Swamp Water (1941)

Aardige film. Europese regisseurs die in Hollywood gaan regisseren (bijv. als het gevolg van een Wereld Oorlog), levert interessante stijlbotssingen op. Misschien ken ik Renoir nog niet goed genoeg, maar hier viel het me nauwelijks op. Had dan ook de indruk dat hij zich te weinig liet gaan en teveel binnen de lijntjes wilde kleuren. Ik ben het wat dat betreft ook niet helemaal eens met een aantal sprekers hier. Of is het het feit dat hier wat uitvoeriger wordt stilgestaan bij interpersoonlijke relaties?

De film is interessant vanwege de broeierige sfeer. Zowel binnen de gemeenschap aan de rand van het moeras, als binnen het moeras zelf. Maar eigenlijk vind ik dat de kansen lagen voor een avonturenfilm en niet zo zeer voor een drama. De meeste scenes in het moeras (met als hoogtepunt het eind) zijn goed en fraai in beeld gebracht. Op het moment dat we ons binnen de 'veilige' gemeenschap begeven, wordt de film maar zelden echt boeiend. Karakters worden niet genoeg uitgewerkt, de acteurs (hoewel een interessante cast) zijn wat houterig (op Huston na) en eigenlijk zijn de gebeurtenissen eenvoudigweg niet altijd even boeiend.

En dus blijft een potentieel erg goede film, nu wel aardig. Ik geef de regisseur de schuld hiervan en dat valt me tegen van Renoir, van wie ik een hoop verwacht (zag er tot op heden 2). 3,5 sterren.

Tamelijk zwak Hollywood-debuut van Jean Renoir in vergelijking met zijn Franse films van voor de oorlog. Het verhaal heeft zo’n beetje het niveau van een spannend jongensboek en ook de cast kan –ondanks een aantal bekende namen– niet echt overtuigen.

Ik had hier veel meer van verwacht.

You ain't felt my tongue yet Ben

Jean Renoir was al langer een regisseur waar ik eens dringend iets van moest gaan zien. Aan keuze geen gebrek (ik heb deze Swamp Water op DVD en La Grande Illusion en This Land Is Mine nog opgenomen liggen van een recente televisie-uitzending), maar het kwam er maar nooit van. Gisteren besloot ik er toch eens korte metten mee te maken en voor de gemakkelijkheid de kortste van de drie films gekozen. De aandachtige lezer zal doorhebben dat dat dus deze Swamp Water is.

Was wel tegelijkertijd de film waar ik het meeste schrik voor had dat hij me niet ging kunnen bevallen. Dit was het Hollywood debuut van Renoir, hij had zijn strepen al wel verdiend in de 15 jaar ervoor in Frankrijk, en anderstalige regisseurs die in Hollywood komen.. Het resulteert toch vaak in een mindere film. Gelukkig pakt dat hier anders uit en blijkt Swamp Water een vermakelijke film te zijn. Niets meer, maar zeker ook niets minder. Ik ben normaal gezien geen gigantische fan van films die zich in een moerasachtige setting afspelen (Green Mansions met Audrey Hepburn bijvoorbeeld was een serieuze teleurstelling), maar Ben is een aimabel genoeg personage om de film te dragen. Film is voor de rest wel vrij voorspelbaar (vanaf de seconde dat je weet dat Keefer nog een dochter heeft dan weet je gewoon dat Ben met haar gaat eindigen en dat zijn relatie met Mabel het niet ga halen) maar stoort op zich niet. De climax waar Keefer meedogenloos één van de Dorson broertjes laat verzuipen in drijfzand is het hoogtepunt.

Wat een heerlijk taaltje trouwens. Ik vraag me eerlijk gezegd af of Renoir als Fransman voldoende Engels beheerste om eigenlijk door te hebben wat zijn personages zeiden. Dat dialect steekt vol met tegenstrijdigheden. Soit, sowieso wel wat bekende namen die hier komen opdraven. Walter Brennan is uitstekend als Keefer en het is wel eens tof om Ward Bond buiten een John Wayne film te zien. Nog een redelijke bijrol is weggelegd voor Walter Huston (vader van John Huston) als Thursday, maar het is uiteindelijk toch Dana Andrews en de mooie Anne Baxter die de show weten te stelen. Altijd wel een meerwaarde als er effectief op locatie (hier dus Okefenokee Swamp Park in de USA) wordt gefilmd in plaats van in een studio.

Leuke binnenkomer dus, maar ik verwacht toch nog net iets meer van zijn ander werk. Zeker La Grande Illusion schijnt de moeite te zijn, moet ik binnenkort maar eens voor gaan zitten. Film is vooral de moeite vanwege een aantal aspecten die mooi blenden. De locatie overtuigt, de cast is degelijk en dan is het ietwat voorspelbare verhaal al snel vergeven en vergeten.

3.5*

Er hangt een erg fijne broeierige atmosfeer in deze eerste Amerikaanse speelfilm van Franse regisseur Jean Renoir, over een kleine gemeenschap aan de rand van Okefenokee-moeras in de staat Georgia. Eerder en later werk van de regisseur heb ik (nog) niet gezien maar dit zag er visueel zeer goed uit. Al begrijp ik uit verschillende reviews dat het verhaal is aangepast met het in Hollywood gebruikelijke happy ending. Toch is het een erg fijn donker verhaal met een gothic tintje. De acteurs, die voor een groot gedeelte een verzameling zijn van acteurs uit John Ford films, spelen zeer goed. Waarbij het vooral erg genieten was van het zij-plot met Thursday (Walter Huston),Miss Hannah (Mary Howard) en Jesse Wick (John Carradine). Maar Dana Andrews (zijn eerste hoofdrol) is degene die deze film net dat beetje extra's mee weet te geven. Al is dit soms ook te danken aan de mooie Anne Baxter. Dit Amerikaanse debuut van een Franse regisseur is mij erg bevallen en is zeker een prima onderhoudende film met een prachtig dramatisch avontuur.