The Eternal Children (2006)

Wat een grappige mensen. Allemaal bezig aan de welhaast afgezaagde, want oeroude poging een oorspronkelijk mens te zijn. Vooral die Devendra neemt zichzelf daarin wel erg serieus: zit met een stalen gezicht te vertellen dat bepaalde muziek hem op meerdere manieren het leven heeft gered. Alsof één manier niet ruim voldoende is. Muzikaal vond ik de Casady-zusters het sterkst, hoewel wisselvallig.

De muziek is ook wel het belangrijkste waarop deze docu drijft eigenlijk. Het geeft sfeer en swung. Qua filmkunst is het verder wat mager. Zo wordt nooit duidelijk wat het verband is tussen de verschillende personages. Ik zat eigenlijk te wachten op een ultiem samenwerkingsproject maar dat viel waarschijnlijk net onder de reclame ofzo.

Aangename verpozing in ieder geval. Al is het alleen maar om je te verbazen over andere mensen. Zoals Toergenjev het treffend zegt: "De mens kan alles begrijpen - aethertrillingen en wat er op de zon gebeurt; maar dat een ander mens anders zijn neus kan snuiten dan hijzelf, dat gaat zijn begrip te boven." 3*

Dat had ik ook wel. Hype, beweging, stroming, wat is de bindende factor, waar blijkt dat uit? Muziek als vorm van escapisme, of toch worstelen en misschien wel niet boven komen. Banhart zegt het ergens ook; ik wil alles zeggen en tegelijkertijd niets, mijn hoofd is leeg en overstroomd tegelijkertijd. Ongemakkelijk gevoel bij het kijken van deze docu. De artiesten blijven als mens eigenlijk ver weg (muzikaal kan ik er overigens wel veel mee).

2 sterren dan maar, ik weet het ook niet meer

Leuk om te zien. Vooral als je de betreffende artiesten en hun muziek al een beetje kent.

Toch geinig hoe ze zich zonder enige vorm van schaamte zo creatief proberen te uiten. Prima counterculture in de huidige maatschappij.

Wat betreft de voorgaande sprekers: de vorm van verbondenheid tussen de getoonde artiesten is vooral hun eigen relatie. Ze kennen elkaar gewoon erg goed en daarin ligt ook hun creatieve verbondenheid.