Heimweh nach St. Pauli (1963)

De enige film met Freddy Quinn die ik, vreemd genoeg, nog nooit helemaal gezien had.

Zoals doorgaans het geval was met de films waarin de gespierde Oostenrijkse kleine 'dubbeldeurs-kleerkast' met de grote stem de hoofdrol speelde, is ook dit een luchtig werkje, gelardeerd met een aantal pakkende songs.

In dit genre was Quinn onklopbaar.

Een dijk van een stem, en veel pathos en melancholie in de vertolkingen.

Zijn films waren in Duitsland kaskrakers van de bovenste plank destijds.

Maar ook in Nederland en België konden die op aardige bezoekersaantallen rekenen.

Aan het begin van de film zien we Freddy (Hein / Jimmy in de film) als de populaire 'Amerikaanse' zanger Jimmy Jones.

Dat is tevens het deel van de film waarin hij iets meer dan gebruikelijk van zijn acteertalent kan laten zien.

Duidelijk is ook dat zijn stem zich ook leende voor andere genres dan alleen zeemansliederen.

In uitstekend Engels geeft hij een persiflage-achtige bluesy song ten beste waarin hij zijn stemregisters stevig aan kan spreken.

Behoorlijk indrukwekkend mag ik wel zeggen.

Even later duikt Jayne Mansfield voor 't eerst in de film op.

Haar zangtalent mag je, net als haar acteer capaciteiten, eigenlijk wel vergeten.

Ze speelt een Monroe-achtig rolletje in de film, en zingt een tweetal liedjes, in zeer slecht Duits (deels onverstaanbaar)

Haar boezem omvang is ongeveer twee maal groter dan die van Monroe, maar haar acteertalent oneindig veel minder.

Naar het schijnt nam ze de rol aan omdat ze het wel grappig vond dat men haar voor een Duitse film vroeg.

De gage die ze daarvoor ontving was namelijk zeer gering.

Quinn, in al zijn enthousiasme, wist haar te overtuigen om mee te doen.

Dat zou hem een jaar later nóg een keer lukken, met die andere Amerikaanse sexbom, Mamie van Doren, in zijn 'Sauerkraut western' 'Freddy und das Lied der Prärie'.

Het verhaal speelt zich deels af in Amerika, maar verplaatst zich al snel naar Hamburg, dat sfeervol in beeld werd gebracht.

In 'Heimweh nach St. Pauli' worden de rollen van Hein's ouders vertolkt door Erna Sellmer en Josef Albrecht.

Dat beviel blijkbaar zo goed dat ze het nog een keer over mochten doen, in de film 'Freddy, Tiere, Sensationen'.

Mansfield is overigens niet Quinn's 'love-interest' in het verhaal.

Dat is, de wat flets overkomende Christa Schindler, in de rol van Rosie.

En zelfs dat is er eigenlijk teveel aan, want Freddy moet gewoon, zoals hijzelf aan het begin van de film al zingt, 'the lonesome star' zijn en blijven.

Daartoe was hij nu eenmaal gedoemd, en dat wilde het publiek graag zien.

Hij verdiende hopen geld met dat eenzame zeeman imago, al had hij met de zee eigenlijk weinig of niets.

Het sterke van Quinn was wel dat hij het geloofwaardig over kon brengen.

Ik heb altijd bewondering voor de veelzijdige energieke durfal gehad, en dat zal wel zo blijven ook.

Leuk toch dat de Oosterburen met grote regelmaat van die oude films uitzenden niet alleen buitenlandse maar ook gewoon nationale producten. Meestal kijk ik alleen maar naar die jaren '50 muziekfilms. Zelf ben ik geen liefhebber van Schlagers, al is er verder niks mis mee, gewoon zingen in je moerstaal. Maar in loop van jaren is deze zangstijl ook wel steeds meer veranderd.

De tv stond toevallig aan dus ik dacht laat maar kijken. Begin is niet zo best al toont het natuurlijk wel de veelzijdigheid van Freddy, die trouwens ook gewoon een goede, krachtige stem heeft. Eenmaal in St.Pauli wordt de film, verrassend genoeg, nog redelijk vermakelijk. Ik vind Jane Maynsfield niet zo bijzonder, klein rolletje en misschien dat je daarvoor ook meer naar de jaren '50 terug moet gaan. Ook nog Bill Ramsey (jazzmuzikant/schlagerzanger), een Amerikaan die is blijven hangen in Duitsland.

Freddy brengt het goed, sympathieke uitstraling en hetzelfde geldt voor Erna Sellmer en Josef Albrecht, zodat de film op sommige momenten zelfs grappig is. Verder nog wat mooie plaatjes van New York en Hamburg en oude auto's .... Als geheel een eenvoudig verhaal maar goed te doen en tussendoor zingt Freddy zijn liedjes, die wisselend zijn, o.a. Junge komm bald wieder. Soms kunnen dit soort films me wel ergeren en meestal mijdt ik ze dan ook. Maar deze is me meegevallen. 3.0.

Heb deze aardige muzikale heimatfilm met Freddy Quinn uit mijn collectie gekozen en vanavond voor de eerste keer gekeken samen met mijn vrouw. Prima vermaak. Een 3.0