Let It Be (1970)

Gered door het concert.

Want van de rest van deze "docu" wordt je helaas niet veel wijzer. Nou moet ik zeggen dat de beeldkwaliteit van mijn DVDtje (VHS transfer) ook niet echt meehielp, maar ik was echt op zoek naar openbaringen. Niet naar interpreteerbare gezichtsuitdrukkingen en halve takes van gefrustreerde jamsessies door een band die zijn beste tijd gehad heeft.

Het is erg jammer dat het dilemma tussen Spector en McCartney, of nog beter, Ono en sir Mac niet aan het licht werd gebracht. Ik vond het in ieder geval erg onsamenhangend allemaal en weinig boeiend. Het, ten dele, vertoonde rooftop-concert maakt natuurlijk bijna alles goed. Met name het wonderschone I Dig A Poney behoort elke rechtgeaarde muziekfreak kippevel te bezorgen.

Doe mij dan toch maar liever Yellow Submarine. Iets heel anders maar wel een stuk prettiger.

Redelijk.

An intimate bioscopic experience with the Beatles

The Beatles is zo'n groep die bekendheid verwierf lang voor mijn tijd. De groep maakte furore in de jaren '60 maar de fabulous four slagen erin om zelfs 40 jaar na hun laatste album nog altijd fans over heel de wereld te hebben, zelfs onder mensen die toen nog lang niet geboren waren zoals ik.

Ik had dan ook hoge verwachtingen bij dit tijdsdocument waar vermoedelijk dieper werd ingegaan op de moeilijke tijden die de bandleden hadden. Jammer genoeg slaagt de film in dit opzicht dan ook wat tegen. De beeldkwaliteit was niet fantastisch, hoewel het normaal gezien om een DVDrip ging gaan omdat ik de film nergens origineel tegen kwam, maar toch had ik meer verwacht. Het is inderdaad zoals Zinema zegt, er kwam niet meer aan te pas dan af en toe een gepijnigde blik en buiten hier en daar een onderling verwijt kreeg ik niet het gevoel dat de band op punt stond om uiteen te vallen. Wanneer er dan iets dieper wordt ingegaan op de problemen zorgt dit vaak toch wel voor interessante quotes zoals George Harrison die tegen McCartney zegt dat hij alles zal spelen wat hij wil en als hij wilt dat hij niet speelt dan zal hij ook niet spelen. Gelukkig slaagt de documentaire erin om de gehele tijd te boeien maar dat is denk ik vooral te wijten aan de hoeveelheid nummers die in de film worden tentoon gesteld. Persoonlijk ben ik, hier ga ik waarschijnlijk wel tegen wat schenen schoppen, fan van de oudere albums van The Beatles. Zo kan ik ontzettend veel meer genieten van een Please Please Me en Help dan van Revolver of Rubber Soul. Ik weet het, normaal gezien is het omgedraaid maar gelukkig kan ik de albums Abbey Road en Let It Be wel op waarde schatten en laat dat nu net hetgeen zijn waar de documentaire zijn nummers vandaan haalt. Het is dan ook leuk om beginnende versies van Maxwell's Silver Hammer of Octopus's Garden te horen.

Ik denk dat de film normaal gezien niet meer zou krijgen dan een 3 sterren maar het is het laatste halfuur dat de film naar een dikke 4-4.5 ster sleurt. Ik wist dat het bekende rooftop concert in de film zat maar dat het zo treffend en goed ging zijn had ik niet voor ogen kunnen houden. Op Youtube kun je het concert in verschillende delen zien maar dat heb ik niet gedaan omdat ik het echt in zijn geheel in de film wou verworven zien. Eén van men betere ideeën vind ik persoonlijk want het geeft net het extra tintje aan de film dat het broodnodig had. Nu kan ik hier zoveel typen als ik wil, het is toch iets wat je zelf zult moeten zien om het ten volle te kunnen waarderen zoals ik maar de manier waarop de groep weer speelt is fenomenaal om te zien. Vooral wanneer Lennon en McCartney aan het duet van de Let It Be cd, Two Of Us, beginnen barst de sfeer helemaal los en lijkt het echt alsof het nummer perfect voor hun beide is gemaakt. Maar ook de andere nummers zijn de moeite waard. Het wordt er dan natuurlijk allemaal nog beter op wanneer je de voorbijgangers verbaasd naar boven ziet kijken (dan te bedenken dat ik dit vroeger ooit allemaal eens in een aflevering van The Simpsons heb gezien) en dat uiteindelijk de politie langskomt omdat ze alle verkeer tegen houden. Ik zou er zo nog een alinea kunnen achter plakken met wat ik van dit laatste halfuur vond maar dan wordt het allemaal maar wat eentonig.

Let It Be is en blijft interessant voor een Beatles fan, zowel voor de doorgewinterde als voor de 'nieuwere'. Als documentaire zelf is het niet zo goed als het had kunnen zijn maar het rooftop concert maakt bijna alles goed. Uiteindelijk geeft Michael Lindsay-Hogg op een treffende manier weer wat The Beatles nu voor zoveel mensen was, is en altijd zal blijven zijn.

I'd like to say thank you on behalf of the group and ourselves, and I hope we pass the audition

4*

Zeer degelijke film. Ik ben geen die-hard Beatlesfan maar schaar me toch absoluut als een behoorlijke liefhebber. Heb weinig bijzonders met de albums Let it Be en Abbey Road maar moet zeggen dat deze film me absoluut heeft kunnen boeien. Het hoogtepunt blijft natuurlijk dat optreden op het dak. De vele beelden van mensen die toevallig langskomen en niet precies weten wat ze met de situatie aanmoeten zijn erg leuk.

Enkel voor de hardcore Beatles liefhebber.

Geen echte rode draad door deze documentaire, er wordt verder ook helemaal geen achtergrond gegeven. Zonder een echte Beatles fan in de buurt weet je de helft van de tijd niet waar je naar zit te kijken.

Een selectie studio opnames, sessies en nummertjes, da's dan het hele eerste uur. Het tweede uur een miniconcert op het dak. Het kan vast dat The Beatles er ergens wat over gemompeld hebben tussendoor, maar met een beetje extra informatie had deze docu al heel wat informatiever kunnen zijn.

't Is in ieder geval een erg depressieve bende geworden, vond de eerste twee films ook helemaal niks maar daar konden ze in ieder geval nog wat lachen. Nu is het droefheid troef. Muziek was ook een stuk lawaaieriger, allemaal niks voor mij vrees ik.

Heb je niks met de muziek dan is er echt helemaal niks aan deze docu want meer is er gewoon niet.

0.5*

Leuk portret van de mannen.

Weinig verrassends aan met een energieke, ongelooflijke McCartney, een verliefde en eigenzinnige Lennon, een bescheiden Harrison en een saaie, en bij vlagen mistroostige, Ringo Starr. Camerawerk/-posities stelt inderdaad weinig voor. Vooral leuk om de enkele interacties tussen de groepsleden eens wat duidelijker te zien in de aanloop naar hun laatste album. Je hoort enkele gesprekken over het naderende einde en verder blijft het vooral aan de oppervlakte. Het gebruik van deze stijl is een gemiste kans wanneer je terugkijkt.

Het concert is inderdaad tof; een vernieuwende wijze. Uiteindelijk zelfs voor de film bedacht las ik. Typisch Beatles en ergens ironisch dat hun laatste concert wordt onderbroken door de Bobby's.

3,5*

Moet niet bekeken worden als speelfilm, maar veel meer als documentaire. Aan alles is te merken dat het einde van de band in zicht is gekomen. Zonder de stuwende kracht van McCartney was de groep waarschijnlijk al eerder uit elkaar gegaan. Zoals altijd is de muziek dik in orde. De spanning en irritatie tussen de groepsleden is echter glashelder en af en toe zowat tastbaar.

Hierna zou nog het album Abbey Road komen, dat eerder werd uitgebracht als gevolg van de strubbelingen met Let It Be. Uiteindelijk werd de final mix van Let It Be uitbesteed aan de Amerikaanse producer Phil Spector. Deze maakte er een nogal zwaar en bombastisch eindprodukt van.

In 2003 zou een nieuwe versie van het album uitkomen met als titel Let It Be...Naked. Deze versie was aanzienlijk cleaner en benaderde veel beter de befaamde Beatles-sound.

Ja, we worden ouder papa...

Een blik op het (nakend) einde van The Beatles. Het voorlaatste hoofdstuk (voor opnames van Abbey Road) voor een aangekondigd einde. Het viertal was met elkaar opgegroeid als muzikant en het drukke tempo en de populariteit zorgden ervoor dat muziek ook het grootste aandeel was van wat leefde tussen de vier. Alles wat er bij kwam zorgde voor spanning: optreden, opnames, financiën, arrangementen, … The Beatles stopten al eerder met optreden en kropen de studio in. Na het overlijden van Brian Epstein nam Paul - niet altijd naar wens van de drie anderen - de leiding wat over van de groep. Dat zorgde voor financiële en artistieke conflicten. Ze begonnen al met soloprojecten omdat hun eigen keuze niet altijd paste in The Beatles of er gehoord werd. De financiële vetes werden zelfs uitgevochten in de rechtbank.

Paul wilde met Get Back (zoals Let it be toen nog heette) terug naar de essentie en gewoon muziek maken met z'n vier. Want los van alles respecteerden ze elkaar nog wel en zullen ze ergens nog wel vrienden van elkaar geweest zijn. Alleen was het hele verhaal van The Beatles daar een groot onderdeel van, wat druk op de relatie zette.

Deze documentaire Let it be is op de eerste plaats een zeldzaam moment waarin we getuige kunnen zijn van die spanningen. Documentaire is een groot woord, want het eindresultaat is een samenraapsel van beelden uit die sessie die in de koelkast werden gestopt om uiteindelijk er stukken van aan elkaar te plakken als een promofilm voor hun laatste (uitgebrachte) album. Geen echt muzikaal afscheid dus, dat deden ze in schoonheid met Abbey Road. Wel valt hier op dat de spanningen in de studio groot zijn. Paul neemt duidelijk de leiding. Ringo trekt zich er weinig van aan, George ergert zich aan de bemoeizucht van Paul en John luistert maar met een half oor alsof hij duidelijk wil maken dat Paul de baas niet moet spelen over hem. Ze zijn professioneel genoeg gelukkig en de afgewerkte nummers die ze brengen klinken alvast beter. Samen optreden is ook weer iets dat minder problemen met zich mee blijkt te hebben als je het dakoptreden bekijkt. Ze amuseren zich en er zijn minder wolken aan de lucht te zien.

Let it be is vooral een mooi aandenken van The Beatles en een poging om zowel de spanningen als de kracht tussen de vier te tonen. Als film is dit een zootje en aan elkaar geplakt beeldmateriaal. The Beatles waren al uit elkaar als dit uitkwam en vooral met hun eigen materiaal bezig. De film is leuk met de muziek als je fan bent, maar geeft ook maar een beperkt inzicht van dit tijd. Tussen de studio opnames en het dakoptreden verliet George Harrison even de groep en daar wordt niets van gezegd.

Ergens wel boeiend, om zo'n proces in een studio te zien, hoe liedjes langzaamaan ontstaan en melodieën, arrangementen en bepaalde stukken veranderen tot ze hun uiteindelijke vorm vinden. Maar wel saai in beeld gezet, dan zijn 55 minuten daarvan er echt 30 te veel. Het bekende concert aan het eind is verder uniek en leuk, maar een beetje Beatles-kenner kent deze al en dat stuk past mijns inziens ook niet bij de rest van de docu. 2,5*.

Na de release in 1970 is deze film decennialang niet of moeilijk beschikbaar geweest tot de remaster enkele jaren terug n.a.v. de Get Back serie die gemaakt werd door Peter Jackson op basis van (niet gebruikte) footage van de film. Voor mij is het nu ook de eerste keer dat ik hem gezien heb terwijl ik de overige films van The Beatles al veel eerder gezien heb. Ik had er wel al regelmatig over gelezen. Ik wist dat de film een reputatie met zich meesleept van docu over een band die uit mekaar gaat, met lange gezichten in de studio, ruzies, slechte sfeer etc.

De verwachtingen lagen dus ergens wel laag, maar ten onrechte. Integendeel heb ik enorm genoten van deze neerslag van het leven van deze band in de studio. Het was bijzonder om John en Yoko te zien walsen op I Me Mine van George, de eerste aanzet van Oh Darling te horen, de gesprekken tout court. De film is dan helemaal goud waard omwille van het roofconcert dat integraal het laatste half uur in beslag neemt. Ook voor het eerst dat ik dit helemaal zie. Heerlijke montage tussendoor met de beelden van sixties London; de bobby’s die het verkeer proberen te laten doorstromen, kantoormensen die hun beste middagpauze ooit beleven terwijl The Beatles op het dak in hartje London staan te spelen.

Afgaande op de reputatie had ik op alle vlakken een veel slechtere film verwacht. Paul McCartney wordt hier wel eens omschreven als bazig, maar ik vrees dat er zonder zijn inzet niet veel van de grond gekomen zou zijn als je ziet in welke staat Lennon zich bevond (de symbiose met Yoko die aan zijn lijf plakt). Bovenal zie ik ook vier kerels die zich na al die jaren nog steeds amuseren en creatief uitleven. Het speelplezier spat ook af van het dakconcert. Na de opnames van Let It Be zouden ze nog een laatste keer samenwerken voor de release van hun meesterwerk Abbey Road. Naar chronologie kreeg Let It Be pas nadien haar release.

Het is een historisch belangrijk document (voor de popmuziek) en zeer aangenaam om te bekijken (als je Beatlesfan bent). Een vijfsterren docu wat mij betreft. Op termijn zal ik ook de Get Back serie gaan bekijken.