La Marea (2007)

Schitterende film. Een vrouw overkomt zo'n beetje het ergste wat een mens kan overkomen. Ze kiest voor absolute eenzaamheid. Een proberen te worden met de natuur om zich heen. Alles proberen los te laten. Overleven.

Doordat de film nauwelijks dialoog bevat en de film nogal herhalend is, kan ik me voorstellen dat niet iedereen dit kan waarderen. Ik vond het echter prachtig. De film wordt uiteindelijk bijna een abstracte weergave van verdriet en pijn. Dit op een groot scherm zien is wel van belang. Op een kleine TV blijft er minder van over ben ik bang.

Geschoten op 16mm en opgeblazen naar 35mm, wat de film een zeer passend rauwer uiterlijk geeft. Regisseur is ondermeer cameraman bij films van Reygadas.

4.5*

"De hoofdreden om deze film te maken was mijn liefde voor de natuur, vooral die plek waar ik veel kwam als kind", aldus regisseur Vignatti tijdens de Q&A afgelopen woensdag tijdens een voor-premiere van de film in het Filmmuseum, tevens distributeur van de film.

Jaja, dacht ik, maar waarom..... Iemand anders was me voor met een vingertje opsteken, en stelde door deze uitspraak de niet te missen vraag: "Waarom dan de vage beelden. Kon het niet scherper om jouw geliefde natuurplekje mooi in beeld te brengen."

Met een hoop gedraai (materiaal [zeg dan gewoon dat je geen geld had] en nog meer onzin met als laatste argument dat hij La Marea niet kon voorstellen als die 'scherper' was, de film had zich zo ontwikkelt blablabla) wist de sympathieke regisseur me niet te overtuigen. Een natuurfilm werd dus een menselijk portret van een vrouw die om probeert te gaan met rouw in hartje natuur.

De onscherpheid was wel enigszins functioneel in het verwarde denkbeeld van hoofdpersonage Azul (gespeeld door de vrouw van Vignatti, kostenbesparend grapte hij zelf al). Maar toch stoort het ontzettend, want de plaatjes die camera-man Vignatti ons voorschoteld zouden niet te versmaden zijn. Maar helaas.

La Marea ontkomt echter niet aan film-clichés. Al meteen het openingsshot (identiek aan die Batalla en el Cielo, waar Vignatti verantwoordelijk was voor het camerawerk) verklapt al hoe de film zal aflopen, en ook het laatste shot is de cliché der clichés als je je film 'De Zee' noemt. Deze dingetjes en de onscherpheid zeuren door.

Toch weet Vignatti een boeiende film af te leveren door te zwaaien met zijn camera van realiteit naar droom, een trucje dat effectief werkt. Het zijn de mooie momenten in de film. En het einde van de film is een prachtig voorbeeld van acteergeweld, montage, muziek, en camera-shots. Een wauw en jammer gevoel tegelijkertijd.

Ik kom niet verder dan 3 sterren. Ik wil niet als kijker iedere keer een stapje voor zijn op de ontwikkelingen in de film. Zo'n irritant stemmetje in m'n hoofd die dingen gaat verklappen, bah.

Thema's als rouw, verwerking en gekmakend verdriet zijn natuurlijk moeilijk te verfilmen, en La Marea slaagt er dan ook duidelijk niet in een interessant, meeslepend of in ieder geval aandoenlijk verhaal uit te beelden. Ellenlange shots die nergens verrassen en een eindeloze afstand van de kijker tot Azul, een afstand die eerder groter dan kleiner lijkt te worden naarmate de film vordert. Een enkel shot is mooi (ik denk aan het opstuivende zand bij het beklimmen van een duin), maar het zijn schaarse hoogtepunten in een saaie, vlakke, en in alles lege film.

1*.

Mooi camerawerk. Mooie beelden.

Grofkorrelig af en toe...maar ik vind het prima.

Verhaal/plot is wat minder en ook al wel eens eerder soortgelijk gedaan

(Trois Couleurs: Bleu/Sous Le Sable).

En de film is wat te afstandelijk.

Op de 1 of andere manier is het allemaal niet meeslepend genoeg.

Maar de beelden zijn mooi.

Ligt zeker ook aan de plek (strand, zee, bos) waar de film zich afspeelt.

Voorlopig even zo halfweg qua score.

Gedeeltelijk ook een film die wanneer je hem ziet ook aan moet sluiten bij je gemoedstoestand op dat moment.

Bij mij was het na een drukke werkdag met een bord eten op schoot en dat was niet de meest ideale gelegenheid, maar ik snakte na een week westerns en cult weer naar een beetje arthouse.

Meestal ben ik geneigd om na het zien van een making of de betreffende film een halve ster meer te geven. De regisseur legt z’n goede bedoelingen nog eens uit en je ziet wat de diverse disciplines weer allemaal voor elkaar hebben gebokst.

Bij deze film werkte het bekijken van de making of echter averechts. Zo zie je in de film op een gegeven moment, als je goed oplet, ergens in de verte iets staan dat op een bordkartonnen poema lijkt.

Maar ze blijken uitgebreid met een heuse poema aan het sjouwen te zijn geweest!

Ook het niet geringe grimewerk van de slachtoffers van het ongeluk aan het begin van de film is grotendeels voor niets geweest. De regisseur geeft tevens ruiterlijk toe dat inschattingen op tijdgebied aan hem niet besteed zijn.

En dan kan het resultaat zo maar een behoorlijk richtingloze film zijn, waarbij een hoop tijd en energie verloren lijkt te zijn gegaan.