Cash on Demand (1962)

Formidabel, zoals Peter Cushing hier de show steelt als Harry Fordyce. De rol van horkerige, tirannieke bankdirecteur die abrupt op de werkelijke prioriteiten in zijn eigenlijk maar armoedige bestaantje gewezen wordt is hem op het magere lijf geschreven. André Morell is ijzersterk als de schurk. Zijn even gewetenloze als koele en doordachte optreden doet wat het moet doen: als kijker ga ik zowaar medeleven voelen met de man die ik zelf beslist niet als baas zou willen.
Ik vind deze kleine productie - gemaakt op onwaarschijnlijk gering budget, las ik ergens - een regelrecht juweeltje. Ik zat van begin tot eind geboeid te kijken. Een ongewoon kerstverhaal, slim geschreven (het controletelefoontje dat maar uitgesteld en uitgesteld wordt, de glazenwasser...), door iedereen met toewijding gespeeld. Voor een topfilm is niet veel nodig, naast een perfecte cast. Minimale locaties en een heerlijke sneeuwbui. Voilà. Een aanrader voor de donkere dagen.

You know, I think banks are rather fun

Een tijd geleden had ik op een beurs een DVD-box van Hammer gekocht met daarin 6 van hun films. Het zijn precies niet de meest bekende films van het productiehuis, maar 6 films voor 12 euro en in één van die film speelt Vincent Price mee? Dan twijfel ik eerlijk gezegd niet. De eerste film uit de boxset - Stop Me Before I Kill - was een erg degelijke film en dan moest ik nog aan de Price film komen. De meesten zullen al wel doorhebben dat het dus om deze Cash on Demand gaat.

Maar ik geef toe, ik ben een beetje teleurgesteld. Stop Me Before I Kill was ook al geen volbloed Hammer film zoals ik ze verwacht ken met een gotische setting maar deze Cash on Demand is eigenlijk een soort van alternatieve vertelling van A Christmas Carol waarin we tijdens de kerstdagen een bankdirecteur volgen die ongemeen hard is tegenover zijn personeel. Tot daar stopt gelukkig de vergelijking (ik ben namelijk niet zo'n enorme Charles Dickens fan) en krijgen we een intelligente film voorgeschoteld waarin bankdirecteur Fordyce langzaamaan dieper en dieper in de shit geraakt wanneer hij met een bankovervaller te maken krijgt. Regisseur Quentin Lawrence slaagt erin om je vrij eenvoudig sympathie te laten krijgen voor zowel de bankdirecteur alsook voor de overvaller maar gaat naar het einde toe toch een beetje uit de bocht. Het wordt allemaal wel wat vergezocht (onder andere dat bandje met de stemmen van de vrouw en zoon van Fordyce) maar je vergeeft het Lawrence voor die uitstekende 70 minuten.

En je zit natuurlijk nog altijd wel naar een uitstekende Vincent Price te kijken, ook niet onbelangrijk voor de kwaliteit van een film als je het mij vraagt. Ik denk dat er weinig is dat de man niet kan en dat bewijst hij hier toch wederom. Toch mag ook de aanwezigheid van André Morell niet onderschat worden. Hij speelt met verve de rol van charmante Colonel en de dynamiek tussen hem en Price is bij vlagen werkelijk om van te snoepen. De rol van Gore-Hepburn zat Morell (en dat geldt ook voor Richard Vernon die de rol van Mr. Pearson speelt) dan ook als gegoten want ze speelden die personages al eerder in een episode van de televisieserie Theatre 70. Leuk weetje: die episode werd trouwens ook door niemand minder dan Quentin Lawrence geregisseerd. Rest van de cast blijft een beetje onderbelicht en voelt vooral aan als opvulling zoals die ontluikende romance tussen Harvill en Sally.

Degene die een klassieke Hammer Horror verwachten komen hier bedrogen uit. Sowieso heb ik het vermoeden dat die 'The Icons of Suspense Collection' niet de meest standaard Hammer films zijn, maar dat maakt het des te meer een leuke aanschaf. Had er misschien net iets meer van verwacht, maar een herziening met de juiste instelling kan eventueel nog wel een halfje extra geven.

3.5*