Hatsukoi (2006)

De film begon wel aardig. Mooie shots, lekkere (jazz)muziek, alleen het tempo van de film was wat traag, en het melodrama kwam er niet echt goed uit.

Had de film een kwartier/20 minuten korter geduurd, dan was het minimaal 3sterren geweest. Nu 2,5*

De film is trouwens gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Jammer, er had echt meer ingezeten.

Of het verhaal echt "waar gebeurd" is valt nog te bezien. In 1968 vindt er in Tokyo een overval plaats op een geldtransport. Er wordt 300 miljoen yen buit gemaakt. De overval, die nooit opgelost werd, schijnt de gemoederen in die tijd flink bezig gehouden te hebben. Na het verjaren van de overval publiceert Misuzu Nakahara een autobiografische roman waarin ze claimt betrokken geweest te zijn bij de overval.

Hoe dan ook, crime zou als genre wat mij betreft wel weg kunnen. De overval is meer aanleiding voor een liefdesgeschiedenis en de film is ook een verwerking van de jaren '60: de sociaal-politieke achtergrond en vooral de leegte van een groep ontheemde jongeren die hun tijd slijten in een jazz club waar Sartre's Walging rondslingert.

De film is traag en de leegte wordt, zeker in het eerste deel van de film, wat al te effectief in beeld gebracht, gelukkig wel mooi. Als Su-ki-da liefhebber is het genieten van Aoi Miyazaki die 2 uur lang vooral zwijgend door de film loopt. Genieten met een maar: haar karakter past niet helemaal binnen het cynische groepje waarin ze zich begeeft en haar zwijgend acteren werkt hier toch net wat minder op zijn plaats dan in Su-ki-da. Heel soms bekroop me het gevoel dat het door deze regisseur een beetje tot trucje verwordt en wat mij betreft had Hanawa wat explicieter diepte mogen aanbrengen in de film. Haar karakter is ook wat al te cute en innemend, zeker als je de pretentie dat haar rol autobiografisch is, voor waar aanneemt. Maar, het blijft geweldig om naar haar te kijken.

De traagheid neigt soms naar saaiheid en de film is wat al te hermetisch, maar biedt wel mooie, melancholische beelden die mij soms wat aan Franse cinema lieten denken. De laatste scène's wisten mij onverwacht zeer te ontroeren en heb ik toch 3.5 voor de film over.

Fijn.

Eerder duister drama met een streepje misdaad/thriller tussendoor, al is dat zoals -fal aangeeft zeer beperkt. Toch vond ik de overval zelf wel spannend of de één of andere manier. Maar Hatsukoi dus, een titel die je aan zowat de helft van alle Japanse romantische film kan geven denk ik. Vreemd om het dan net bij een wat duistere film als deze tegen te komen.

Visueel meer dan degelijk, al werd het nergens echt uitzonderlijk mooi. Klassiek Japans drama camerawerk, typisch kleurgebruik en links en rechts een shot dat de aandacht naar zich toetrekt. Het verhaaltje had zo uit een Wakamatsu kunnen komen ('60, linke opstand, jazzy), maar de film zelf is een pak strakker.

Miyazaki loopt er een beetje verloren. Haar imago strookt niet echt met de tijd en setting van de film, anderzijds maakt dat het ook weer wat intrigerender. Het stille, schuchtere meisje dat ontbolstert tussen wild enthousiaste jeugd in een jazzclub. Het werkte wat mij betreft wel.

Het einde duurt inderdaad iets te lang, had de film iets sneller na de roof zien eindigen, maar de scenes op het eind voegen nog wel iets toe, alleen is de eindafrekening status quo. Het enige wat ik mis was echte voeling met de twee hoofdpersonages. Hun relatie blijft een beetje mak, iets wat toch jammer is voor een romantische film.

Niet verkeerd, maar vooral geen simpel, zomers romantisch filmpje verwachten.

3.5*

De prominente aanwezigheid van Aoi Miyazaki in een reproductie van haar “Su-ki-da” personage weet deze film nog enigszins te redden, maar het houdt niet over. Dat begint al met het gegeven dat de bedenker van een gewaagd, maar briljant plan de meest grijze duif in zijn omgeving uitkiest voor de uitvoering. Los van de overval zelf is het een uitermate saaie film waarin hoegenaamd niets gebeurt. Het einde is letterlijk een dooddoener.

Waargebeurd? Zal best, maar niettemin een plompverloren verhaal dat in meerdere opzichten in het luchtledige blijft hangen. Ik mis de verstandelijke lenigheid om hier enige geloofwaardigheid aan te hechten.