ligt. Misschien is het het volledig ontbreken van enige acteertalent bij zowel van Doesburg als Marhaben!? De chemie tussen de twee vriendinnen schittert dan ook vooral door afwezigheid. Of ligt het aan de enorme voorspelbaarheid ervan? Vanaf het moment dat je '' gebaseerd op ware feiten '' in beeld ziet verschijnen, weet je gewoon dat er iets vervelends gaat gebeuren. En als dat dan ook uiteindelijk zo is, dan interesseert het niet echt meer. Wat blijft zijn de rake sfeershots van Marokko, met welhaast claustrofobische beelden van de drukte, de chaos en de hitte van het land. Maar dat is helaas niet genoeg om een film staande te houden.

wow ik had niet zoveel kritiek verwacht. Ik zat te zappen en begon het opeens te volgen. Ik zat na een tijdje in het verhaal en vond het verrassend goed.

Ik vraag me alleen af, is het waargebeurd?

Ik wil niet heel lullig klinken, maar sommige Arabische landen zijn nou eenmaal zo. Ik ben zeven keer in Egypte geweest en herkende de sfeer die de film oproept dan ook meteen Denk aan die enorme chaos van schreeuwende mensen, wegpiraten, oplichting waar je bij staat, de viezigheid, onbetrouwbare autoriteiten, etc.

De film is in ieder geval eerlijk in hoe hij het laat zien.