El Viento (2005)

Nog geen stemmen voor een film met Federico Luppi die uitbundig werd geprezen door vrijwel alle critici ? Doorgaans heeft dit soort intimistische praatcinema hier toch zeer fervente aanhangers...

Enfin, minimalistische understated film waarvan de intrige in een paar zinnen kan worden afgedaan, Luppi begraaft zijn dochter op de desolate Patagonische vlakte waar immer de eponieme wind waait, en deze prachtig zilverharige boer gaat kleindochter Cosata vertellen dat haar mammie dood is. Dit gebeurt gelukkig off-screen. Vreemd genoeg blijft Luppi een tijdje hangen in de verdorven grootstad waar hij nog nooit eerder was geweest, terwijl Costa die een jonge pediater speelt en het erg druk heeft met haar vriendje en haar chef met wie ze naar bed gaat, duidelijk niet op hem zit te wachten en hem stug als Frank blijft aanspreken, als was ie een soort vage kennis van haar moeder...

Even lijkt het te ontaarden tot een variant op crocodile Dundee als Luppi de grootstad leert kennen, en vragen we ons af waar deze film die eerder een soort variant op Ozu leek te willen zijn naartoe wil, maar oplettende kijkers zullen zich herinneren dat Luppi in zijn valies ook een pistool heeft verstopt, zoals we in het begin even zagen.

Nu heb ik ook altijd een gun op zak als ik me naar de verdorven grootstad begeef, maar dat is om me sodomieten en pederasten van het bevallige lijfje te houden...zo'n opatje heeft dat toch niet nodig ?

En dan blijkt het hier idd. te gaan om typisch Argentijnse vergiffenis voor duistere misdaden van vroeger thematiek, en hoe wonden moeten helen.

Spel van de 2 protagonisten is goed, zeker van Luppi maar ook Costa mocht hiervoor meerdere prijzen ontvangen. Ook de dialogen zijn goed, maar mij is dit allemaal te praterig, te subtiel, te understated, te intimistisch en te auteuristisch...