Hitte/Harara (2008)

Twee naïeve jonge ‘vriendinnen’, die zich gedragen alsof ze dertien zijn, willen een nagel-hennastudio beginnen. Ze besluiten naar Marokko te gaan om lampen en tegeltjes te kopen; omdat dat daar goedkoper is. Buiten het feit dat deze veronderstelling, die als basis dient voor het hele filmavontuur, de nodige vragen oproept, rammelt er nog wel meer aan Hitte Harara.

Naïef

Nancy, een volkse Nederlandse, en Raja, half Marokkaans, zijn rond de twintig jaar oud en hebben grootse plannen. Ze willen een nagel-hennastudio beginnen, waarmee ze niet alleen verzekerd zijn van een beroep dat ze zelf leuk vinden, maar ook kunnen dromen over financiële onafhankelijkheid. Het tweetal vertrekt naar Marokko, omdat men daar goedkoper inkopen kan doen. Kennelijk vergeten ze hierbij de ellenlange autorit, de bootreis, geld aan benzine, drank, voedsel en andere uitstapjes en bezigheden. Verder schijnt het tweetal een nogal innige vriendschap te hebben, die in Marokko door toedoen van twee jongens danig op de proef wordt gesteld, maar ook dit wordt in de film niet duidelijk. Eerder het tegendeel lijkt waar.

We zijn namelijk nog niet onderweg, of de twee hebben al ruzie. In een nogal warrige proloog, blijkt bovendien dat de band tussen Nancy en de familie van Raja op zijn zachtst gezegd niet al te best is. Nu is daar ook alle reden toe, want Nancy is het prototype domme blondje, dat maar een jongen hoeft te zien om meteen alles om haar heen te vergeten. Ook staat ze naïef onbezorgd en luchtig, iets té luchtig, in het leven. Raja is wat dat betreft heel anders, en ondanks dat ook zij rare karaktertrekken vertoont – zo wisselen haar stemmingen van het één op het andere moment en verandert gezonde argwaan plots in een niet gefundeerde gastvrijheid –, lijkt ze toch net iets slimmer te zijn dan Nancy.

Door de grote karakterverschillen lijken de ruzies logisch en vraag je je als kijker af waarom de twee überhaupt vriendinnen zijn. Daar nergens in de film ook maar een enkele gegronde reden gegeven wordt en je de twee alleen maar ziet kibbelen, bekruipt je al snel het gevoel dat de hele trip naar Marokko – en dus de film – nutteloos is. Want waarom al die moeite doen als uit alles blijkt dat de relatie tussen de twee nooit lang stand kan houden? Samen met de aan alle kanten krakende veronderstelling waarmee men naar Marokko vertrekt, zijn twee van de voornaamste aannames van de film al dermate ongeloofwaardig, dat veel kijkers snel af zullen haken.

Miss Marokko

Lodewijk Crijns maakte in 2003 de telefilm Loverboy, een vlot gemonteerde en met flink wat popmuziek voorzien drama over de gevaren van loverboys. Het concept en de aanpak van die film lijkt als raamwerk te fungeren voor Hitte Harara. De naïviteit van het hoofdpersonage in die film speelt ook in deze film een belangrijke rol. De gemakzucht en soms onbedoeld komische goedgelovigheid – beter gezegd: sulligheid – waarmee met name Nancy in het leven staat, roept in plaats van sympathie, antipathie op: ze vraagt er ook zelf om.

Waar Loverboy nog enigszins gered werd door de technische aanpak van het geheel, faalt Hitte vooral door een bedenkelijke geluidsafwerking. Net als zijn voorganger zit ook Hitte dichtgeplamuurd met muziek, veelal afkomstig uit de popcultuur. Deze overstemt de dialogen meer dan eens. Erger is de constatering dat de dialogen tussen de hoofdpersonages op een dermate slechte manier gedubd zijn, dat ze qua intonatie onnatuurlijk op de kijker overkomen. Alsof de twee ook daadwerkelijk dertien jaar zijn. Dit ligt vanzelfsprekend niet alleen aan de dubbing, maar ook aan de vaak geforceerde dialogen tussen beide karakters en de kwaliteiten van de actrices.

Scenariotechnisch zit het dus allemaal niet al te best in elkaar. Buiten de hierboven aangehaalde mankementen – de discutabele aannames, geforceerde dialogen en té naïeve karakters – is er van enige karakterontwikkeling geen sprake. Als het duo weer terug is uit Marokko, waar vanalles gebeurd is wat een normaal mens wel enigszins aan het denken zou zetten, is Nancy nog steeds een naïeve en sullige meid. Exemplarisch is haar keuze aan het einde van de film. Ze vlucht: problemen worden nog steeds niet erkend, maar de rug toegekoeerd en luchtig weggewuifd. Raja lijkt iets meer verantwoordelijkheidsgevoel en gezond verstand te vertonen, maar door het matige en over-the-top acteerwerk van Nabila Marhaben – Miss Marokko Nederland 2006 – blijft ook zij steken in een kinderlijk naïef karakter, met weinig diepgang en hoop op iemand die het wel begrijpt. Net als de film zelf.

Recensie

Achtergrondartikel

Spannend was de film wel. Helaas werd de gehele film verpest door de twee tutjes die een natte slip krijgen van het woord 'beach club'. Iemand zei het al, het is haast onmogelijk dat de twee hartsvriendinnen zijn. Als het IQ van 50 van het duo opeens stijgt naar 100 richting het einde van de film, is het haast nog ongelooflijker.

Met de naaldhakken over de sloot nog een redelijk hoge waardering. De ergernissen omtrent de barbiepoppen waren er volop.

Als het NRC dit al 'snelle montage' noemt....

Vooral het bijzonder ongeloofwaardige scenario, waardoor de relatie tussen de twee hoofdspelers totaal niet overtuigt, speelt de film parten. Maar ook het spel van voormalig Miss Marokko Nederland Nabila Marhaben is ondermaats. Crijns’s Loverboy-aanpak - de film zo dicht mogelijk vol plamuren met slappe popsongs - brengt daar zeker geen positieve verandering in. 2*

De film heeft last van een chronisch gebrek aan acteerprestaties. Het eerste uur is bijzonder lastig door te komen omdat vrijwel niets natuurlijk of logisch aanvoelt. Jammer van het toch behoorlijk sterke scenario want het verhaal zit goed in elkaar. Waarom ik de film toch een voldoende geef heeft te maken met de "plotchange", het moment dat ze die veerpont kwamen uitrijden en in hun vracht keken vond ik angstaanjagend confronterend.

Eh, voor een 5 sterren stemmer had ik wel wat meer kennis verwacht .

Het was 10 maanden voorwaardelijk.

Ikzelf vond het een aardige telefilm hoor, al was de Marokkaanse actrice wel ver onder de maat.. En het leek alsof Bracha slecht speelde maar ik denk dan weer dat dat gewoon haar rol was.. En zeg nou zelf, als dom blondje kwam ze erg goed over, chapeu.

Waar het de NPS draaide om het 'nieuwe talent' Bracha, vond ik Nabila toch de betere actrice.

Film is niet onaardig, hoewel ik wat moeite had met het begin van de film. Eenmaal de Nederlandse grens gepasseerd en in Markokko aangekomen gaat het de goed kant op. Verhaal weet steeds meer te boeien en de afwisseling van Nederlands en Marokkaans werkt prettig ontNederlandsend.

Toch is alles wat te dik aangezet en worden we te overduidelijk op keuzes en gedragingen van de personages gewezen, waardoor alles te voorspelbaar is.

Al met al helemaal niet slecht... voor een N...

Absoluut niet gedacht, maar het viel me reuze mee. Bracha vind ik vaker wel dan niet een stoorzender, maar met name het verhaal rondom Maloud vond ik sterk en boeiend. Vond het ook echt een dotje om te zien.

Hele culturele aspect vond ik ook mooi, de muziek, de sfeer, de locaties. Enkele mooie scènes, bijvoorbeeld die waar de ma van Maloud 'm flipt, die waarbij Maloud afscheid nam van zijn pa, met de tranen in zijn ogen en vol schuldgevoelens, en een dolblije mama die dankbaar is voor de kans die haar zoon krijgt.. Mooi hoor.

En wat een shock! Had het niet verwacht, mijn mond viel open toen ik hem in de kist zag liggen. Was er even ondersteboven van. Vond het ook vooral zielig voor Dragan Bakema (leuk om hem te zien!). Had echt medelijden met hem. Noem me gek, maar vond het echt een heel mooi verhaal. Vroeg me ook telkens af of het waargebeurd was. Aan het einde te zien concludeer ik dus van wel.

Het verhaal an sich is zeker een dikke voldoende waard, het acteerwerk van met name Bracha was ondermaats, maar maakt het verhaal niet minder goed.

Best pakkend, deze film. Die blijft nog wel even in mijn hoofd denk ik.

Lof voor Lodewijk Crijns voor dit goed gemaakt spannend drama, gebaseerd op een waargebeurd incident. Ook het nerveuze en opgewonden acteren van Bracha van Doesburgh en Nabila Marhaben is alleszins acceptabel, al had de make-up afdeling best wat minder uitbundig te werk mogen gaan.

Prima televisiefilm van eigen bodem, die zeker niet onderdoet voor soortgelijke producties uit het buitenland.

Een goede dramafilm...

Eindelijk een goede Nederlandse film....

Spannend verhaal...

Wat een waargebeurd verhaal...

Dan zie je maar, dan kun je beter niet vreemde land proberen...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Prima acteerwerk...

Goeie film waarin twee vriendinnen naar Marokko rijden om daar spullen te kopen voor hun toekomstige onderneming. De film begint als een vrolijke road-movie, maar heeft een flink aantal dramatische ontwikkelingen en is ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Geloofwaardig neergezet en vooral de scene bij de douane is spannend. Verder zijn Bracha van Doesburgh en Nabila Marhaben goed gecast als de vriendinnen.

Hele mooie en ontroerende film. Heel goed acteerwerk!! Mijn complimenten!!

Aardig, maar niet geweldig.
Ik moet eerlijk toegeven dat de regie van Crijns me wel bevalt, want de film ziet er wel mooi en slick uit.
Verder is het acteerwerk van niet al te best niveau. Bracha is de grootste irritatiefactor, maar dat komt eigenlijk ook wat door het personage dat ze hier moet neerzetten. Ze moet namelijk een beetje een blond sletje die enkel aan zichzelf denkt spelen en dat helpt natuurlijk niet mee.
Nabila Marhaben vind ik dan wel weer redelijk, maar haar personage leent zich ook wat meer voor het medeleven van de kijker. Dat speelt dus ook wel mee.
Verder had ik er vooral moeite mee dat de film zo lang 'voortkabbelt'. Zo wordt er enorm veel tijd in de hele reis naar Marokko, blabla gestoken. Mede hierdoor komt de spanning die men na het ontdekken van Miloud's lijk probeert te scheppen ook niet helemaal over.
Wel geinig dat men voor een homoseksuele Maloud had gekozen, waardoor men zich als kijker kan afvragen of zijn uitgebreide excuses aan zijn vader was voor het verlaten van zijn thuis en familie of voor de reden van zijn vertrek.
Een film die wel aardig weet te boeien, maar verder ook nergens bijzonder weet te worden. Daarom ook de score in het midden.