La Marea (2007)

Schitterende film. Een vrouw overkomt zo'n beetje het ergste wat een mens kan overkomen. Ze kiest voor absolute eenzaamheid. Een proberen te worden met de natuur om zich heen. Alles proberen los te laten. Overleven.

Doordat de film nauwelijks dialoog bevat en de film nogal herhalend is, kan ik me voorstellen dat niet iedereen dit kan waarderen. Ik vond het echter prachtig. De film wordt uiteindelijk bijna een abstracte weergave van verdriet en pijn. Dit op een groot scherm zien is wel van belang. Op een kleine TV blijft er minder van over ben ik bang.

Geschoten op 16mm en opgeblazen naar 35mm, wat de film een zeer passend rauwer uiterlijk geeft. Regisseur is ondermeer cameraman bij films van Reygadas.

4.5*

Volgens de Daily Tiger heeft Filmmuseum deze film aangekocht.

Leuk inderdaad. Al ben ik benieuwd hoeveel publiek er voor deze film is.

Ik vond dit ook een van de meest bijzondere en indrukwekkende films die ik dit iffr zag. Geweldig qua vorm vooral. Erg jammer dat deze film geen Tiger Award heeft gekregen, dit had weer een Rotterdamse ontdekking kunnen worden, denk ik. Dikke kans dat Martinez nog veel mooie, eigenzinnige (en evenwichtiger) films gaat maken.

Filmmuseum heeft de film inderdaad aangekocht. Vond 'm ook prachtig. Misschien niet voor een groot publiek maar dat maakt de film niet minder bijzonder. Dat deze film geen tiger heeft gewonnen is een grote schande. Die jury heeft met dichte ogen gekeken. Maar in de competitie zitten is belangrijker dan winnen. Veel winnaars zien we nooit meer terug.

Niet iedereen vindt dat opblazen naar 35 trouwens mooi. Ik moet zeggen dat op zo'n supergroot doek in Pathé het er echt heel anders uitziet dan op een kleiner. Anders maar niet minder intens.

Ik denk dat deze meneer echt een van de beste cameramannen van dit moment is. En als regisseur een talent....

www.lamarea-themovie.com

Ah, regisseur is tevens cameraman van Japon. Dat camerawerk was juist schitterend aan Japon.

Op 8 augustus is er in het Filmmuseum een avantpremiere van de film. En wordt deze samen vertoond met The Naked Island van Kaneto Shindo!

Meer info op de website van het Filmmuseum

En op 10 augustus is Diego Martínez Vignatti aanwezig bij de Avant-Première van zijn film: 'La Marea' in het Tilburgse filmhuis Cinecitta. De regisseur is aanwezig en zal na afloop van de film vragen beantwoorden onder leiding van Skrien-journaliste Gerlinda Heywegen.

Locatie: Tilburg, filmhuis: Cinecitta, zaal 1

Aanvang: 21:30

Kaartjes: € 5,-

Check hier de website van Cinecitta

"De hoofdreden om deze film te maken was mijn liefde voor de natuur, vooral die plek waar ik veel kwam als kind", aldus regisseur Vignatti tijdens de Q&A afgelopen woensdag tijdens een voor-premiere van de film in het Filmmuseum, tevens distributeur van de film.

Jaja, dacht ik, maar waarom..... Iemand anders was me voor met een vingertje opsteken, en stelde door deze uitspraak de niet te missen vraag: "Waarom dan de vage beelden. Kon het niet scherper om jouw geliefde natuurplekje mooi in beeld te brengen."

Met een hoop gedraai (materiaal [zeg dan gewoon dat je geen geld had] en nog meer onzin met als laatste argument dat hij La Marea niet kon voorstellen als die 'scherper' was, de film had zich zo ontwikkelt blablabla) wist de sympathieke regisseur me niet te overtuigen. Een natuurfilm werd dus een menselijk portret van een vrouw die om probeert te gaan met rouw in hartje natuur.

De onscherpheid was wel enigszins functioneel in het verwarde denkbeeld van hoofdpersonage Azul (gespeeld door de vrouw van Vignatti, kostenbesparend grapte hij zelf al). Maar toch stoort het ontzettend, want de plaatjes die camera-man Vignatti ons voorschoteld zouden niet te versmaden zijn. Maar helaas.

La Marea ontkomt echter niet aan film-clichés. Al meteen het openingsshot (identiek aan die Batalla en el Cielo, waar Vignatti verantwoordelijk was voor het camerawerk) verklapt al hoe de film zal aflopen, en ook het laatste shot is de cliché der clichés als je je film 'De Zee' noemt. Deze dingetjes en de onscherpheid zeuren door.

Toch weet Vignatti een boeiende film af te leveren door te zwaaien met zijn camera van realiteit naar droom, een trucje dat effectief werkt. Het zijn de mooie momenten in de film. En het einde van de film is een prachtig voorbeeld van acteergeweld, montage, muziek, en camera-shots. Een wauw en jammer gevoel tegelijkertijd.

Ik kom niet verder dan 3 sterren. Ik wil niet als kijker iedere keer een stapje voor zijn op de ontwikkelingen in de film. Zo'n irritant stemmetje in m'n hoofd die dingen gaat verklappen, bah.

Uitermate geslaagde vertoning in Tilburg. Regisseur Diego Martínez Vignatti is een bewogen regisseur, die na afloop nog zeker een uur uittrok om een en ander te beantwoorden. Geschikte plaats ook, de foyer van Cinecitta in Tilburg.

Indrukwekkende subtiele film. Om met de minpunten te beginnen, persoonlijk hou ik niet zo van die onscherpte, ik zie liever alles in het scherp, in plaats van me af te vragen of de operateur de film wel scherp heeft gezet. (bleek tijdens Q&A ook budgetgestuurd te zijn)

Pluspunten zijn een bewogen portret van een vrouw die de wereld wil verlaten na verlies van haar "leven". Men voelt welhaast haar paniek. Het geweld van de natuur, en vooral het geluid is bijzonder. En als je begint met lange shots van de zee én muziek van Mahler, ja, dan kan het al niet meer kapot. Overigens alleen muziek aan 't begin en 't einde van de film.

Aanrader. 8,5/10

Budget is altijd een flauw excuus. Ik wil scherpte in een film waarin de 'wilde natuur' een grote rol speelt.

Het laatste muziekstuk is trouwens gespeeld door Carel Kraayenhof (Maxima heeft nog wel invloed in Argentinie blijkbaar...)

Carel bleek een persoonlijke vriend van de regisseur.

Budget was hier niet echt het echte excuus (behalve dat 't goed uitkwam) , het was ook een bewuste keuze om zo "grofkorrelig" te draaien.

Ik snap 't wel, 't geeft ook een bepaalde "vaagheid", die je weer tot wegdromen verleidt. Ik was er wel aan gewend, na een tijdje.

draaide ook op IFFR, trage, mooie film

Beter laat dan nooit: een stukje over La Marea, de ernstige teleurstelling La Marea. Je kunt niet beweren dat ik niet van langzame, uitgebeende cinema hou. La Marea was dus bij voorbaat op mijn smaak gesneden. Niet dus. Waarom werkte het niet?

Eigenlijk een simpel antwoord. Martinez Vignatti heeft de film laten monteren door zijn minderjarige dochter of een filmanalfabete of wie Marie-Hélène Mora (geen beginner volgens de imdb, maar ik ken verder geen enkele film die zij heeft ge-edit). De hele film is om zeep geholpen door een armzalige montage. Ik heb er zelf niet voor doorgeleerd, maar heb in ‘De Verzegelde Tijd’ van Andrej Tarkovskiy voldoende geleerd over het ritme van beelden, montage en spanningsbogen. Ritme wordt niet bepaald door de opeenvolging van cuts, maar door de spanningsboog binnen het shot zo beweerde Tarkovskiy, ik geloof dat hij gelijk heeft. Een shot moet pas worden afgebroken als de spanningsboog dat toelaat. De films van Fred Kelemen zijn de hoogmis van de montage wat mij betreft, evenals die van bijvoorbeeld Tarr, maar ook snel gemonteerde films kunnen absoluut top zijn. Snelle films hebben ook minder te lijden onder een zwakke montage.

La Marea is dus helemaal niks in mijn opvatting. Shots worden weggesneden als je nog verder wilt kijken. De eindeloze wandelingen van de hoofdpersoon worden obligaat gesneden (vrijwel altijd full frontal), in plaats van eindeloos volgehouden en met spanning opgebouwd. De hele film wordt zo aan stukken gereten. Ik heb me zelden zo zitten ergeren dat een film volledig om zeep werd geholpen. Slecht eenmaal heeft Martinez Vignatti de spanning in het shot weten te houden: vrij op het einde als er een aantal mensen verdwaasd op het strand staan rond de hut waar Azul is neergestreken. De hut waar ze hele film verblijft om haar verdriet te verwerken/haar leven opnieuw op te bouwen. Ze zoeken haar en roepen haar naam. De camera pant langzaam naar rechts waar Azul lachend in het zand ligt met haar hond, achter een heuveltje . Eindelijk wordt een shot niet versneden, voordat het duidelijk is wat er gebeurd en de spanning eraf is.

Jammer, want ik hou op zich dus erg van deze uitgebeende cinema, de prachtige beelden van kromme horizons en een kromme zeereep door het gebruik van amorfische lenzen en het opgeblazen filmmateriaal. Het doet wat met je: het uitbeelden van de verwerking van verdriet als je je dierbaren verliest. Zelf mee op zoek en proberen zoals Azul.

Martinez Vignatti is er met La Marea niet in geslaagd mij mee te nemen in die zoektocht. Zijn film is helaas jammerlijk mislukt.

Ah, dus geen film met saaie lange shots die spanning suggereren, spanning die er niet is.

Ik kan montage niet zo aansprekend vinden, maar een film er helemaal door afwaarderen, dat heb ik geloof ik nog niet meegemaakt.

Ik snap wel dat het je een aantal minuten erg kan storen, maar volgens mij zou ik er daarna aan wennen.

Er zijn zo ontzettend veel manieren van montage. Als een editor geheel eigen stijl heeft vind ik dat prima.

Ik zou zeggen kijk de film zelf. Ergerlijk! Zit je in een shot, wordt het afgebroken en dan weer...weer... weer....

Het principe van montage is, dat shots worden afgebroken.

Sorry, flauw. Ik zal de film eens gaan zien. Maar wel liefst op dvd.

@Mochizuki Rokuro: Hoe kom je erbij dat de montage niet deugt ?

Wat is dat voor oppervlakkig gelul over spanningsbogen ?

Ik heb zelden gebrekkiger kritiek gelezen hoor, en je verhaal is zo "persoonlijk" dat je het niet eens hard weet te maken. Zo lust ik er ook nog wel een paar.

De film heeft naar mijn idee wel een aantal shots met een flinke spanning. En de montage draagt hier ertoe bij dat de spanning met de vrouwelijke hoofdpersoon toeneemt. De vrouw is doelloos, en omdat ze doelloos is, valt het ALTIJD af te kappen. Want daarmee kom je in haar geest. Dus ik vind de montage juist dienend aan de dramatische werking van het verhaal.

Hij geeft zijn mening ja, da's dus uiteraard persoonlijk.

Het is hier geen rechtbank waarbij je bewijsstukken moet inleveren.

Beetje vriendelijker toon naar een user die z'n mening uitgebreid verwoordt mag ook wel.

Weer een heerlijk ongenuanceerd bericht van Fisherking. Vind het een volkomen legitieme beredenering van Mochizuki. Misschien is het wat eenzijdig (om een film puur op montage af te rekenen), maar soms kunnen enkele aspecten zo irriteren dat het de gehele film naar beneden haalt (voor mij is bijvoorbeeld de verschijning van Vinnie Jones in Survive Style 5+ een redelijke domper).

Ik vond de stapeling van kritiek overdone. Maar om gelijk andere films erbij te betrekken is best wel laag, Danuz.

Wat is daar in vredesnaam laag aan dan ? Het is puur ter illustratie. Het gaat erom dat men zich kan irriteren aan een aspect van een film en zich daar op focust en hierdoor zich de film laat verpesten.

Maargoed, ik spreek je wel weer wanneer de redelijkheid terug is

Montage of Keuze van een acteur. Dat vind ik nu eenmaal niet vergelijkbaar

Ik vind Survive Style 5+ best goed, hoor.

Het zijn beiden keuzes van een maker, en kunnen beiden tot irritatie leiden. Van wat ik over La Marea lees (en zie) is de beeldtaal zeer belangrijk en dus essentieel voor de kijkervaring.

Fantastische shots. Het is zo jammer dat je met alleen fantastische beelden nog niet het recept voor een goede film in bezit hebt. Dat blijkt hier .

1,0, Tergend saaie, dimensieloze film. Ik ben op geen enkele manier geraakt door deze draak (van een film)

Thema's als rouw, verwerking en gekmakend verdriet zijn natuurlijk moeilijk te verfilmen, en La Marea slaagt er dan ook duidelijk niet in een interessant, meeslepend of in ieder geval aandoenlijk verhaal uit te beelden. Ellenlange shots die nergens verrassen en een eindeloze afstand van de kijker tot Azul, een afstand die eerder groter dan kleiner lijkt te worden naarmate de film vordert. Een enkel shot is mooi (ik denk aan het opstuivende zand bij het beklimmen van een duin), maar het zijn schaarse hoogtepunten in een saaie, vlakke, en in alles lege film.

1*.

Die duin is ook het enige wat nog een beetje indruk heeft gemaakt ja.

Wat een gemopper! Doodziek word je er toch van. Erg is dat een film die zo duidelijk een d.o.p.film is op de montage wordt afgerekend. Nog erger is het omdat de montage NATUURLIJK wel perfect is. Je kunt niet van die stijl houden maar het klopt als een bus. Spanningsboogverhalen en verwijzen naar Tarkovski slaan volgens mij hier de plank mis. Graag uitleg wanneer een scene dan af is en wat een spanningsboog binnen die context is. Geef eens een voorbeeld uit een tarkovski om ons wijzer te maken!

Martinez Vignatti's stijl van filmen lijkt logischerwijs erg op die van Japon van Carlos Reygadas omdat hij van beide films de d.o.p. is. Maar ook de montage doet aan Japon denken vergelijk bijv. de scene waarin Azul in auto achter de touringcar aanrijdt met hebt begin van Japon als de auto van Mexico City naar het platteland rijdt. Is slechts 1 voorbeeld. Natuurlijk is reygadas god niet en kun je ook aan zijn stijl een hekel hebben maar in beide films klopt volgens mij de montage juist wel omdat die vrij schematisch naar iets (het verhaal van de kijker, immers die ruimte is er) toewerkt. Dat dat voor sommigen saai is kan. Voor anderen is dat juist de schoonheid van een cinema die niet hoeft te verklaren. Makkelijk is het niet altijd omdat je moet werken als kijker. Geen emo-cinema: lekker janken bij andermans verdriet of iets in die geest. Ik vind La Marea prachtig maar een dun verhaal hebben. Het gaat om rouw, that's it. Er valt verder niet zoveel te ontdekken. Maar Azuls verhaal is wel waanzinnig mooi gefilmd (en inderdaad, dan ben je er nog niet) en juist door de montage, het keer op keer doorbouwen aan haar verdriet, realisme en fantasie geslaagd. Wat voor spanningsboog wil je in dat soort scenes? Catharsis? Dat ze iets leert en haar leed dus nut heeft of zoiets? Nee juist door het fragmentarische, soms abrupt, soms bijna surrealistisch, aan elkaar te plakken kun je meevoelen met haar en moet je wel accepteren dat het leven is zoals het is. Zonder afgeronde verhalen, zonder oplossing, zonder verlossing.... En dus is deze montage nodig want door de cameravoering zal dat niet gebeuren. Die is daar te afstandelijk en te mooi voor.

Trouwens, Mora, de monteuse, persoonlijk aanvallen, zoals eerder gebeurde vind ik banaal en onnodig. en nogmaals, Laat iedereen De verzegelde tijd er nog eens op naslaan, tarkovski bestuderen en reageren op de niet beargumenteerde opmerkingen van de persoon met de japanse naam......

Na zo'n tirade mag je dan ook jouw statement dat 'het waanzinnig mooi gefilmd is' toelichten. Vreselijk onduidelijke beelden die de pracht van de eigenlijke beelden compleet verneuken. Daar rouw ik nu om als ik terugdenk aan de film.

Onduidelijk? Ruw en korrelig wel, maar dat vond ik juist mooi. Niks onduidelijks aan.