Raak Me Waar Ik Voelen Kan (2007)

Alcoholist, cynicus, grote bek, vrouwen-liefhebber, gehandicapt en cartoonist/musicus. John Callahan houdt ervan mensen te choqueren met zijn (volgens vele conservatieve Amerikanen) walgelijke cartoons. Hij spot met handicaps [uit vele haat-brieven wordt duidelijk dat niet iedereen weet dat Callahen zelf vastgekluisterd zit in een rolstoel], minderheden, en de armen + de rijken. Niemand ontkomt aan zijn spot.

Mooi geschoten documentaire, ondersteund met haatbrieven die vaak hilarisch zijn in combinatie met de clou van de cartoon, en Callahan zingt een paar liedjes, drinkt wat biertjes, praat met wat mensen op straat, en tekent cartoons en naakte dames. Verder komt fan Robin Williams nog aan het woord (die de filmrechten heeft van Callahans biografie).

Kleine documentaire die de juiste ukelele-snaar weet te raken. Vier sterren.

De website van Callahan

Niet onaardig, maar ook niet meer dan dat.

Ik vond het niet mooi geschoten. Een shot van een regenachtige straat en van een naakte vrouw op een aanrecht vond ik nog wel mooi, maar verder was er weinig te genieten op dat gebied. Het was vooral erg degelijk en netjes in beeld gebracht.

Inhoudelijk vond ik het teleurstellend.

Ik kon niet echt opmaken wat makers nu wilden. Als portret van een man vond ik het niet geslaagd. Hij was een angry young man en hij vertelt wat over zijn ervaringen als verlamde; hij wordt nagekeken en heeft zijn situatie geaccepteerd, tja. Echt een diep inzicht in de denkwereld en het gevoelsleven van die man kreeg ik niet.

Je krijgt ook weinig mee over de veranderende houding van de mensen in Amerika ten opzichte van de vrijheid van meningsuiting. Terwijl dit wel door hem werd aangestipt in het begin van de docu. Van enig debat of onderzoek is dus geen sprake.

Wat mij betreft een degelijk oppevlakkig geheel die goed scoort omdat het gevrijwaard is van chliches of aangedikt sentiment..

2,5 sterren.

Ik sluit me helemaal aan bij Hando, bij vlagen best aardig, vooral erg grappige cartoons, maar de man zelf bevond zich bij mij op de scheidslijn van irritant/oninteressant.